Kakusasana omuñwi bokukwahae Vusi bamubiza, “Vusi nakupa, isa lii le kwa bashemi bahao. Babata ku panga keke yafamukiti walinyalo la kezelahao.”
Frue iun matenon la avino de Vusi vokis lin, “Vusi, bonvolu porti tiun ĉi ovon al viaj gepatroj. Ili volas fari grandan kukon por la edziniĝo de via fratino.”
Mwanzila yahae yakuliba kwa bashemi bahae, Vusi akatana bashimani bababeli banopa miselo. Mushimani alimuñwi aamuha Vusi lii ni kulinepa fa kota. Lii la pwaceha.
Survoje al siaj gepatroj Vusi renkontis du knabojn kiuj kolektis fruktojn. Unu el la knaboj ekprenis la ovon de Vusi kaj pafis ĝin al arbo. La ovo rompiĝis.
“Kiñi semuezize?” Vusi alila. “Lii lale neli la keke. Keke neli ya mutikiti wa linyalo la kezelaka. Kezelaka uka bulelañii haiba hakuna kuba ni keke yamukiti walinyalo?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu ovo estis por kuko. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Kion diros mia fratino, se ne estos geedziĝa kuko?”
Bashimani baswaba kabaka la kukala Vusi. “Halukoni kukutusa ni keke, kono kiwo mulamu wa kezelahao,” alimuñwi kubona abulela. Vusi azwela pili mwa musipili wahae.
La knaboj tre bedaŭris ke ili mokis Vusi. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen bastono por via fratino,” unu el ili diris. Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Mwanzila, akatana baana bababeli bene bayaha ndu. “Lwakona kuitusisa kwa mulamu wahao wo wotiile?” alimuñwi kubona abuza. Kono mulamu neusika tiya kuuyahisa mi seulobeha.
Survoje li renkontis du virojn kiuj konstruis domon. “Ĉu ni povas uzi tiun fortan bastonon?” demandis unu el ili. Sed la bastono ne estis sufiĉe forta, kaj ĝi rompiĝis.
“Kiñi semuezize?” Vusi alila. “Mulamu wale neli mpo ya kezelaka. Banopi ba miselo nebanifile ona kabaka la kuli nebapwacize lii la keke. Keke neli ya mukiti wa linyalo la kezelaka. Cwale hakuna lii, hakuna keke, hakuna mulamu hape hakuna ni mpo. Kezelaka ukabulela ñi?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu bastono estis donaco por mia fratino. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
Bayahi nebaikutwile bumaswe kabaka la kuloba mulamu. “Halukoni kukutusa ni keke, kono kibo bucwañi bwa kezelahao,” alimuñwi abulela. Cwale Vusi aekeza ni musipili wahae.
La konstruistoj tre bedaŭris ke ili rompis la bastonon. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen iom da tegmenta pajlo por via fratino,” diris unu el ili. Kaj do Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Mwa nzila yahae, Vusi akatana mulimi ni komu. “Ki bucwañi kwa bunde, nakona kuluma kwateni?” Komu yabuza. Kono bucwañi neli bobumunati hahulu mane komu seibucelela.
Survoje Vusi renkontis bieniston kaj bovinon. “Kia bongusta pajlo, ĉu mi rajtas manĝeti iomete?” demandis la bovino. Sed la pajlo estis tiel bongusta, ke la bovino manĝis ĉiom!
“Kiñi semuezize?” Vusi alila. “Bucwañi bwale neli mpo ya kezelaka. Bayahi nebanifile bona kakuli nebalobile mulamu woneuzwa kwa banopi ba miselo. Banopi ba miselo nebanifile wona kabaka la kuli neba pwacize lii la keke ya kezelaka. Keke neli ya mukiti wa linyalo la kezelaka. Cwale hakuna lii, hakuna keke, hape hakuna mpo. Kezelaka ukabulela ñi?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi? “Tiu pajlo estis donaco por mia fratino. La konstruistoj donis la pajlon al mi, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko de mia fratino. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
Komu yaikutwa bumaswe kabaka la bulyangelino. Mulimi alumela kuli Komu iye ni Vusi ibe mpo ya kezelahae. Kikafo Vusi azwela pili.
La bovino tre bedaŭris ke ŝi tiel avidis. La bienisto konsentis ke la bovino iru kun Vusi kiel donaco por lia fratino. Kaj Vusi pluiris sur la vojo.
Kono Komu yamata kukutela ku Mulimi ka nako ya mulalelo. Mi Vusi alateha mwa musipili wahae. Nafitile kakuliyeha hahulu kwa mukiti walinyalo la kezelahae. Baeñi inge bakalile kuca.
Sed la bovino rekuris al la bienisto je horo vespermanĝa. Kaj Vusi perdiĝis dum sia vojaĝo. Li alvenis tre malfrue por la geedziĝo de sia fratino. La gastoj jam estis manĝantaj.
“Nikaeza cwañi?” Vusi alila. “Komu imatile yene lukela kuba mpo, mwa tifo ya bucwañi bone banifile bayahi. Bayahi nebanifile bucwañi kakuli neba lobile mulamu woneuzwa kwa banopi ba miselo. Banopi ba miselo neba nifile mulamu kabaka la kuli neba pwacize lii la keke. Keke neli ya mukiti wa linyalo. Cwale hakuna lii, hakuna keke mi hakuna mpo.”
“Kion mi faru?” ekkriis Vusi. “La bovino kiu forkuris estis donaco, kompense pro la pajlo, kiun donis al mi la konstruistoj. La konstruistoj donis al mi la pajlon, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis al mi la bastonon, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco.”
Kezela Vusi anahana hanyinyani, kona abulela, “Vusi kezelaka hanina taba luli ni limpo. Haninataba ni keke! Lukopani kaufela luna fa, mi nitabile. Cwale yotina libyana zahao zebonahala hande mi lunyakalale kacenu!” Mi zeo kona zanaezize Vusi.
La fratino de Vusi pensis iomete, tiam ŝi diris, “Vusi, mia frato, ne vere gravas al mi la donacoj. Eĉ ne la kuko! Ni ĉiuj estas kune ĉi tie, do mi ĝojas. Nun surmetu viajn bonajn vestaĵojn, kaj ni festu tiun ĉi tagon!” Kaj do Vusi tion faris.
Verkita de: Nina Orange
Ilustrita de: Wiehan de Jager
Tradukita de: Christabel Songiso, Akombelwa Muyangana
Nina Orange
Wiehan de Jager
Christabel Songiso, Akombelwa Muyangana
loza (Namibio)
4-a nivelo
