Sakima naapila ni bashemi bahae ni kezelaahae wa lilimo zene. Neba pila fa mubu wa muuna yanafumile. Ndu yabona ya bucwani neinzi kwa mafelelezo a mukoloko wa likota.
Sakima vivis kun siaj gepatroj kaj sia kvarjara fratino. Ili vivis sur la tereno de riĉulo. Ilia pajlo-tegmenta kabano staris je la fino de arbovico.
Sakima hananani lilimo zetalu, nakulile mi aba sibofu. Sakima neeli mucaha yana fuyozwi.
Kiam Sakima havis tri jarojn, li malsanis kaj perdis sian vidon. Sakima estis talentplena knabo.
Sakima naezanga lika zeñata kufita litaka zahae za lilimo zesilezi. Kamutala, nainanga ni babahulu ba mwa munzi kuambola litaba zabutokwa.
Sakima faris multajn aferojn, kiujn aliaj sesjaraj knaboj ne faris. Ekzemple li povis sidi kun la pli aĝaj vilaĝanoj kaj diskuti gravajn aferojn.
Bashemi bahae Sakima ne ba beleka kwa ndu ya muuna yoo yana fumile. Nebazwanga fandu kakusasani-sasani mi nikuyokutanga manzibwana luli. Sakima nasiyalanga ni kezela hae wa mwanana.
La gepatroj de Sakima laboris ĉe la domo de la riĉulo. Ili eliris la hejmon frumatene kaj revenis malfrue vespere. Sakima estis lasita kun sia fratineto.
Sakima nalata kuopela lipina. Zazi leliñwi bo mahe se ba mubuza, “Kikakai koitutelanga lipina ze Sakima?”
Sakima ŝategis kanti kantojn. Iun tagon lia patrino demandis lin, “De kie eklernis vi tiujn ĉi kantojn, Sakima?”
Sakima alaba, “Litahanga feela ima. Niliutwanga mwa toho yaka mi kipeto naliopela.”
Sakima ripondis, “Ili simple venas, patrino. Mi aŭdas ilin en mia kapo kaj tiam mi kantas.”
Sakima na latanga ku opelela kezelaahae wa mwanana sihulu hautwa tala. Kezelaahae na teelezanga kuyena anze aopela pina yanalata hahulu. Nanyungwa maikuto kabakala minembo ye ombaomba.
Sakima ŝatis kanti por sia fratineto, precipe se ŝi malsatis. Lia fratino aŭskultus lin kanti sian plej ŝatatan kanton. Ŝi kutimis svingiĝi laŭ la trankviliga melodio.
“Kutela kuopela hape, Sakima,” kezelaahae namukupanga. Sakima na lumelanga mi nakona kukutela kuopela hañata-ñata.
“Ĉu vi povas kanti ĝin ree kaj ree, Sakima?” lia fratino petis lin. Sakima do akceptis kaj kantis ĝin ree kaj ree.
Iun vesperon, kiam liaj gepatroj revenis hejmen, ili tre silentis. Sakima sciis ke io ne ĝustas.
Butata kibufi, boma, bo ndate? Sakima abuza. Sakima alemuha kuli mwanaa mufumi wa mushimani na tondahalile. Mi ndatahe na lobehile hahulu pilu ni kuikutwa bulutu.
“Kio ne ĝustas, patrino, patro?” Sakima demandis. Sakima sciĝis ke la filo de la riĉulo mankas. La viro estis tre malĝoja kaj soleca.
“Nakona kuyo muopelela mwendi uka kona ku angulukelwa hape,” Sakima a bulelela bashemi bahae. Kono bashemi bahae bahana. “Bona yale ufumile hahulu. Wena usibofu feela, cwale unahana kuli pina yahao ikamutusa ñi?”
“Mi povas kanti por li. Li eble feliĉos denove,” Sakima diris al siaj gepatroj. Sed liaj gepatroj malakceptis lin. “Li estas tre riĉa. Vi nur estas blinda knabo. Ĉu vi kredas ke via kanto povos helpi lin?”
Nihakulicwalo, Sakima nasikazwafa mi kezelaahae amutusa. Ali, “Lipina za Sakima zani ombaombanga hanishwile tala mi niyena mufumi lika muombaomba cwalo.”
Tamen Sakima ne rezignis. Lia fratineto subtenis lin. Ŝi diris, “La kantoj de Sakima trankviligas min, kiam mi malsatas. Ili trankviligos ankaŭ la riĉulon.”
Zazi lelitatama Sakima akupa kezelaahae wa mwanana kuli amusindekete kwandu ya mufumi.
La sekvan tagon Sakima petis sian fratineton gvidi lin al la domo de la riĉulo.
Hayema kwatasaa windo yetuna mi akala kuopela pina yanalata hahulu. Kabunya, toho ya mufumi yakala kubonahala mwa windo yeo.
Li staris sub granda fenestro kaj ekkantis sian plej ŝatatan kanton. Malrapide la kapo de la riĉulo ekaperis tra la granda fenestro.
Babeleki batuhela zene baeza mi bateeleza kwa pina yende ya Sakima. Kono muuna yomuñwi ali, “Hakuna ya konile kuombaomba mufumi, cwale mucaha yo wa sibofu unahana kuli yena uka kona?”
La laboristoj haltigis sian laboron. Ili aŭskultis la belan kanton de Sakima. Sed unu el la viroj diris, “Neniu povis konsoli la ĉefon. Ĉu tiu blinda knabo kredas ke li povas konsoli lin?”
Sakima finis la kantadon kaj turniĝis por foriri. Sed la riĉulo rapidis eksteren kaj diris, “Mi petas, kantu denove.”
Kanako onayeo, kwataha baana bababeli bananuzi mutu fa saala. Nebafumani mwanaa mufumi wa mushimani inge anatilwe ni kusiiwa kwa tuko anzila.
Ĝuste tiumomente du viroj venis portante iun sur homportilo. Ili trovis la filon de la riĉulo batitan kaj forlasitan sur la flanko de la vojo.
Mufumi na tabile hahulu kubona mwanaa hae hape. Hafa Sakima mupuzo waku muombaomba. Haisa mwanaa hae ni Sakima kwa sipatela kuli hayoalafiwa kwa meeto ahae kuli hakale kubona hape.
La riĉulo tiel ĝojis revidi sian filon. Li rekompencis Sakima por konsili lin. Li kunprenis sian filon kaj Sakima al la malsanulejo por regajnigi la vidon al Sakima.
Ursula Nafula
Peris Wachuka
Muyunda Malambo
loza (Zambio)
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
