Kateshini ka limbasi ka kwa hae yaluna ne kapatehile ni batu ni limbasi zenelilongilwe maswe. Fafasi nekusatezi lika zenelisaswanela kulongiwa. Bahuwi neba huwa mabizo a libaka konekuya limbasi.
Ĉe la malgranda bushaltejo en mia vilaĝo estis multa agado de homoj kaj superŝarĝitaj busoj. Sur la tero estis eĉ pli da ŝarĝoj. Helpantoj kriis la loknomojn kien iliaj busoj iris.
Tolopo! Tolopo! Kuliba kwa malikelelo! Nautwa bahuwi bapunda. Kona mbasi yenitokwa kukwela.
“Urbo! Urbo! Iranta okcidenten!” Mi aŭdis helpanton krii. Tio estis la buso, kiun mi devis kapti.
Mbasi ya kwa tolopo neseitezi kono batu babañata nebasakashana ili kuli bakwele mwateñi. Babañwi neba beile mikotani yabona mwatasaa mbasi. Babañwi nebabeile mwahalaa mbasi luli.
La urba buso estis preskaŭ plena, sed pli da homoj ankoraŭ antaŭenpuŝis. Iuj enmetis sian pakaĵon sub la buso. Aliaj metis la siajn interne sur la rakojn.
Bazamai babañwi babanca nebaswalelezi ma tiketi abona banze babata fa kuina mwa mbasi yeneitezi. Basali ni limbututu zabona baina ka kuiketa mwa musipili womutelele woo.
Novaj pasaĝeroj kroĉis siajn biletojn, dum ili serĉis ie sidiĝi en la homplena buso. Virinoj kun junaj infanoj faris ilin komfortaj por la longa vojaĝo.
Seni isineleketeza kwa tuko a windo. Mutu yanainzi kwatuko nina naswalelezi pepa ya pulasitiki ya mubala wa butala. Natinile ma patapataa kale ni cansi yecancaukile mi nabonahala kusaba.
Mi alpremiĝis apud fenestro. Tiu, kiu sidis apud mi tenis firme verdan plastan sakon. Li portis malnovajn sandalojn, eluzitan mantelon, kaj li aspektis nervoza.
Hanitalimela fande a mbasi seni hupula kuli neni siya munzi wahesu, kwa sibaka koneni hulezi. Neniya kwa tolopo.
Mi rigardis eksteren el la buso kaj rimarkis ke mi forlasis mian vilaĝon, la lokon, kie mi kreskis. Mi estis survoje al la granda urbo.
Kulonga nesekufelile mi ni batu kaufela nesebainzi. Balekisi nebasaipumanela nzila yakukena mwa mbasi kulekisa lika kwa bazamai. Mutu ni mutu nahuweleza lika zananani za kulekisa. Manzwi nautwahala kusehisa kuna.
La ŝarĝado estis finfarita kaj ĉiuj pasaĝeroj sidis. Kolportistoj ankoraŭ enŝoviĝis en la buson por vendi siajn varojn al la pasaĝeroj. Ĉiuj kriis la nomojn de la haveblaj varoj. La vortoj sonis al mi strangaj.
La vojaĝo progresis, kaj la interno de la buso tre varmiĝis. Mi fermis miajn okulojn esperante dormi.
Kono ngana yaka neinzi feela kwa ndu. Kuli bo ma bakasiyala hande? Tushakame twaka tukatisa masheleñi? Munyenaka wa mushimani ukahupula kuselaela tukota twaka?
Sed mia menso vagis hejmen. Ĉu mia patrino estos sekura? Ĉu miaj kunikloj havigos monon? Ĉu mia frato memoros akvumi miajn ĝermintajn arbetojn?
Mwanzila, nenipetile libizo la sibaka kone baina bo malume kwa potolo. Nenisalipeta ni mwabuloko.
Survoje mi enmemorigis la nomon de la loko, kie mia onklo loĝis en la granda urbo. Mi ankoraŭ murmuris ĝin, kiam mi ekdormis.
Anze kufitile lihola ze ketalizoho ka zene, senizusiwa ki lilata ni bene babiza bazamai bene bakuta kwa hae. Seni shimba kakotani kaka ni kutuluka mwa mbasi.
Naŭ horoj poste mi vekiĝis pro laŭta ekbruo kaj voko al pasaĝeroj kiuj reiros al mia vilaĝo. Mi ekprenis mian saketon kaj saltis el la buso.
Mbasi yeneikuta neitala kamaububebe. Cwanoñu, neitwa iliba kwa mapazulelo a lizazi. Senesili butokwa ahulo kuna, neeli kukala kubata ndu ya bo malume.
La buso veturonta reen rapide pleniĝis . Baldaŭ ĝi reiros orienten. La plej grava afero por mi nun estis serĉi la domon de mia onklo.
Lesley Koyi, Ursula Nafula
Brian Wambi
Christabel Songiso
loza (Zambio)
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
