Kokuyemelanga limbasi mwahae yaka ne kupatehile ni batu ni limbasi zenelitezi. Fafasi nekutezi ni lika zene lisalongwa. Bahuwi neba huwa mabizo a libaka konekuya mambasi.
Ĉe la malgranda bushaltejo en mia vilaĝo estis multa agado de homoj kaj superŝarĝitaj busoj. Sur la tero estis eĉ pli da ŝarĝoj. Helpantoj kriis la loknomojn kien iliaj busoj iris.
“Kwa bukuwa! Kwa bukuwa!” Kuliba kwa malikelelo! nautwa bahuwi bapunda. Kona mbasi yene nitokwa to kwela.
“Urbo! Urbo! Iranta okcidenten!” Mi aŭdis helpanton krii. Tio estis la buso, kiun mi devis kapti.
Mbasi ya kwa bukuwa ni asehitala, kono batu baban’ata nebasa kasha kukwela mwa mbasi. Baban’wi neba beile mikotani yabona mwatasi ya mbasi. Babamu nebabehile mwahali ya mbasi.
La urba buso estis preskaŭ plena, sed pli da homoj ankoraŭ antaŭenpuŝis. Iuj enmetis sian pakaĵon sub la buso. Aliaj metis la siajn interne sur la rakojn.
Bazamai babanca nebaswalelezi ma tickets yabona anze babata fa kuina mwa mbasi yeneitezi. Basali ni limbututu zabona baina ka kuiketa mwa musipili womutelele.
Novaj pasaĝeroj kroĉis siajn biletojn, dum ili serĉis ie sidiĝi en la homplena buso. Virinoj kun junaj infanoj faris ilin komfortaj por la longa vojaĝo.
Seni ititinyaza kwa tuko ni lihaulo. Mutu yana inzi kwatuko nina naswalelezi sipepa sa mubala wa butala. Natinile mapatapata a kale, ni sweta ye katezi mi nabonahala kusaba.
Mi alpremiĝis apud fenestro. Tiu, kiu sidis apud mi tenis firme verdan plastan sakon. Li portis malnovajn sandalojn, eluzitan mantelon, kaj li aspektis nervoza.
Seni talimela fande ya mbasi mi seni hupula kuli neni siya munzi waka, sibaka kuni nihulezi. Neniya kwa bukuwa.
Mi rigardis eksteren el la buso kaj rimarkis ke mi forlasis mian vilaĝon, la lokon, kie mi kreskis. Mi estis survoje al la granda urbo.
Kulonga nekufelile mi nibatu kaufela sebaina. Balekisi nebaifumanezi nzila ya mwa mbasi kulekisa lika ku mutu ni mutu. Mutu ni mutu na huwa lika zanabata zeneliteni zakuleka. Manzwi nea utwahala inge lisheya kuna.
La ŝarĝado estis finfarita kaj ĉiuj pasaĝeroj sidis. Kolportistoj ankoraŭ enŝoviĝis en la buson por vendi siajn varojn al la pasaĝeroj. Ĉiuj kriis la nomojn de la haveblaj varoj. La vortoj sonis al mi strangaj.
Babañwi nebalekile za kunwa, babañwi tuco totuinyani ni kukala kutafuna. Benebasina masheleñi, inge na, nebabuha feela.
Kelkaj pasaĝeroj aĉetis trinkaĵojn, aliaj aĉetis malgrandajn manĝetojn kaj komencis maĉi. Tiuj, kiuj ne havis monon, kiel mi, nur rigardis.
Ze ezahala nezipumezwi ka milumo ya mbasi, sisupo sa kufunduka. Bahuwi babulelela balekisi ba mbasi ku zwela fande.
Ĉi tiuj agadoj interrompis la hupadon de la buso, signo ke ni pretis foriri. La helpanto kriis ke la kolportistoj eliru.
Lesley Koyi, Ursula Nafula
Brian Wambi
Christabel Songiso
loza (Namibio)
3-a nivelo
