Kale, kale koo, batu nebasazibi lika. Nebasazibi kucala licalo, kuluka libyana, kapa kupanga lisebeliso za lisipi. Mulimu Nyambe kwa lihalimu na nani butali kaufela mwa lifasi. Na bubulukile hande mwa poto ya lizupa.
Longe, longe antaŭe la homoj ne sciis ion ajn. Ili ne sciis kiel farmi kultivaĵojn aŭ kiel teksi tukojn aŭ kiel fari ferajn ilojn. La dio Nyame supre en la ĉielo havis ĉiun saĝecon de la mondo. Li tenis ĝin sekura en argila kruĉo.
Zazi leliñwi, Nyambe aheza keto yakufa Anansi poto yeo ya butali. Nako kaufela Anansi anatalimelanga mwa poto yeo ya lizupa, naitutanga lika zenca. Nekutabisa luli!
Unu tagon, Nyame decidis ke li donos la kruĉon de saĝeco al Anansi. Ĉiam kiam Anansi rigardis en la argilan kruĉon, li lernis ion novan. Ĝi estis tiel ekscita!
Anansi ni lunya lwahae anahana, “Nika beya poto ye kwa halimu a kota yetelele. Mi nikaipulukela yona ninosi!” Atatulula muhala womutelele, autata kwa poto ya lizupa ni kuitama wona famba. Saakala kupahama kwa kota. Kono nekuli tata hahulu kupahama kwa kota ni poto inge imunataka fa mañwele nako kaufela.
Avida Anansi pensis, “mi tenos la kruĉon ĉe la supro de alta arbo. Tiel mi povas havi ĉion por mi mem!” Li ŝpinis longan fadenon, bobenis ĝin ĉirkaŭ la argilan kruĉon kaj ligis ĝin al sia stomako. Li komencis grimpi la arbon. Sed estis malfacile grimpi la arbon kun la kruĉo frapanta liajn genuojn la tutan tempon.
Nako kaufela, mwana wa Anansi wa mushimani, na yemanga mwatasi a kota inge abuha. Abulela ali, “Kana hakuna kuba bunolo kupahama inge mutamezi poto kwa mukokoto nji? Anansi alika kutamela poto ya lizupa yetezi butali kwa mukokoto wahae, mi kwaba bunolo hahulu.
La tutan tempon la juna filo de Anansi estis observanta malsupre ĉe la trunko de la arbo. Li diris, “Ĉu ne estus pli facile grimpi se vi anstataŭe ligus la kruĉon al via dorso?” Anansi provis ligi la argilan kruĉon plenan de saĝeco al sia dorso, kaj tio vere estis multe pli facila.
Kabubebe, afita kwa halimu a kota. Kono akutumana mi anahana, “Neniswanela kuba ni butali bobufitisisa, kono fa mwanake utalifile kunifita!” Anansi a nyemiswa hahulu ki taba ye, mi a poseza poto ya lizupa fafasi kuzwelelela kwa halimu a kota.
Tujtuje li atingis la supron de la arbo. Sed tiam li haltis pensante, “mi devus esti tiu kiu havas ĉiun saĝecon sed jen mia filo estis pli lerta ol mi!” Anansi estis tiel kolera pri tio ĉi ke li ĵetis la argilan kruĉon malsupren for de la arbo.
Yapwacakeha liyemba fafasi. Butali bwa abana kuya ku mutu kaufela. Mi kona monobazibezi batu kulima, kuluka libyana, kupanga lisebeliso za lisipi mane ni lika zeñwi zeo batu baziba kueza.
Ĝi frakasiĝis en pecojn sur la tero. La saĝeco estis libera por dividiĝi inter ĉiuj. Kaj tiel la homoj lernis farmi, teksi tukojn, fari ferajn ilojn, kaj ĉiujn aliajn aferojn kiujn homoj scias fari.
Ghanaian folktale
Wiehan de Jager
Christabel Songiso
loza (Zambio)
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
