Kakusasani-sasani, zazi leliñwi bo kukwaahae Vusi bamubiza, “Vusi, isa lii le kwa bashemi bahao. Babata ku panga keke yafa mukiti wa linyalo la kezelaahao.”
Frue iun matenon la avino de Vusi vokis lin, “Vusi, bonvolu porti tiun ĉi ovon al viaj gepatroj. Ili volas fari grandan kukon por la edziniĝo de via fratino.”
Mwanzila yakuliba kwa bashemi bahae, Vusi akatana bashimani bababeli banopa-nopa litolwana. Mushimani yomuñwi aamuha Vusi lii leo ni kulinepela fa kota. Lii la pwaceha.
Survoje al siaj gepatroj Vusi renkontis du knabojn kiuj kolektis fruktojn. Unu el la knaboj ekprenis la ovon de Vusi kaj pafis ĝin al arbo. La ovo rompiĝis.
“Kiñi semuezize?” Vusi alila. “Lii lale neeli la keke. Keke neeli ya mukiti wa linyalo la kezelaka. Kezelaka uka bulela ñi haiba hakuna kuba ni keke yamukiti wa linyalo?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu ovo estis por kuko. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Kion diros mia fratino, se ne estos geedziĝa kuko?”
Bashimani baswaba hahulu kabakala kusheununa Vusi. “Halukoni kukutusa ni keke, kono kiwo mulamu wa kezelahao,” alimuñwi kubona abulela. Vusi azwela pili mwa musipili wahae.
La knaboj tre bedaŭris ke ili mokis Vusi. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen bastono por via fratino,” unu el ili diris. Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Mwanzila, akatana baana bababeli bene bayaha ndu. “Lwakona kuitusisa kota yahao yeo yetiile?” alimuñwi kubona abuza. Kono kota yeo neisika tiya kuli iitusiswe kwa kuyahisa ndu mi yalobeha.
Survoje li renkontis du virojn kiuj konstruis domon. “Ĉu ni povas uzi tiun fortan bastonon?” demandis unu el ili. Sed la bastono ne estis sufiĉe forta, kaj ĝi rompiĝis.
“Kiñi semuezize?” Vusi alila. “Mulamu wale neeli mpo ya kezelaka. Banopi ba litolwana nebanifile ona kabakala kuli nebapwacize lii la keke. Keke neeli ya mukiti wa linyalo la kezelaka. Cwale hakuna lii, hakuna keke, hakuna mulamu hape hakuna ni mpo. Kezelaka ukabulela ñi?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu bastono estis donaco por mia fratino. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
La konstruistoj tre bedaŭris ke ili rompis la bastonon. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen iom da tegmenta pajlo por via fratino,” diris unu el ili. Kaj do Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Mwa nzila yahae, Vusi akatana mulimi ni komu. “Ki bucwani kwa bunde, nakona kuluma kwateñi?” Komu yabuza. Kono bucwani neeli bo bumunati hahulu mane komu yabucelela kaufela.
Survoje Vusi renkontis bieniston kaj bovinon. “Kia bongusta pajlo, ĉu mi rajtas manĝeti iomete?” demandis la bovino. Sed la pajlo estis tiel bongusta, ke la bovino manĝis ĉiom!
“Kiñi semuezize?” Vusi alila. “Bucwani bwale neeli mpo ya kezelaka. Bayahi nebanifile bona kakuli nebalobile mulamu woneuzwa kwa banopi ba litolwana. Banopi ba litolwana nebanifile wona kabakala kuli nebapwacize lii la keke ya kezelaka. Keke neeli ya mukiti wa linyalo la kezelaka. Cwale hakuna lii, hakuna keke, hape hakuna mpo. Kezelaka ukabulela ñi?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi? “Tiu pajlo estis donaco por mia fratino. La konstruistoj donis la pajlon al mi, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko de mia fratino. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
Komu yaswaba hahulu kabakala bulyangelino. Mulimi alumela kuli Komu iye ni Vusi iyoba mpo ya kezelahae. Kikaho Vusi azwela pili.
La bovino tre bedaŭris ke ŝi tiel avidis. La bienisto konsentis ke la bovino iru kun Vusi kiel donaco por lia fratino. Kaj Vusi pluiris sur la vojo.
Kono Komu yamata kukutela ku Mulimi ka nako ya mulalelo. Mi Vusi alateha mwa musipili wahae. Nafitile kakuliyeha hahulu kwa mukiti walinyalo la kezelahae. Baenyi nese bakalile kuca.
Sed la bovino rekuris al la bienisto je horo vespermanĝa. Kaj Vusi perdiĝis dum sia vojaĝo. Li alvenis tre malfrue por la geedziĝo de sia fratino. La gastoj jam estis manĝantaj.
“Nikaeza cwani?” Vusi alila. “Komu yematile neeli yona yenelukela kuba mpo, mwa tifo ya bucwani bone banifile bayahi. Bayahi nebanifile bucwani kakuli neba lobile mulamu woneuzwa kwa banopi ba litolwana. Banopi ba litolwana neba nifile mulamu kabakala kuli neba pwacize lii la keke. Keke neeli ya mukiti wa linyalo. Cwale hakuna lii, hakuna keke mi hakuna mpo.”
“Kion mi faru?” ekkriis Vusi. “La bovino kiu forkuris estis donaco, kompense pro la pajlo, kiun donis al mi la konstruistoj. La konstruistoj donis al mi la pajlon, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis al mi la bastonon, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco.”
Kezela Vusi anahana hanyinyani, kona abulela ali, “Vusi kezelaka hanina taba luli ni liimpo. Hanina taba ni keke! Lukopani kaufela luna fa, mi nitabile. Cwale yotina libyana zahao zebonahala hande mi lunyakalale mwa lizazi le!” Mi Vusi haeza sina cwalo.
La fratino de Vusi pensis iomete, tiam ŝi diris, “Vusi, mia frato, ne vere gravas al mi la donacoj. Eĉ ne la kuko! Ni ĉiuj estas kune ĉi tie, do mi ĝojas. Nun surmetu viajn bonajn vestaĵojn, kaj ni festu tiun ĉi tagon!” Kaj do Vusi tion faris.
Verkita de: Nina Orange
Ilustrita de: Wiehan de Jager
Tradukita de: Christabel Songiso, Akombelwa Muyangana
Nina Orange
Wiehan de Jager
Christabel Songiso, Akombelwa Muyangana
loza (Zambio)
4-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
