Antaŭ longa tempo tri knabinoj eliris por kolekti brullignon.
O’du ‘da si etu dri tu, nga mu yi saa
yia
Avi dika oyaa yi eyi ma rua, dika
saa yi.
Varmegis, do ili iris malsupren al la rivero por naĝi. Ili ludis kaj ŝprucis kaj naĝis en la akvo.
Coti yi ega kini angu bi`bo. E’do mvi
vile enyatia mbele mbele.
Subite ili ekkonsciis ke estas jam malfrue. Ili rapidis hejmen al la vilaĝo.
Ka mu eca aku tia inyia `bo,
Candiru `ba dri ima ombea. Eri vile
nyoro ombea ri ma e’yo avi erini
`dale.
“kirikiri ada nga mani dri vile
`dale!” `Ba matu `ima agiyi pivu.
Te eri ma agi pi kini saa di vile.
Kiam ili preskaŭ alvenis hejmen, Nozibele metis sian manon sur la kolon. Ŝia kolĉeno estis forgesita! “Mi petas, revenu kun mi!” ŝi petis siajn amikojn. Sed ŝiaj amikoj diris ke estis jam tro malfrue.
Candiru nga dri da vile yia `dale
a`dule. Esu `i vile nyoro ombelea ri
ra dika ari emvizu akua.
Te avi angu biza ma alia ra.
Do Nozibele reiris sola al la rivero. Ŝi trovis la kolĉenon kaj rapidis hejmen. Sed ŝi perdiĝis en la mallumo.
Ne diza jo azini ma alia engazu re.
Ari vunia `dale `dika kpo jotile.
Malproksime ŝi vidis lumon el kabano. Ŝi rapidis al ĝi kaj frapis je la pordo.
Osu nezu kini ocee zi jotile ni dika
`y`o, “Ile a`du afani?”
“Ma avi avi dika ale ta mani pari
lazu,” Candiru nga omvi.
Mi efi joa akazu mi cizu ku,” oce
nderi nga `yo.
Candiru ngadi fi joa.
Surprize al ŝi, hundo malfermis la pordon kaj diris, “Kion vi volas?” “Mi perdiĝas kaj bezonas lokon por dormi,” diris Nozibele. “Eniru, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele eniris.
Oce nga coti `yo, “Mi a`di mani
nyaka”
“Te ma a`dini nga oku nyaka oce ni
ku `di,?” Omvi eri.
“Mi a`di akazu mi cizu ku!”oce `yo.
Candiru ngadi nyaka a`di oce nderi
dri ra.
Tiam la hundo diris, “Kuiru por mi!” “Sed mi neniam kuiris por hundo antaŭe,” ŝi respondis. “Kuiru, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele kuiris iom da manĝaĵo por la hundo.
Coti oce kini, “Mi ede ma vile gbolo
dri”
Candiru kini, “Ma ede nga oku drio
gbolo dri oce ni ku.”
“Mi ede gbolo dri kaniku ma mi ci
ra!”
Candiru ngadi gbolo dri edera.
Tiam la hundo diris, “Ordigu la liton por mi!” Nozibele respondis, “Mi neniam ordigis liton por hundo.” “Ordigu la liton, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele ordigis la liton.
Ri nyaka a`di, angu we, azini afa yi
oji oce dri o`du dria. O`du azini alu,
oce nga `yo, “Candiru, ma andru
mu ma agiyipi azini yi vu omu ru. I
we jo ale, mi a`di nyaka,dika mi oji
afa yi de nga po`di ma ecani ku”
Ĉiutage ŝi devis kuiri kaj balai kaj lavi por la hundo. Tiam, iun tagon, la hundo diris, “Nozibele, hodiaŭ mi devas viziti iujn amikojn. Balau la domon, kuiru la manĝaĵon kaj lavu miajn vestaĵojn antaŭ ol mi revenos.”
Oce ka mu dri ko mu tapu, Candiru
enze dri`bi ima dria ifi na.
`Ba dri`bi alu ri gbolo etia, aluri
jotile ngukua, dika`ba di alu ri ti
licoa.
Nga apa akua okpo ini eco ri si ra.
Tuj kiam la hundo foriris, Nozibele prenis tri harojn de sia kapo. Ŝi metis unu haron sub la liton, unu malantaŭ la pordon kaj unu en la ĉirkaŭbarejon. Tiam ŝi kuris hejmen laŭeble plej rapide.
Oco ka mu emvi `bo, e`do Candiru
ni ndaa. “Candiru, mi ngua ya?”
“Ma gbolo etia `do`i,” dri`bi aluri
`yo.
“Ma jotile etia `do ‘i,” dri`bi irizuri
kini. “Ma ti licoa `do ‘i.” dri`bi
nazuri `yo.
Kiam la hundo revenis, li serĉis Nozibele. “Nozibele, kie vi estas?” li kriis. “Mi estas ĉi tie, sub la lito,” diris la unua haro. “Mi estas ĉi tie, malantaŭ la pordo,” diris la dua haro. “Mi estas ĉi tie, en la ĉirkaŭbarejo,” diris la tria haro.
Oce ni di coti kini Candiru ole `I `bo.
Ngadi nzu kpere enyati `da ma alia
`dale.
Te Candiru ma adripi yi ri eri dri te
abe ose be.
Oce ojati dika apara, kpere andru
`ba ne ni nga eri dika ku.
Tiam ekkonsciis la hundo ke Nozibele trompis lin. Do li kuris kaj kuris la tutan vojon al la vilaĝo. Sed la fratoj de Nozibele atendis tie kun grandaj bastonoj. La hundo turnis sin kaj forkuris, kaj poste ĝi ne revidiĝis.
Tessa Welch
Wiehan de Jager
Doris Maandebo
lugbara
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
