Neeli kanana ka kasizani kene kakalile kubona sibupeho sa sika sene sikomokisa senesili kwahule nyana.
Estis knabineto kiu unue vidis la misteran formon en la malproksimo.
Sibupeho sa sika seo hanze sisutelela bukaufi, habona kuli neeli musali yana nani mulwalo omutuna hahulu.
Kiam la formo proksimiĝis, ŝi vidis ke ĝi estas tre graveda virino.
Kamaswabi kono kabundume, kasizani ka sutelela kwa tuko a musali yoo. “Luswanela kuina niyena,” batu bahabo kasizani babulela. “Luka mubabalela hande ni mwanaahae.”
Sinĝena sed kuraĝa, la knabineto proksimiĝis al la virino. “Ni devas teni ŝin kun ni,” la popolo de la knabineto decidis. “Ni gardos ŝin kaj ŝian infanon sekure.”
La infano baldaŭ ekvenis. “Puŝu!” “Alportu kovrilojn!” “Akvo!” “Puuuuuŝŝŝŝŝuuu!!!”
Kono hase babona mbututu, kaufela batulela mwamulaho ka kukomoka. “Mbongolo?!”
Sed kiam ili vidis la infaneton, ĉiuj saltis malantaŭen ŝokite. “Azeno?!”
Kaufela bona bakala kukananisana. “Nelubulezi kuli lukababalela mushemi ni mbututu wahae, mi zeo kona zelukaeza,” babañwi babulela. “Kono bakalutiseza bumai!” babañwi babulela.
Ĉiuj ekdisputis. “Ni diris ke ni gardus la patrinon kaj la infanon sekure, kaj tion ni faros,” diris iuj. “Sed ili alportos al ni malbonŝancon!” diris aliuloj.
Musali yoo haipumana hanosi hape. Haikomokela ili sanakaeza ni mbututu yahae yecwalo yeo. Abilaezwa ki zanakaeza kuli hakone kuitusa hanosi.
Kaj tiel la virino trovis sin sola denove. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun tiu stranga infano. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun si mem.
Kono kwanalule-lule halumela ni kuikeleza kuli ki mwanahae mi kiyena mahe Mbongolo yeo.
Sed finfine ŝi devis akcepti ke li estas ŝia infano kaj ŝi estas lia patrino.
Cwale, kambe mwanana yoo nainelelezi onacwalo yomunyinyani, nekukaba ni shutano. Kono Mbongolo yamwana yahula mane kufita fa kupalelwa kukwana kwa mukokoto wa maayona. Mi nihaneilika katata, neisakoni kuba ni mikwa yeswana sina ya batu. Bo maayona hañata nebakatala ni kufilikana. Fokuñwi nebaisebezisanga misebezi ya lifolofolo.
Nu, se la infano restis same malgranda, ĉio eble okazus alie. Sed la azeninfano grandiĝis kaj grandiĝis, ĝis li ne plu trovis lokon sur la dorso de sia patrino. Kaj kiom ajn li klopodis, li ne povis konduti sin kiel homo. Lia patrino estis ofte laca kaj ĉagrenita. Iufoje ŝi devigis lin fari bestan laboron.
Mifilifili ni bunyemi zahula mwahalaa minahano ya Mbongolo. Neisakoni kueza ze ni zale. Neisakoni kuba mo ni mwale. Seinyema hahulu kueza kuli, zazi leliñwi, yalahela bo maayona fafasi.
Konfuzo kaj kolero kreskiĝis en Azeno. Li ne faru ĉi tion kaj li ne faru tion ĉi. Li ne kondutu sin tiel kaj li ne kondutu sin tiel. Li tiel koleriĝis ke iutage li piedbatis sian patrinon al la tero.
Azeno pleniĝis de honto. Li forkuris tiom malproksimen kaj tiom rapide kiom li povis
Haito tuhela kumata, neseili busihu mi Mbongolo yalateha. “Hee hau?” ya shobotela lififi. “Hee Hau?” mulumo seuikutela. Neinzi inosi. Yaiputa-puta inge mbola, buloko tuna bwaiswala mi yalobala-maswe kalipilaelo.
Kiam li ĉesis kuri, estis jam nokto, kaj Azeno perdiĝis. “I-a?” li flustris al la mallumo. “I-a?” ĝi resonis al li. Li estis sola. Li buklis sin strikte en pilkoformo kaj eniris profundan kaj maltrankvilan dormadon.
Mbongolo yazuha mi yafumana muuna-muhulu yanailubukezi. Yatalimela mwa meeto a muuna-muhulu yo ni kukala kuba ni sepo.
Azeno vekiĝis kaj vidis strangan maljunulon, kiu fikse rigardis lin desupre. Li rigardis en la okulojn de la maljunulo kaj eksentis iom da espero.
Mbongolo yaya kuyoina ni muuna-muhulu yoo, yanailutile miinelo yeshutana-shutana mwa kuipiliseza. Mbongolo yateeleza ni kuituta zeñata hahulu mi ni muuna-muhulu yoo, niyena haitutani kuteeleza cwalo. Nebatusana ni kuseha hamoho.
Azeno restis kun la maljunulo, kiu instruis lin pri multaj diversaj manieroj vivteni sin. Azeno aŭskultis kaj lernis, samkiel la maljunulo. Ili helpis unu la alian, kaj ili kune ridis.
Kalizazi leliñwi, ili nako ya kakusasani, muuna-muhulu abulelela Mbongolo kuli imushimbe kumuisa fa halimu a lilundu.
Iun matenon la maljunulo petis Azeno-n porti lin al montopinto.
Fahalimu a lilundu mwahalaa malu bautwa buloko mi balobala. Mbongolo yalola kuli bo maayona nebakula mi nebaibiza. Mi aito zuha…
Alte inter la nuboj ili dormiĝis. Azeno sonĝis, ke lia patrino malsanas kaj vokis lin. Kaj tiam li vekiĝis…
… malu nasabonahali hamoho cwalo ni mulikanaayona, muuna-muhulu.
… la nuboj estis malaperintaj, kune kun lia amiko, la maljunulo.
Azeno trovis sian patrinon, solan kaj funebrantan sian perditan infanon. Ili fikse rigardis unu la alian longtempe. Kaj tiam forte brakumis unu la alian.
Mbongolo ya mwana ni bo maayona bahula hamoho mi bafumana linzila zeshutana-shutana mwakupilela hamoho. Hanyinyani-hanyinyani, kaufela mabasi amañwi anabapani ni bona akala kutwaela ni kupila hande.
La azeninfano kaj lia patrino kreskis kunen kaj trovis multajn manierojn vivi kune. Iom post iom aliaj familioj ekloĝis ĉirkaŭe.
Verkita de: Lindiwe Matshikiza
Ilustrita de: Meghan Judge
Tradukita de: Christabel Songiso, Akombelwa Muyangana
Lindiwe Matshikiza
Meghan Judge
Christabel Songiso, Akombelwa Muyangana
loza (Zambio)
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
