Odongo ni Apiyo nebapila hamoho ni bo ndataabona kwa tolopo. Nebalata hahulu nako ya pumulo. Neisi feela kuli likolo nelikwala, kono kabakala kuli nebayo potelanga bo kukwaabona. Bo kukwaabona nebapila mwamunzi wo kwatuko a lisa lelituna mone kuyambiwanga litapi.
Odongo kaj Apiyo loĝis en la urbo kun sia patro. Ili antaŭĝojis la ferioperiodon. Ne nur pro la lernejo estis fermita, sed pro ili vizitis sian avinon. Ŝi loĝis en fiŝkaptista vilaĝo proksime al granda lago.
Odongo ni Apiyo nebatabile kakuli neseili nako ya kuya kuyo potela bo kukwaabona babasali hape. Busihu bwa kuzuha lizazi la kufunduka musipili tuna wo, baitukiseza ni kulonga libyana zabona mwa mikotana. Bapalelwa kulobala mi baambola busihu kaufela kaza musipili wabona wa kuya kwa pumulo.
Odongo kaj Apiyo estis ekscititaj, ĉar venis la tempo viziti sian avinon denove. La antaŭan nokton ili pakis siajn sakojn kaj pretiĝis por la longa vojaĝo al ŝia vilaĝo. Ili ne povis dormi kaj parolis la tutan nokton pri la ferio.
Lizazi lelitatama, ili nako ya kakusasani, bakala musipili wabona ni moota yabo ndataabona. Bafita mwa malundu, mwahalaa lifolofolo ni mwa masimu amatuna mokucezwi licalo za tii. Nebasweli kubala limota ni kuopela lipina.
Frue la sekvan matenon, ili foriris vilaĝen en la aŭto de sia patro. Ili veturis preter montoj, sovaĝaj bestoj kaj teplantejoj. Ili kalkulis aŭtojn kaj kantis kantojn.
Hasekufitile nakonyana, banana ba, bakatala mi balobala.
Post iom da tempo, la infanoj laciĝis kaj ekdormiĝis.
Bo ndatae Odongo ni Apiyo babazusa hase bafitile mwahae yabo kukwaabona. Nebafumani bo kukwaabona, bo Nyar-Kanyada inge baipumulisa fa museme mwatasaa kota. Libizo le la Nyar-Kanyada mwa mushobo wa si Luo litalusa kuli, “mwana wa musali wa batu bakwa Kanyada”. Neeli yanatihile mi yo munde.
Patro vekis Odongon kaj Apijon dum ili alvenis en la vilaĝon. Ili trovis Nyar-Kanyada, sian avinon, ripozantan sur mato sub arbo. Nyar-Kanyada en Luo, signifas ‘filino de la popolo de Kanyada’. Ŝi estis forta kaj bela virino.
Nyar-Kanyada abaamuhela hande baenyi bahae ni kubina inge apotoloha-potoloha mwa ndu ni kuopela tupina katabo. Baikulu bahae Nyar-Kanyada nebatabile hahulu mi bamutambeka limpo zahae zene bamulwalezi zenezwelela kwa tolopo. “Kakukala hamukwaulule mpo yezwa kuna,” abulela Odongo. “Baatili, hamukalele yaka pili,” abulela Apiyo.
Nyar-Kanyada bonvenigis ilin en la domon kaj dancis ĉirkaŭ la ĉambro kantante kun ĝojo. Ŝiaj genepoj ĝojis doni al ŝi la donacojn, kiujn ili alportis de la urbo. “Unue malfermu mian donacon,” diris Odongo. “Ne, mia donaco unue!” diris Apiyo.
Hase bafelize kukwaulula limpo zabona, bo kukwaabona ba bafuyola ka siizo.
Post kiam ŝi malfermis la donacojn, Nyar-Kanyada benis siajn nepojn laŭ tradicia maniero.
Habafelize zeo, Odongo ni Apiyo bazwela fande nikukala kumatisa lipulumuki ni linyunywani.
Tiam Odongo kaj Apiyo iris eksteren. Ili postkuris papiliojn kaj birdojn.
Bapahama kwa likota ni kutapwita mwa mezi a mwa liisa.
Ili grimpis arbojn kaj plaŭdis en la akvon de la lago.
Hase lilikezi lizazi, bakutela kwa hae kuli bayoca mulalelo. Basikafeza kale kuca bakala kuozela!
Je mallumo, ili revenis al la domo por vespermanĝi. Antaŭ ol ili povis finmanĝi, ili endormiĝis!
