Kanako yen’wi, Nasikuku ni Mbande neeli balikani. Nebapila mwa kozo ni linyunywani zeñwi kaufela. Nekusina yene kona kufufa.
Iam Kokino kaj Aglo estis amikoj. Ili vivis en paco kun ĉiuj aliaj birdoj. Neniu el ili sciis flugi.
Zazi leliñwi, nekunani lukupwe mwa naha. Mbande neinani kuya kwahule-hule kuli iyobata lico. Neikutile inge ikatezi hahulu. “Kuswanela kuba ni mukwa obunolo wa kuzamaya!” Mbande yabulela.
Iun tagon regis malsato en la lando. Aglo devis paŝi tre malproksimen por trovi manĝaĵon. Ŝi revenis tre laca. “Devas esti pli facila maniero vojaĝi!” diris Aglo.
Kasamulaho a busihu bwakulobala hande, Nasikuku yaba ni muhupulo womunde hahulu. Yakala kunopa-nopa mafufa anawile a linyunywani zeñwi kaufela. “Alualukeleni fa halimu a mafufa aluna,” yabulela. “Mwendi lukakona kuzamaya kabunolo.”
Post bona dormo Kokino havis brilan ideon. Ŝi komencis kolekti la falintajn plumojn el ĉiuj siaj birdaj amikoj. “Ni kudru ilin kunen super niaj propraj plumoj,” ŝi diris. “Eble tio faros vojaĝi pli facila afero.”
Mbande neeli yona feela inosi yeneinani ndonga mwa hae, kona kuli yakalisa kuluka. Neitukezi mafufa amabeli amande hahulu mi ya kwanisa kufufa fahalimu a Nasikuku. Nasikuku yakalima ndonga kono hanyinyani feela yakatala kuluka. Yasiya ndonga fahalimu a kabati ni kuya mwa liapehelo kuyo apehela bana bayona lico.
Aglo estis la sola en la vilaĝo kun kudrilo, do ŝi komencis kudri unue. Ŝi faris al si paron da belaj flugiloj kaj flugis alta super Kokino. Kokino prunteprenis la kudrilon, sed ŝi baldaŭ laciĝis pri kudrado. Ŝi lasis la kudrilon sur la ŝranko kaj iris en la kuirejon por prepari manĝaĵon por siaj infanoj.
Kono linyunywani zeñwi neliboni Mbande haifufa. Selikupa Nasikuku kulikalima ndonga kuli liitukele mafufa azona. Onafo, sekuba ni linyunywani zene fufa-fufa mwa mbyumbyulu kaufela.
Sed la aliaj birdoj vidis Aglon flugi for. Ili petis Kokinon prunti al ili la kudrilon por fari flugilojn ankaŭ por ili mem. Baldaŭ birdoj flugis ĉie supre en la ĉielo.
Nyunywani ya mafelelezo aneikutisa ndonga, Nasikuku nasiyo. Cwale bana bahae bashimba ndonga nikukala kubapala niyona. Hase bakatezi kubapala, basiya ndonga mwa mubu.
Kiam la lasta birdo redonis la pruntitan kudrilon, Kokino ne estis tie. Do ŝiaj infanoj prenis la kudrilon kaj ekludis kun ĝi. Kiam ili laciĝis pri la ludo, ili lasis la kudrilon en la sablo.
Musihali o, Mbande aikutile, yakupa kwa ndonga kuli ilukisa mafufa ayona hanasinyehezi mwa musipili. Nasikuku yabata fa kabati. Yabata mwa liapehelo mane ni mwa lapa. Kono ndonga neisika fumaneha.
Poste tiun posttagmezon, Aglo revenis. Ŝi petis la kudrilon por ripari iujn plumojn kiuj malfiksiĝis sur ŝia vojaĝo. Kokino rigardis la ŝrankon. Ŝi rigardis en la kuirejon. Ŝi rigardis en la korton. Sed la kudrilo troviĝis nenie.
“Nur donu al mi tagon,” Kokino petegis Aglon. “Tiam vi povos ripari vian flugilon kaj flugi por akiri manĝaĵon denove.” “Nur unu tagon pli,” diris Aglo. “Se vi ne trovos la kudrilon, vi devos doni al mi unu el viaj idoj kiel pagon.”
Kiam Aglo venis la venontan tagon, ŝi trovis Kokinon skrapantan en la sablo, sed neniu kudrilo. Do Aglo flugis tre rapide kaj kaptis unu el la idoj. Ŝi forportis ĝin. Ĉiam post tiam, kiam ajn Aglo aperas, ŝi trovas Kokinon skrapantan en la sablo por la kudrilo.
Muluti wa Mbande usabonahala feela fafasi, Nasikuku ulemusa tuciyociyo twahae. “Hamuzwe mwa patelo mokusina sesiñwi,” mi twa alaba: “Hauliyanganu. Lyuka mata.”
Kiam la ombro de la flugilo de Aglo falas sur la kampo, Kokino avertas siajn idojn. “Eliru el la nuda kaj seka tereno.” Kaj ili respondas, “Ni ne estas malsaĝuloj. Ni kuros.”
Verkita de: Ann Nduku
Ilustrita de: Wiehan de Jager
Tradukita de: Christabel Songiso, Akombelwa Muyangana
Ann Nduku
Wiehan de Jager
Christabel Songiso, Akombelwa Muyangana
loza (Zambio)
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
