Bomahe Simbegwire hasebatimezi, naishondile hahulu. Bondatahe Simbegwire neba likile katata kubabalela mwana bona. Hanyinyani hanyinyani, nebaitutile kutaba hape kokusina bomahe Simbegwire. Molipazulela, neba ina niku ambola kaza lizazi leo. Manzibwani neba lukisa za mulalelo hamoho. Kasamulaho wa kutapisa mikeke, bondatahe Simbegwire neba mutusa kwa musebezi wa sikolo wa kwandu.
Kiam la patrino de Simbegwire mortis, ŝi ege malĝojis. La patro de Simbegwire faris laŭeble plej bone por varti sian filinon. Malrapide ili eklernis kiel denove senti sin feliĉaj, sen la patrino de Simbegwire. Ĉiumatene ili sidiĝis kaj parolis pri la venonta tago. Ĉiuvespere ili kune preparis vespermanĝon. Post kiam ili lavis la manĝilaron, la patro de Simbegwire helpis ŝin fari sian hejmtaskon.
Iun tagon, la patro de Simbegwire malfrue revenis hejmen. “Kie vi estas, mia infano?” li vokis. Simbegwire kuris al sia patro. Ŝi haltis senmove, kiam ŝi vidis ke li tenas la manon de iu virino. “Mi volas, ke vi renkontu iun specialan, mia infano. Jen Anita,” li diris ridete.
“Lumela Simbegwire, bondataho bani bulelezi zeñata zahao,” BoAnita babulela. Kono neba sikamenya kapa kuswala lizoho la musizani. Bondatahe Simbegwire neba tabile ni kunyakalala. Ba ambola za kupila hamoho kwa bona babalalu, ni bupilo bwabona mobukabela. “Mwanaka, nasepa ukalumela boAnita sina bomaho” babulela.
“Saluton Simbegwire, via patro diris multe al mi pri vi,” diris Anita. Sed ŝi nek ridetis, nek prenis la manon de la knabino. La patro de Simbegwire ĝojis kaj ekscitiĝis. Li parolis pri la estonteco, kiam ili tri kune vivos, kaj kiel bona estos ilia vivo. “Mia infano, mi esperas ke vi akceptos Anita kiel patrinon,” li diris.
Bupilo bwa Simbegwire bwa fetuha. Nasina nako yakuina ni bondatahe kakusanani. BoAnita nebamufanga misebezi ya fa lapa ye miñata kuli nakatalanga hahulu kupalelwa ni kuñola musebezi wa sikolo manzibwani. Nayanga kwa kulobala hasafeza feela kuca mulalelo. Sene simu ombaombanga feela neli kubo yamibalabala yene bamufile bomahe. Bondatahe Simbegwire nebasika lemuha kuli mwana bona nasikataba.
La vivo de Simbegwire ŝanĝiĝis. Ŝi ne plu havis tempon por sidi matene kun sia patro. Anita donis tiom da hejmtaskoj al ŝi, ke ŝi estis tro laca por fari siajn lernejajn taskojn vespere. Post la vespermanĝo ŝi tuj enlitiĝis. Ŝia sola konsolo estis ŝia kolora lankovrilo, kiun ŝia patrino donis al ŝi. La patro de Simbegwire ŝajne ne rimarkis, ke lia filino malĝojas.
Hase kufitile likwelinyana, bondatahe Simbegwire baba bulelela kuli bakazwa fandu ka nakonyana. “Niswanela ku tama musipili wa musebezi,” babulela. “Kono naziba kuli mukaipabalela.” Simbegwire awisa sifateho kono bondatahe nebasika lemuha. BoAnita nekusina sene babulezi kakuli nibona nesikatabela.
Post kelkaj monatoj la patro de Simbegwire diris al ili ke li foriros iom da tempo. “Mi devas vojaĝi por mia laboro,” li diris. “Sed mi scias ke vi ambaŭ prizorgos unu la alian.” La vizaĝo de Simbegwire malridetis, sed ŝia patro ne rimarkis pri tio. Anita nenion diris. Ankaŭ ŝi ne ĝojis.
Lika selitatafalela Simbegwire. Haiba asikafeza kueza misebezi yafa lapa, kapa kubilaela, boAnita neba munata. Hape ka nako ya mulalelo, boAnita neba canga zeñata, kusielanga Simbegwire bubulumusi bobunyinyani. Busihu kaufela Simbegwire naitilelanga konji kulobala, ali kufumatela kubo ya bomahe.
