Iun tagon regis malsato en la lando. Aglo devis paŝi tre malproksimen por trovi manĝaĵon. Ŝi revenis tre laca. “Devas esti pli facila maniero vojaĝi!” diris Aglo.
A’ú kà mú o’dú kó ò nyi ̀rú ‘bǒ ,
é gá tá azɨ ́ ò nyi ̀rú nɨ emú èri mà
ó mi ̀á. E’dó yɨ mà ágyíi à rɨ ́á rʉ́
ò drà ’bá ‘bo ‘dɨ ̀yi mà ‘bi ́ko o’duú.
‘’Lè à ma mà sǒ ‘bi ́ko ‘dɨ ̀yɨ à ma
dri ́ ri mà dri ̀á. ‘ Di ̀ nga à zɨ ́nɨ sɨ ̀
fèe à ma dri ́ à ci ̀ nɨ ̀ nga ecáa
è wá kó ko.’’
Post bona dormo Kokino havis brilan ideon. Ŝi komencis kolekti la falintajn plumojn el ĉiuj siaj birdaj amikoj. “Ni kudru ilin kunen super niaj propraj plumoj,” ŝi diris. “Eble tio faros vojaĝi pli facila afero.”
Àrɨ ́á mà è sé lé á dr ́á yú kú yɨ
ndráa lʉ́ si ̀ndá ni ̀ pɨe à ngʉ̀ yɨ
vi ́lé ri ̀á nɨ ̀, e’yó nɨsɨ ̀ e’dó ‘bi ́ko sǒ
̀
ò kò . Indi
̀ki ̀ndi ̀ ayʉ́ ‘ɨ ́ mà ò pi ̀lé i ̀ri ̀
‘dɨ ̀yɨ ngazú rè, kʉ à’ú nɨ è lè
dó lé . A’ú andri ̂ à ndè ‘bi ́ko sò zà
sɨ ̀ mbè lè rʉ́. Ngá di ́ si ̀ndá nɨ ̀ ‘dà
kʉ́ ká bà di ̀ mà dri ̀á rá nga dɨ ̀ mú
nyaká a’di ́ ‘ɨ ́ mà anzɨ ń ɨ kú kù á.
Aglo estis la sola en la vilaĝo kun kudrilo, do ŝi komencis kudri unue. Ŝi faris al si paron da belaj flugiloj kaj flugis alta super Kokino. Kokino prunteprenis la kudrilon, sed ŝi baldaŭ laciĝis pri kudrado. Ŝi lasis la kudrilon sur la ŝranko kaj iris en la kuirejon por prepari manĝaĵon por siaj infanoj.
Esú de à ri ́a azɨ ‘dɨyɨ ndrě yú kú
ni ngari ́a ‘dá lé . Àri ́a à zɨnɨ ‘diyɨ
ngá a’ú andri ̂ nɨ zi è yɨnɨ si ̀ndá ni ̀
fè zʉ yɨ mà ò pi ̀lé sò zʉ́ be ni ̀.
Sâ a were vú tiá , à ri ́a ká rá karaú
ri ongǎ ‘bù á.
Sed la aliaj birdoj vidis Aglon flugi for. Ili petis Kokinon prunti al ili la kudrilon por fari flugilojn ankaŭ por ili mem. Baldaŭ birdoj flugis ĉie supre en la ĉielo.
Àri ́a à si ̀zʉ ri ̀ ni ́ si ̀ndá ni ̀ omviri ́a,
è sú ni ́ a’ú andri ̂ ni kʉ. E’yó ‘di ̀ fè
di ́ a’ú andri ̂ vi ́lé anzi ‘dɨyɨ ‘dʉ
si ̀ndá ni ̀ ndê e’dó avi ́ à ni ́ avi ́.
Ká mu à ndě avi ́tá si ‘bǒ , kú di ́
si ̀ndá ni ̀ ci ́nyá alé a.
