Ndra drio a’u pi yuku be ndra aa
aria azi ‘di pie asi anzu si. Yi
ndra afu dria ‘ye tualu.
Iam Kokino kaj Aglo estis amikoj. Ili vivis en paco kun ĉiuj aliaj birdoj. Neniu el ili sciis flugi.
O’du alu liki ‘de yi vile angua.
Yuku mu re nyaku nda. Emvi
andezeza ru.
Yuku nga ota, ‘’Geri acizu nyaka
ndazu ri ma ewa ‘doni!”
Iun tagon regis malsato en la lando. Aglo devis paŝi tre malproksimen por trovi manĝaĵon. Ŝi revenis tre laca. “Devas esti pli facila maniero vojaĝi!” diris Aglo.
A’u kama o’duko onyiru ‘bo,
egata azi onyiru ni emu eri ma
omia. E’do eyi ma agi aria ru
odra’ba ‘bo ‘di ma ‘biko o’du.
‘’Le ama ma so ‘biko ‘di ri ama
dri ri ma dria. ‘ Di nga azzini si
ama fe aci ani ewakoko.”
Post bona dormo Kokino havis brilan ideon. Ŝi komencis kolekti la falintajn plumojn el ĉiuj siaj birdaj amikoj. “Ni kudru ilin kunen super niaj propraj plumoj,” ŝi diris. “Eble tio faros vojaĝi pli facila afero.”
Aria ma eselea dria yuku ndra
lu sindani pie andu yi vileria ni,
e’yo ni si e’do ‘biko so oko.
Indikindi ayu ima ‘biko ‘di yi yi
ngazu re de ku a’u ni ele dole.
a;’u andri ande mbeleru ‘biko
soza si. Ku sindani ‘diiri kabadi
ma dria ra, mu di nyaka a’di
‘ima anzi ni kukua.
Aglo estis la sola en la vilaĝo kun kudrilo, do ŝi komencis kudri unue. Ŝi faris al si paron da belaj flugiloj kaj flugis alta super Kokino. Kokino prunteprenis la kudrilon, sed ŝi baldaŭ laciĝis pri kudrado. Ŝi lasis la kudrilon sur la ŝranko kaj iris en la kuirejon por prepari manĝaĵon por siaj infanoj.
Esu de aria azi ‘di ndre yuku ni
ngaria ‘dale. Aria azia ‘di ziki
a’u andri ni eyini sindani fezu yi
ma opilebi sozu be ni.
Sawa were vutia, aria karakarau
ri onga ‘bua.
Sed la aliaj birdoj vidis Aglon flugi for. Ili petis Kokinon prunti al ili la kudrilon por fari flugilojn ankaŭ por ili mem. Baldaŭ birdoj flugis ĉie supre en la ĉielo.
Aria asizu ‘di ni sindani omviria,
esuni a’u andri ni ku. E’yo ‘di
avi ani.
Kamu ande avita si ‘bo, ku ki
sindani cinya alea.
Kiam la lasta birdo redonis la pruntitan kudrilon, Kokino ne estis tie. Do ŝiaj infanoj prenis la kudrilon kaj ekludis kun ĝi. Kiam ili laciĝis pri la ludo, ili lasis la kudrilon en la sablo.
Estusi, yuku nga dri atri. A’I
‘ima sindani ima ‘biko azi alopi
‘di yi sozu vile. A’u nga kabadi
ma si ne. Ne kuku ale. Ne angu
aku dria.Te esuni sindani ku ye.
Poste tiun posttagmezon, Aglo revenis. Ŝi petis la kudrilon por ripari iujn plumojn kiuj malfiksiĝis sur ŝia vojaĝo. Kokino rigardis la ŝrankon. Ŝi rigardis en la kuirejon. Ŝi rigardis en la korton. Sed la kudrilo troviĝis nenie.
A’u nga ‘I ma yuku, ‘’ife lu mani
o’du alu.”
‘’Mi di nga mi opile su ngazu
‘dule nyaka ndazu dika.”
Yuku nga ‘yo, afe lu mini o’du
alu dika.” ‘ika sindani di esuku,
mi nga parinia mi mva aluni fe
‘i.
“Nur donu al mi tagon,” Kokino petegis Aglon. “Tiam vi povos ripari vian flugilon kaj flugi por akiri manĝaĵon denove.” “Nur unu tagon pli,” diris Aglo. “Se vi ne trovos la kudrilon, vi devos doni al mi unu el viaj idoj kiel pagon.”
Drusin’dini yuku ka mu emu
‘bo, esu a’u andri ni angu oviria
cinya ma alea te esuni sindani
ku ye.
E’yo nisi yuku nga mbele ‘I eri
va, ‘du a’u ma mva ra.
Kiam Aglo venis la venontan tagon, ŝi trovis Kokinon skrapantan en la sablo, sed neniu kudrilo. Do Aglo flugis tre rapide kaj kaptis unu el la idoj. Ŝi forportis ĝin. Ĉiam post tiam, kiam ajn Aglo aperas, ŝi trovas Kokinon skrapantan en la sablo por la kudrilo.
E’dozu o’du ‘dasi, yuku ka onga
oli alea, eri a’u andri esu cinya
ma ale ereria sindani ndazu.
Yuku ma opile ma endrilendri ka
‘I ‘ba nyakua, a’u andri ni ‘ima
anzi ma bile eti li.
‘’Mi da mi angu ole azini ‘wiza
‘di alea yi omvi.
‘’Ama adrini azaza ru ku.Ama
nga apa te.
Kere, kere,kere kere, kere
Kere,kere
Kere,kerer,kerer,kerer,kerer
Kerer,kere,
Kere,kere,mi ri di
Kere,kere.
Kiam la ombro de la flugilo de Aglo falas sur la kampo, Kokino avertas siajn idojn. “Eliru el la nuda kaj seka tereno.” Kaj ili respondas, “Ni ne estas malsaĝuloj. Ni kuros.”
Ann Nduku
Wiehan de Jager
Alice Ojobiru
lugbara
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
