O’du alu ndra drio, aku
ayikoruni ovu ‘dale
Iam estis feliĉa familio.
Eyi ndra ayikoru. Fuuni
afu eyi ma eselea ku.
Eyi ndra eyi ma ti’ba
ma azako aku alea dika
amvua.
Ili neniam interbatalis. Ili helpis siajn gepatrojn hejme kaj kampe.
Te eyi ma ati le ndra eyi
ma si aci ma ageia enyi
ku.
Sed ili ne rajtis proksimiĝi al fajro.
Eyi ndra azi eyini ‘dii
nga inisi. A’dusiku ‘ba
ede eyi afa akaapi acisi
akaaka ri si.
Ka gonne ba ne ba bopilwe ka kerese!
Ili ĉiam devis nokte fari sian laboron. Ĉar ili estis faritaj el vakso.
Te mva alu agupi anzi
‘diyi ma eseleari le ndra
mu acisi etu alia.
Sed unu el la knaboj sopiris eliri en la sunlumon.
O’du alu, mva aluri ma
asi muzu etu aliari nde
eri ra. Eri ma adrii iri ‘dii
oga eri si.
Iun tagon la sopiro estis tro forta. Liaj fratoj avertis lin…
‘Ba oga eri ti. ‘Da koni
eri ma aza ku. E’do aka
etu drizasi.
Sed jam estis tro malfrue! Li fluidiĝis pro la varmega suno.
Anzi nde bani edele afa
akaza si ‘dii ovu
chandisi tu yini yi ma
adrii nezu akaria etusi ri
si.
La vaksinfanoj tiel malĝojis vidi sian fraton forfandiĝi.
Anzi ‘dii ega ondoa alu.
Asi eyi ma adri ma odri
akazari ede aria ru.
Sed ili faris planon. Ili formis la fandiĝintan vakson kaj kreis birdon.
Anzi ‘dii ‘du yi ma adrii
ariaruri ‘be uruni ma
dria.
Ili transportis sian birdo-fraton supren al alta monto.
Etuni e’do agaria, yima
adri ariaruri nga oli alia,
ongo be etu o’bitiniri
ma alia.
Kaj kiam la suno leviĝis, li forflugis kantante en la matenlumo.