Hipo ankaŭ estis tie, kie li promenis kaj manĝis iom da bongusta verda herbo.
Ròbí awɨ́nɨ́ Ètóó nɨ ‘dǎ cɨ́ yàrɨ̀ ně kʉ ànɨ́ drìléònzɨ́ sɨ̀ ‘bà ‘ɨ́mà pá Ètóó mà pá drìá.
Ètóó tre rɨɨ díká e’dó tré ròbí mà drìá kɨ́nɨ̀ “Mɨ ‘ɨ́ Ròbí!
Mɨ́ ecó nɨ́ ně kɨ́nɨ̀ ‘ɨ́’bà mɨ̂ pá mâ pá drìá rɨ̀ kʉʉ́?”
Hipo ne vidis ke Kuniklo estis tie kaj ŝi senintence paŝis sur la piedo de Kuniklo. Kuniklo ekkriis al Hipo, “Vi, Hipaĉo! Ĉu vi ne vidis ke vi paŝas sur mia piedo?”
Ròbí a’ɨ́ trʉ̀tá Ètóó vʉ́ kɨ́nɨ̀, “má ovʉ càndɨ́sɨ̀, mâ ágyí. Ánè nɨ́ té mɨ kʉ yé fô. Kɨ́rɨ́kɨ̀rɨ̀sɨ̀ ‘ɨ́ trʉ̀ má rá.”
Te Ètóó gà e’yó ‘dà erɨkósɨ̀. Otré Ròbí mà drìá kɨ́nɨ̀ “mɨ́ ‘ye e’yó ‘dà àkàsɨ̀! O’dú àlʉ mɨ nga nèrá. Mɨ̀ nga e’yó mɨ́nɨ́ ‘yé ‘dɨ̀ mà pángá esúu rá.”
Hipo pardonpetis al Kuniklo, “Mi tre bedaŭras. Mi ne vidis vin. Mi petas vian pardonon!” Sed Kuniklo ne volis aŭskulti kaj li kriis al Hipo, “Vi faris tion intence! Iutage vi vidos! Vi pagos!”
Ètóó ko drì mú Àcɨ́ vʉ́ ‘yo èrɨ nɨ́ kɨ́nɨ̀ “’ɨ́mú mɨ́ evé Ròbí nɨ sâ èrɨnɨ́ èfʉ̀zʉ́ yíá rɨ̀sɨ̀ àmvé èríbí nyarɨá rɨ̀sɨ̀ rá.
‘Bà ndráa pá ma pá drìá!”
Àcɨ́ omvɨ kɨ́nɨ̀, “E’yó àzɨ́nɨ yo, mâ ágyí Etóó. Mà nga ‘ye kò’bò kò’bò mɨ́nɨ́ ‘yolé rɨ̀lé.”
Kuniklo iris trovi Fajron kaj diris, “Iru kaj bruligu Hipon, kiam ŝi elvenis de la akvo por manĝi herbon. Ŝi paŝis sur min!” Fajro respondis, “Neniu problemo, Kuniklo, mia amiko. Mi laŭ via demando faros.”
Drozi ‘diniRobiriiribinyayiaratiarisi re cotilu “wuuu!”
Drózɨ́ ‘dɨ́nɨ, Ròbí nɨ́ ìríbí nyarɨ́á yí àra vʉ́ rɨ̀sɨ̀ rè ‘dánɨ́, “wáalele”
Àcɨ́ ko ti lèkù lèkù rá evé Ròbí mà ‘bɨ́ko yɨ tékètékè.
Poste Hipo estis manĝante herbon malproksime de la rivero, kiam, “Vus!” Fajro ekflamiĝis. La flamoj ekbruligis la hararon de Hipo.
Ròbɨ e’dó óngú àwʉ́ be nzʉzʉ́ yíá ‘dálé.
De esú àcɨ́ ve èrɨ mà ‘bɨ́ko dé tékètékè ‘bo.
Ròbí owʉ́ sɨrɨ sɨrɨ kɨ́nɨ̀, mâ ‘bɨ́ko ve àcɨ́ sɨ̀ tè yò!
Mɨ́ evé mâ ‘bɨ́ko tékètékè!
Mâ ‘bɨ́ko dɨ́ yo yò
Mâ ‘bɨ́ko àlátárá ndrɨ̀zà rɨ̀ ‘ɨ ‘dóo!
Hipo ekploris kaj kuris al la akvo. Ŝia hararo tute forbrulis per la fajro. Hipo senĉese kriis, “Mia hararo forbrulis en la fajro! Mia hararo estas forbrulinta! Mia bela hararo!”
E’yo ‘disiRobiefuniyi vu risiamve ‘dapikuoriacidririsi.
Ayikofu di ndraEtoonikayiRobiniveleacisirisi, kini, “Esu ma dri ‘bo!”
Àyɨ̀kò fu dɨ́ Ètóó nɨ káyɨ̀ Ròbínɨ́ velérɨ̀sɨ̀, kɨ́nɨ̀, “ Má òfè mâ àrɨ́óti ‘bo.”
Kuniklo ĝojis ke la hararo de Hipo estis forbrulinta. Kaj ĝis nun, pro timo de fajro, la hipopotamoj neniam iras malproksime de la akvo.
Basilio Gimo, David Ker
Little Zebra Books, Carol Liddiment
Doris Maandebo
lugbara (oficiala)
2-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