La situacio malboniĝis por Simbegwire. Se ŝi ne finfaris siajn taskojn, aŭ ŝi plendis iomete, Anita batis ŝin. Kaj dum la vespermanĝo, la virino manĝis la plejparton de la manĝaĵo, lasante nur kelkajn restaĵojn por Simbegwire. Ĉiuvespere Simbegwire ploris, ĝis ŝi ekdormis, brakumanta la lankovrilon de sia patrino.
Kakusasani leliñwi, Simbegwire alobala singomba. “Wena kasizani ka kabuzwa!” Anita ahuwa. Sahoha Simbegwire fa mumbeta. Kubo yekateleha yaswala kwa mapo nikupazuha kueza liemba zepeli.
Iun matenon Simbegwire malfrue ellitiĝis. “Vi estas pigrulino!” Anita kriis. Ŝi eltiris Simbegwire el la lito. La valora lankovrilo kroĉiĝis sur najlo kaj duoniĝis.
Simbegwire nafilikani hahulu mi aiketela kubaleha fandu. Ashimba tuemba twa kubo ya bomahe ni lico zemu mi azwa aikela. Alatelela nzila yene bangile bondatahe.
Simbegwire malĝojegis. Ŝi decidis forkuri de sia hejmo. Ŝi prenis la pecojn de la lankovrilo de sia patrino, pakis iom da manĝaĵo kaj foriris el la domo. Ŝi sekvis la vojon, kiun prenis ŝia patro.
Haseli manzibwani, apahama kota yetelele yeli kwa tuko ni kanukana ni kuipangela mumbeta mwa mitai. Hanese alobala, aopela: “Ima, ima, ima, munisiile. Munisiile mi amusika kuta. Bondate habasanilata. Ima, mukuta lili? Munisiile.”
Kiam vesperiĝis, ŝi surgrimpis altan arbon apud rivereto kaj pretigis liton por si mem en la branĉoj. Dormonte, ŝi kantis, “Panjo, panjo, panjo, vi forlasis min. Vi forlasis min kaj neniam revenis. Paĉjo ne plu amas min. Panjo, kiam vi revenos? Vi forlasis min.”
Habusa Kakusana, Simbegwire aopela pina yeo hape. Basali habataha kuto tapisa libyana kwa kanukana, bautwa pina ya manyando yezwelela kwa kota yetelele. Banahana kuli mwendi ki moya wo nyanganyisa matali mi bazwelapili ni misebezi yabona. Kono musali alimuñwi kubona ateleza kwa pina katokomelo.
La sekvan tagon Simbegwire kantis la kanton denove. Kiam la virinoj venis por lavi siajn vestaĵojn en la rivereto, ili aŭdis la malfeliĉan kanton, kiu eliris de la alta arbo. Ili kredis, ke tio estas nur la vento, kiu susuras en la folioj, kaj daŭre faras sian laboron. Sed unu el la virinoj aŭskultis atente la kanton.
Musali yo atalimisisa kwa kota. Abona musizani ni liemba za kubo ya mibalabala, alila, “Simbegwire, mwana kezelaka!” Basali babañwi batuhela kutapisa batusa Simbegwire ku tuluka kwa kota. Bondatahe ba basali bafumatela kasizani nikulika ku kaombaomba.
Tiu virino suprenrigardis en la arbon. Kiam ŝi vidis la knabinon kaj la pecojn de la kolora lankovrilo, ŝi ekkriis, “Simbegwire, infano de mia frato!” La aliaj virinoj haltigis la lavadon kaj helpis Simbegwire grimpi malsupren el la arbo. Ŝia onklino brakumis la knabineton kaj klopodis konsoli ŝin.
Bondatahe Simbegwire babasali baya niyena kwandu yabona. Bafa Simbegwire lico ze futumala ni kumu lobaza inge bamuapesize kubo ya bomahe. Busihu bo, Simbegwire nalilile hanaya mwa buloko. Kono neli mioko ya kulukuluha kakuli naziba kuli bondatahe babasali bata mubabalela.
La onklino de Simbegwire portis la infanon al sia hejmo. Ŝi donis varman manĝaĵon kaj enlitigis ŝin per la kovrilo de ŝia patrino. Tiu nokto Simbegwire ploris, ĝis ŝi ekdormis. Sed tiuj estis larmoj de malŝarĝiĝo. Ŝi sciis, ke ŝia onklino vartos ŝin.
