Odongo ni Apiyo ne nebapila amoho ni bondatabona mwa tolopo. Bakeng’isa kuziba kuli nebaswanela kuyopumula nikukwabona, batalimela nako yapumulo kuli ifite. Bokukwabona nebapila mwamunzi oli kwatuko ni lisa mo mwenekuyambiwa litapi.
Odongo kaj Apiyo loĝis en la urbo kun sia patro. Ili antaŭĝojis la ferioperiodon. Ne nur pro la lernejo estis fermita, sed pro ili vizitis sian avinon. Ŝi loĝis en fiŝkaptista vilaĝo proksime al granda lago.
Odongo kaj Apiyo estis ekscititaj, ĉar venis la tempo viziti sian avinon denove. La antaŭan nokton ili pakis siajn sakojn kaj pretiĝis por la longa vojaĝo al ŝia vilaĝo. Ili ne povis dormi kaj parolis la tutan nokton pri la ferio.
Frue la sekvan matenon, ili foriris vilaĝen en la aŭto de sia patro. Ili veturis preter montoj, sovaĝaj bestoj kaj teplantejoj. Ili kalkulis aŭtojn kaj kantis kantojn.
Post iom da tempo, la infanoj laciĝis kaj ekdormiĝis.
Bondatabona babazusa banana bo Udongo ni Apiyo asebafitili mwahae yabokukwabona. Nebafumani bokukwabona bo Nyar- Kanyanda inge baipumulisa fa museme. Libizo le la Nyar-Kanyanda mwamushobo wa siLuo italusa kuli, ‘musali wamwana wabatu bakwa Kanyanda’. Nelimucembele yanasaikutwa nikutiya hape nibunde.
Patro vekis Odongon kaj Apijon dum ili alvenis en la vilaĝon. Ili trovis Nyar-Kanyada, sian avinon, ripozantan sur mato sub arbo. Nyar-Kanyada en Luo, signifas ‘filino de la popolo de Kanyada’. Ŝi estis forta kaj bela virino.
Nyar-Kanyada bonvenigis ilin en la domon kaj dancis ĉirkaŭ la ĉambro kantante kun ĝojo. Ŝiaj genepoj ĝojis doni al ŝi la donacojn, kiujn ili alportis de la urbo. “Unue malfermu mian donacon,” diris Odongo. “Ne, mia donaco unue!” diris Apiyo.
Tiam Odongo kaj Apiyo iris eksteren. Ili postkuris papiliojn kaj birdojn.
Bapahama mwalikota hape nikuposa zakuposa mwa lisa.
Ili grimpis arbojn kaj plaŭdis en la akvon de la lago.
Aselilikezi lizazi bakutela kwa hae kuli bayoca mulalelo. Basikafeza kale nikuca bakala kuozela!
Je mallumo, ili revenis al la domo por vespermanĝi. Antaŭ ol ili povis finmanĝi, ili endormiĝis!
Lizazi lelitama, bondatabona babasiya banana kubokukwabona bo Nyar-Kanyanda.
La sekvan tagon, la patro de la infanoj veturis reen al la urbo lasante ilin kun Nyar-Kanyada.
Odongo ni Apiyo batusa bokukwabona kwamisebezi yamwandu. Babakela mezi nikulwalela likota. Nabanganga nimayi alikuhu nikuyanga muluho wamwagadeni.
Odongo kaj Apiyo helpis sian avinon pri hejmaj taskoj. Ili alportis akvon kaj brullignon. Ili kolektis ovojn de la kokinoj kaj plukis legomfoliojn el la ĝardeno.
Unun matenon, Odongo prenis la bovinojn de sia avino por paŝti. Ili kuris sur la bienon de najbaro. La kamparano koleris kontraŭ Odongo. Li minacis posedi la bovinojn pro manĝado de siajn rikoltojn. Post tiu tago, la knabo certigis, ke la bovinoj ne faris problemojn denove.
Lizazi leling’wi hape banana baya kwa maketi amoho ni Nyar-Kanyanda. Bokukwabona nebana nisintolo monebalekiseza lepu, chuka nimulola. Apiyo atabela ahulu kubulelela batu liteko zalika zamwasintolo. Odongo yena niyena inge alonela batu bonabaleka lika mwamapulasitiki.
En alia tago, la infanoj iris al la bazaro kun Nyar-Kanyada. Ŝi havis budon por vendi legomojn, sukeron kaj sapon. Apiyo ŝatis diri al klientoj la prezon de varoj. Odongo pakus tion, kion aĉetis la klientoj.
Sed tro baldaŭ finiĝis la ferioj kaj la infanoj devis reiri al la urbo. Nyar-Kanyada donis al Odongo ĉapon kaj al Apiyo puloveron. Ŝi pakis manĝaĵojn por ilia vojaĝo.
Bondatabona abatobanga, banana nebasalati kukutela kwa tolopo. Bakupa bokukwabona kuli bafunduke nibona kuya kwa tolopo. Bamenya ni kuli, “Nihulile ahulu kupila mwabukuwa anikoni. Nikana nimilibelela kufitela mukatopota hape mwapumulo yetaha.”
Kiam ilia patro venis por venigi ilin, ili ne volis foriri. La infanoj petegis Nyar-Kanyadan, ke li iru kun ili al la urbo. Ŝi ridetis kaj diris: “Mi estas tro maljuna por la urbo. Mi atendos, ke vi revenu al mia vilaĝo.”
Odongo ni Apiyo bakumbatela bokukwabona nikubatubeta nikubalaeza.
Odongo kaj Apiyo ambaŭ brakumis ŝin forte kaj adiaŭis.
Kiam Odongo kaj Apiyo reiris al la lernejo, ili rakontis al siaj amikoj pri la vivo en la vilaĝo. Iuj infanoj sentis, ke la vivo en la urbo estas bona. Aliaj opiniis, ke la vilaĝo estas pli bona. Sed ĉefe ĉiuj konsentis, ke Odongo kaj Apiyo havas mirindan avinon!
Violet Otieno
Catherine Groenewald
Limbali Muyendekwa
loza
4-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