Lizazi lelitatama, bo ndataabona bafunduka kukutela kwa tolopo kusiya banana kubo kukwaabona, bo Nyar-Kanyada.
La sekvan tagon, la patro de la infanoj veturis reen al la urbo lasante ilin kun Nyar-Kanyada.
Odongo ni Apiyo batusa bo kukwaabona kwa misebezi ya mwa lapa. Ba bakela mezi ni kulwalela likota. Neba nopanga mai ali kuhu ni kuyanganga miloho mwa simu.
Odongo kaj Apiyo helpis sian avinon pri hejmaj taskoj. Ili alportis akvon kaj brullignon. Ili kolektis ovojn de la kokinoj kaj plukis legomfoliojn el la ĝardeno.
Nyar-Kanyada aluta baikulyae kusoka buhobe bwakucisa ni mulo. Nimwakutatehela laisi ya kucisa ni litapi zakubesa.
Nyar-Kanyada instruis siajn genepojn fari molan ugali por manĝi kun stufaĵo. Ŝi montris al ili kiel fari kokosan rizon por manĝi kun rostitaj fiŝoj.
Unun matenon, Odongo prenis la bovinojn de sia avino por paŝti. Ili kuris sur la bienon de najbaro. La kamparano koleris kontraŭ Odongo. Li minacis posedi la bovinojn pro manĝado de siajn rikoltojn. Post tiu tago, la knabo certigis, ke la bovinoj ne faris problemojn denove.
Lizazi leliñwi hape, banana baya kwa musika hamoho ni bo Nyar-Kanyada. Nebanani sintolo-nyana monebalekisezanga miloho, swikili ni mulola. Apiyo natabelanga hahulu kubulelelanga batu liteko zalika za mwa sintolo. Odongo yena nalongelanga lika batu benabaleka.
En alia tago, la infanoj iris al la bazaro kun Nyar-Kanyada. Ŝi havis budon por vendi legomojn, sukeron kaj sapon. Apiyo ŝatis diri al klientoj la prezon de varoj. Odongo pakus tion, kion aĉetis la klientoj.
Je la fino de la tago ili kune trinkis chai-teon. Ili helpis avinon kalkuli la monon, kiun ŝi gajnis.
Kono kanakonyana, mazazi a pumulo afeela mi banana nebanani kukutela kwa tolopo. Bo Nyar-Kanyada bafa Odongo mpo ya kuwani mi Apiyo yena bamufa sweta. Babalongela lico za kucela mwa musipili.
Sed tro baldaŭ finiĝis la ferioj kaj la infanoj devis reiri al la urbo. Nyar-Kanyada donis al Odongo ĉapon kaj al Apiyo puloveron. Ŝi pakis manĝaĵojn por ilia vojaĝo.
Bo ndataabona hane batobaanga, banana nebasalati kukutela kwa tolopo. Bakupa bo kukwaabona kuli baye ni bona kwa tolopo. Bamenya ni kubulela kuli, “Nihulile hahulu, hanikoni kupila mwa tolopo, nika milibelela kufitela mukatonipotela hape.”
Kiam ilia patro venis por venigi ilin, ili ne volis foriri. La infanoj petegis Nyar-Kanyadan, ke li iru kun ili al la urbo. Ŝi ridetis kaj diris: “Mi estas tro maljuna por la urbo. Mi atendos, ke vi revenu al mia vilaĝo.”
Odongo ni Apiyo bai kumbata nibo kukwaabona ni kubalaeza.
Odongo kaj Apiyo ambaŭ brakumis ŝin forte kaj adiaŭis.
Hane bafitile kwa sikolo, Odongo ni Apiyo bakandekela balikani babona za bupilo bwa kwa hae. Banana babañwi nebaikutwa kuli bupilo bwa mwa tolopo kibobunde kufita bwa kwa hae. Babañwi nebaikutwa kuli bupilo bwa mwa hae bwafita bwa mwa tolopo. Kono zenetabisa kaufela neeli kuli, mañi ni mañi kaufela nalumela kuli Odongo ni Apiyo nebanani bo kukwabona ba bamakaza.
Kiam Odongo kaj Apiyo reiris al la lernejo, ili rakontis al siaj amikoj pri la vivo en la vilaĝo. Iuj infanoj sentis, ke la vivo en la urbo estas bona. Aliaj opiniis, ke la vilaĝo estas pli bona. Sed ĉefe ĉiuj konsentis, ke Odongo kaj Apiyo havas mirindan avinon!
Violet Otieno
Catherine Groenewald
Limbali Muyendekwa
loza (Zambio)
4-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
