Sakima napila ni bashemi ni kezela hae wa lilimo ze ne. Neba pila fa mubu wa muuna yanafumile. Ndu yabona ya bucwañi neinzi kwa mafelelezo a mukoloko wa likota.
Sakima vivis kun siaj gepatroj kaj sia kvarjara fratino. Ili vivis sur la tereno de riĉulo. Ilia pajlo-tegmenta kabano staris je la fino de arbovico.
Sakima hananani lilimo ze talu nakulile mi alatehelwa ki pono yahae. Sakima neli mucaha yana fuyozwi.
Kiam Sakima havis tri jarojn, li malsanis kaj perdis sian vidon. Sakima estis talentplena knabo.
Sakima naezanga lika zeñata kufita litaka zahae za lilimo ze silezi. Kamutala, nainanga ni babahulu bamunzi kuambola litaba zebutokwa.
Sakima faris multajn aferojn, kiujn aliaj sesjaraj knaboj ne faris. Ekzemple li povis sidi kun la pli aĝaj vilaĝanoj kaj diskuti gravajn aferojn.
Bashemi bahae ne ba beleka mwandu ya muuna wa mufumi. Neba zwanga fandu kakusasani sasani mi nikuyo kuta manzibwana luli. Sakima nasiyalanga ni kezela hae yomunyinyani.
La gepatroj de Sakima laboris ĉe la domo de la riĉulo. Ili eliris la hejmon frumatene kaj revenis malfrue vespere. Sakima estis lasita kun sia fratineto.
Sakima nalata kuopela lipina. Zazi leliñwi bomahe se ba mubuza, “Kikakai koitutelanga lipina ze Sakima?”
Sakima ŝategis kanti kantojn. Iun tagon lia patrino demandis lin, “De kie eklernis vi tiujn ĉi kantojn, Sakima?”
Sakima alaba, “litahanga fela Ima. Niliutwanga mwa toho yaka mi kipeto naopela.”
Sakima ripondis, “Ili simple venas, patrino. Mi aŭdas ilin en mia kapo kaj tiam mi kantas.”
Sakima na latanga ku opelela kezelaa hae yomunyinyani sihulu hautwa tala. Kezelahae na teelezanga kuyena anze aopela pina yanalata ahulu. Nanyungwa maikuto kabaka la minembo ye ombaza.
Sakima ŝatis kanti por sia fratineto, precipe se ŝi malsatis. Lia fratino aŭskultus lin kanti sian plej ŝatatan kanton. Ŝi kutimis svingiĝi laŭ la trankviliga melodio.
“Kutela kuopela hape, Sakima,” kezelaa hae amukupa. Sakima na lumelanga mi nakona kukutela hape ni hape.
“Ĉu vi povas kanti ĝin ree kaj ree, Sakima?” lia fratino petis lin. Sakima do akceptis kaj kantis ĝin ree kaj ree.
Iun vesperon, kiam liaj gepatroj revenis hejmen, ili tre silentis. Sakima sciis ke io ne ĝustas.
“Butata kibufi boma, bondate?” Sakima abuza. Sakima alemuha kuli mwana a mufumi na tondahala. Mi ndatahe na lobehile hahulu pilu ni kuikutwa bulutu.
“Kio ne ĝustas, patrino, patro?” Sakima demandis. Sakima sciĝis ke la filo de la riĉulo mankas. La viro estis tre malĝoja kaj soleca.
“Nakona kuyo muopelela mwendi wa kona ku angulukelwa hape” Sakima a bulelela bashemi bahae. Kono bashemi bahae bahana. “Bona yale ki mufumi, wena usibofu feela, cwale unahana kuli pina yahao ikamutusa ñi?”
“Mi povas kanti por li. Li eble feliĉos denove,” Sakima diris al siaj gepatroj. Sed liaj gepatroj malakceptis lin. “Li estas tre riĉa. Vi nur estas blinda knabo. Ĉu vi kredas ke via kanto povos helpi lin?”
Nihakulicwalo Sakima nasikazwafa mi kezelaa hae amutusa. Ali, “lipina za Sakima zani ombaombanga hanishwile tala mi niyena mufumi lika muombaomba cwalo.”
Tamen Sakima ne rezignis. Lia fratineto subtenis lin. Ŝi diris, “La kantoj de Sakima trankviligas min, kiam mi malsatas. Ili trankviligos ankaŭ la riĉulon.”
Zazi lelitatama Sakima akupa kezelaa hae yomunyinyani kuli amusindekete kwandu ya mufumi.
La sekvan tagon Sakima petis sian fratineton gvidi lin al la domo de la riĉulo.
Ayema kwatasi alihaulo lelituna mi akala kuopela pina yanalata hahulu. Kabunya, toho ya mufumi yakala kubonahala mwa lihaulo leo.
Li staris sub granda fenestro kaj ekkantis sian plej ŝatatan kanton. Malrapide la kapo de la riĉulo ekaperis tra la granda fenestro.
Babeleki batuhela zene baeza mi bateeleza kwa pina yende ya Sakima. Kono muuna alimuñwi ali, “Hakuna ya konile kuombaomba mufumi, cwale mucaha yo unahana kuli yena uka kona?”
La laboristoj haltigis sian laboron. Ili aŭskultis la belan kanton de Sakima. Sed unu el la viroj diris, “Neniu povis konsoli la ĉefon. Ĉu tiu blinda knabo kredas ke li povas konsoli lin?”
Sakima afeza kuopela pina yahae mi afetuha kuli afunduke kono mufumi amumatela mi ali, “uopele hape.”
Sakima finis la kantadon kaj turniĝis por foriri. Sed la riĉulo rapidis eksteren kaj diris, “Mi petas, kantu denove.”
Kanako onayeo kwataha baana bababeli bananuzi mutu. Nebafumani mwanaa mufumi wa mushimani inge anatilwe ni kusiiwa kwa tuko anzila.
Ĝuste tiumomente du viroj venis portante iun sur homportilo. Ili trovis la filon de la riĉulo batitan kaj forlasitan sur la flanko de la vojo.
Mufumi na tabile hahulu kubona mwanaa hae hape. Afa Sakima mupuzo kaku muombaomba. Aisa mwanaa hae ni Sakima kwa sipatela kuli ayokutelwa ki pono ya hae.
La riĉulo tiel ĝojis revidi sian filon. Li rekompencis Sakima por konsili lin. Li kunprenis sian filon kaj Sakima al la malsanulejo por regajnigi la vidon al Sakima.
Ursula Nafula
Peris Wachuka
Muyunda Malambo
loza (Namibio)
3-a nivelo
