Kale kale koo, nekunani lubasi lone lupila mwa tabo.
Iam estis feliĉa familio.
Nebasa lwanangi. Nebatusanga bashemi babona kwa ndu ni kwa masimu.
Ili neniam interbatalis. Ili helpis siajn gepatrojn hejme kaj kampe.
Kono nebasa lumelezwi kusutelela fakaufi ni mulilo.
Sed ili ne rajtis proksimiĝi al fajro.
Nebanani kubelekanga misebezi yabona kaufela ka nako ya busihu kakuli nabapangilwe fa bulota.
Ili ĉiam devis nokte fari sian laboron. Ĉar ili estis faritaj el vakso.
Kono yomuñwi kwa bashimani na nyolezwi kuya mwa lizazi.
Sed unu el la knaboj sopiris eliri en la sunlumon.
Zazi leliñwi linyolwa lahae selitoba lelituna hahulu. Mizwale bahae bamufa mamela…
Iun tagon la sopiro estis tro forta. Liaj fratoj avertis lin…
Kono nesekuliyehile! Hashengunukela mwa lizazi lenelicisa.
Sed jam estis tro malfrue! Li fluidiĝis pro la varmega suno.
Bana ba bulota nebaswabile hahulu kubona muhabo bona inge ashengunuka cwalo.
La vaksinfanoj tiel malĝojis vidi sian fraton forfandiĝi.
Kono baba ni mulelo. Babupa nyunywani fa sikoto sa bulota bone bushengunukile boo.
Sed ili faris planon. Ili formis la fandiĝintan vakson kaj kreis birdon.
Baisa munyenaabona wa nyunywani fa lilundu leli pahami luli.
Ili transportis sian birdo-fraton supren al alta monto.
Lizazi haselipazuzi, afufa inge aopela mwa liseli la kakusasani.
Kaj kiam la suno leviĝis, li forflugis kantante en la matenlumo.
Southern African Folktale
Wiehan de Jager
Christabel Songiso, Akombelwa Muyangana
loza (Zambio)
2-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
