Kale kale koo, basizani babalalu nebaile kwa kulwalela likota.
Antaŭ longa tempo tri knabinoj eliris por kolekti brullignon.
Neli lizazi lenelicisize hahulu kona kuli sebaya kwa nuka kuyotapa. Neba bapala ni kufasaula ni kutapa mwa mezi.
Varmegis, do ili iris malsupren al la rivero por naĝi. Ili ludis kaj ŝprucis kaj naĝis en la akvo.
Hañi hañi, ba lemuha kuli lizazi neseli likezi. Sebaakufela kwahae.
Subite ili ekkonsciis ke estas jam malfrue. Ili rapidis hejmen al la vilaĝo.
Hase basutelezi kwa lapa, Nozibele aswala mwa mulala wahae. Nalibezi sifaha sahae sa mwa mulala! “Nakupa amukute nina!” akupa balikani bahae. Kono balikani bahae babulela kuli neseli busihu.
Kiam ili preskaŭ alvenis hejmen, Nozibele metis sian manon sur la kolon. Ŝia kolĉeno estis forgesita! “Mi petas, revenu kun mi!” ŝi petis siajn amikojn. Sed ŝiaj amikoj diris ke estis jam tro malfrue.
Kona kuli Nozibele akuta anosi kwa nuka. Ayofumana sifaha sa hae niku akufela kwa ndu. Kono alateha mwa lififi.
Do Nozibele reiris sola al la rivero. Ŝi trovis la kolĉenon kaj rapidis hejmen. Sed ŝi perdiĝis en la mallumo.
Kwahule abona liseli lene lizwelela mwa situngu. Saakufela kwateñi ni kuyokokota fa sikwalo.
Malproksime ŝi vidis lumon el kabano. Ŝi rapidis al ĝi kaj frapis je la pordo.
Kakukomokisa, nja yakwaulula sikwalo mi yabulela yali, “Kisikamañi seubata?” “Nilatehile mi nibata malobalo,” abulela Nozibele. “Kena, hakusicwalo ni kakuluma!” nja yabulela. Nozibele akena mwahali.
Surprize al ŝi, hundo malfermis la pordon kaj diris, “Kion vi volas?” “Mi perdiĝas kaj bezonas lokon por dormi,” diris Nozibele. “Eniru, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele eniris.
Cwale nja yabulela yali, “Niapehele!” “Kono hanisika apehela kale nja,” aalaba. “Apeha, hakusicwalo ni kakuluma!” nja yabulela. Konakuli Nozibele saapeha lico za nja.
Tiam la hundo diris, “Kuiru por mi!” “Sed mi neniam kuiris por hundo antaŭe,” ŝi respondis. “Kuiru, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele kuiris iom da manĝaĵo por la hundo.
Tiam la hundo diris, “Ordigu la liton por mi!” Nozibele respondis, “Mi neniam ordigis liton por hundo.” “Ordigu la liton, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele ordigis la liton.
Zazi ni zazi naapehenga, kufiyelanga ni kutapisezanga nja. Cwale lizazi leliñwi nja yabulela yali, “Nozibele, kacenu niswanela kuyopotela balikani baka. Ufiyele mwandu, uapehe lico ni kutapisa lika zaka nisikakuta kale.”
Ĉiutage ŝi devis kuiri kaj balai kaj lavi por la hundo. Tiam, iun tagon, la hundo diris, “Nozibele, hodiaŭ mi devas viziti iujn amikojn. Balau la domon, kuiru la manĝaĵon kaj lavu miajn vestaĵojn antaŭ ol mi revenos.”
Onafo nja haseile, Nozibele azusa milili yemilalu kwa toho yahae. Abeya mulili ulimuñwi mwatasi a mumbeta, omuñwi kwa mulaho wa sikwalo mi omuñwi aubeya mwa mulaka. Ki hamatela kwandu ka bubebe mwana konela.
Tuj kiam la hundo foriris, Nozibele prenis tri harojn de sia kapo. Ŝi metis unu haron sub la liton, unu malantaŭ la pordon kaj unu en la ĉirkaŭbarejon. Tiam ŝi kuris hejmen laŭeble plej rapide.
Nja haseikutile, yabata Nozibele. “Nozibele, ukai?” ya huwa. “Kinayo mwatasi a mumbeta,” mulili wapili wabulela. “Kinayo kwa mulaho wa sikwalo,” mulili wa bubeli wabulela. “Kina yo mwa mulaka,” mulili wa bulalu wabulela.
Kiam la hundo revenis, li serĉis Nozibele. “Nozibele, kie vi estas?” li kriis. “Mi estas ĉi tie, sub la lito,” diris la unua haro. “Mi estas ĉi tie, malantaŭ la pordo,” diris la dua haro. “Mi estas ĉi tie, en la ĉirkaŭbarejo,” diris la tria haro.
Nja seilemuha kuli Nozibele na ipumile. Kiha seimata lubilo kumatela kwa hae. Kono likezeli ba Nozibele nebailibelezi ni litupa zetuna. Nja seifetuha nikubaleha mi haisika bonwa hape kuzwelela foo.
Tiam ekkonsciis la hundo ke Nozibele trompis lin. Do li kuris kaj kuris la tutan vojon al la vilaĝo. Sed la fratoj de Nozibele atendis tie kun grandaj bastonoj. La hundo turnis sin kaj forkuris, kaj poste ĝi ne revidiĝis.
Verkita de: Tessa Welch
Ilustrita de: Wiehan de Jager
Tradukita de: Christabel Songiso, Akombelwa Muyangana