Kiam la lasta birdo redonis la pruntitan kudrilon, Kokino ne estis tie. Do ŝiaj infanoj prenis la kudrilon kaj ekludis kun ĝi. Kiam ili laciĝis pri la ludo, ili lasis la kudrilon en la sablo.
Etu ala ‘dà si ̀, yú kú nga di ́ dri ̀
atri ̌. A’ɨ ́ ‘ɨ ́ mà si ̀ndá ni ̀ ɨ ́ mà ‘bi ́ko
azɨ té alǒ pi ‘dɨ yɨ sò zʉ vi ́lé . A’ú
nga ká bà di ̀ mà dri ně . O ne
kú kù alé . Ndà à ngù à kú dri ́a
drɨa.Te esú ni ́ si ̀ndá ni ̀ kʉ .
Poste tiun posttagmezon, Aglo revenis. Ŝi petis la kudrilon por ripari iujn plumojn kiuj malfiksiĝis sur ŝia vojaĝo. Kokino rigardis la ŝrankon. Ŝi rigardis en la kuirejon. Ŝi rigardis en la korton. Sed la kudrilo troviĝis nenie.
A’ú nga ‘ɨ ́ mǎ a yú kú vú ki ́ni ̀, ‘’ɨ ́
fè lʉ manɨ ́ o’dú à lʉ.’’
‘’Mi di nga mi opile su ngazu
‘dule nyaka ndazu dika.’’
Yú kú nga ‘yó , á fè lʉ mini o’dʉ́
à lʉ dika.’’ ‘ɨ ́ kà si ̀ndá ni ̀ ‘dɨ ̀
esú ku, mi nga pà ri ́nia mi ́ mà
mvá à lʉ ni fě ‘ɨ ́.
“Nur donu al mi tagon,” Kokino petegis Aglon. “Tiam vi povos ripari vian flugilon kaj flugi por akiri manĝaĵon denove.” “Nur unu tagon pli,” diris Aglo. “Se vi ne trovos la kudrilon, vi devos doni al mi unu el viaj idoj kiel pagon.”
Drù si ̀ ’di ́ni yú kú kà mu emú ‘bǒ ,
esú a’ú andri ̂ nɨ à ngù ò vi ̀ri ́a
ci ́nyá mà alé a té esú nɨ si ̀ndá ni ̀
kʉ.
E’yó ɨsi ̀ yú kú nga esi ́ mbè lè vǎ ,
‘du a’ú mà mvá à lʉ rɨ ̀ rá .
Kiam Aglo venis la venontan tagon, ŝi trovis Kokinon skrapantan en la sablo, sed neniu kudrilo. Do Aglo flugis tre rapide kaj kaptis unu el la idoj. Ŝi forportis ĝin. Ĉiam post tiam, kiam ajn Aglo aperas, ŝi trovas Kokinon skrapantan en la sablo por la kudrilo.
E’dó zú o’dú ‘dà sɨ, yú kú kà onga
oli ́ alé a, è ri ́ a’ú andri ̂ ni esû
ci ́nyá mà alé erê ri ́a si ̀ndá ni ̀
ndà zú .
Yú kú mà ò pi ̀lé mà é ndri ̀lé ndri ̀ kà
‘ɨ ́ ‘bǎ nyakú a, a’ú andri ̂ nɨ ‘ɨ ́ mà
anzi mà bi ́lé è ti ́ li.
‘’Mi ́ dà mi à ngù ò lè à zɨnɨ ‘wɨza
‘dɨ mà alé a, yi omvi:
‘’Àma adrini ́ á zá zà rʉ kʉ. Àma
ngǎ apâ ra.
Kiam la ombro de la flugilo de Aglo falas sur la kampo, Kokino avertas siajn idojn. “Eliru el la nuda kaj seka tereno.” Kaj ili respondas, “Ni ne estas malsaĝuloj. Ni kuros.”