Bo ndatahe Simbegwire haba kutile kwandu, batofumana musiyo wahae mukungulu. “Kuezahalile sikamani, Anita?” Babuza ka pilu ye bukiti. Musali muhulu atalusa kuli Simbegwire ubalehile. “Nenibata kuli anikuteke,” abulela. “Kono mwendi nenitatafalile hahulu.” Bondatahe Simbegwire bazwa fa ndu ni kulatelela nzila yeliba kwa kanukana. Baliba kwahae ya kezelaa bona kuyo buza haiba baboni Simbegwire.
Kiam la patro de Simbegwire revenis hejmen, li trovis ke ŝia ĉambro estas malplena. “Kio okazis, Anita?” li demandis pezkore. La virino klarigis ke Simbegwire jam forkuris. “Mi nur volis ke ŝi respektu min,” ŝi diris. “Sed eble mi tro severis.” La patro de Simbegwire foriris el la domo kaj iris en la direkto de la rivereto. Li daŭre iris al la vilaĝo de sia fratino por sciiĝi, ĉu ŝi vidis Simbegwire.
Simbegwire nabapala ni likezeli zahae atobona bondatahe kwa hulenyana. Nasabile kuli mwendi baka nyema, konakuli amatela mwandu kuyoipata. Kono bondatahe baya kuyena mi babulela, “Simbegwire, uipumanezi bomaho bangana. Ba bakulata ni ku kuutwisisa. Nitabezi mi nakulata.” Balumelelana kuli Simbegwire uta pila ni bondatahe babasali kuisa fa kalatela.
Simbegwire ludis kun siaj kuzoj, kiam ŝi vidis malproksime sian patron. Ŝi timis ke li eble koleras, do ŝi kuris en la domon por kaŝi sin. Sed ŝia patro iris al ŝi kaj diris, “Simbegwire, vi jam trovis perfektan patrinon por vi mem. Iu, kiu amas vin kaj komprenas vin. Mi fieras pri vi kaj mi amas vin.” Ili konsentis ke Simbegwire restu kun sia onklino tiom longe, kiom ŝi volos.
Bondatahe neba mupotelanga zazi ni zazi. Kufita nako yene batile ni boAnita. Baswala lizoho la Simbegwire. “Uniswalele mwanana, nenifosize,” balila. “Wakona kunifa sibaka sakulika hape?” Simbegwire atalimela bondatahe ni pata yabona yeikalezwi. Cwale ataha fa pata hainyani hainyani nikuto potoloisa mazoho ahae ku boAnita.
Lia patro vizitis ŝin ĉiutage. Fine li venis kune kun Anita. Ŝi etendis sin kaj prenis la manon de Simbegwire. “Mi tre bedaŭras, mia etulo, mi eraris,” ŝi kriis. “Ĉu vi jam permesos min reprovi?” Simbegwire rigardis sian patron kaj lian maltrankvilan vizaĝon. Tiam ŝi paŝis malrapide antaŭen kaj ĉirkaŭbrakis Anita.
Sunda yetatama, boAnita bamema Simbegwire ni likezeli zahae, ni bondatahe ba basali kwa ndu kuyoca. Neli malyalya! BoAnita neba apehile kaufela lico zanalata Simbegwire mi batu kaufela neba cile konji kukula. Cwale banana babapala, babahulu inge baambola. Simbegwire naikutwile kutaba ni bundume. Saketa kuli, cwanuñu, ukakuta kwandu kuto pila ni bondatahe ni bomahe bamutose.
La sekvan semajnon Anita invitis Simbegwire, kune kun ŝiaj kuzoj kaj onklino, al la domo por manĝi. Kia manĝego ĝi estis! Anita pretigis ĉiujn el la plej amataj manĝaĵoj de Simbegwire, kaj ĉiuj manĝis ĝis sato. Poste la infanoj ludis, dum la plenkreskuloj diskutis. Simbegwire sentis sin feliĉa kaj kuraĝa. Ŝi decidis ke post nelonge ŝi revenos hejmen por vivi kune kun sia patro kaj duonpatrino.
Verkita de: Rukia Nantale
Ilustrita de: Benjamin Mitchley
Tradukita de: Christabel Songiso, Akombelwa Muyangana
Rukia Nantale
Benjamin Mitchley
Christabel Songiso, Akombelwa Muyangana
loza (Namibio)
5-a nivelo
