Awo olwatuuka ne
wabaawo amaka agaali
amasanyufu ennyo.
Iam estis feliĉa familio.
Tebaalwanagananga
era baayambanga nnyo
bazadde baabwe ewaka
ne mu nnimiro.
Ili neniam interbatalis. Ili helpis siajn gepatrojn hejme kaj kampe.
Naye tebaabaganyanga
kuliraana muliro.
Sed ili ne rajtis proksimiĝi al fajro.
Baakolanga emirimu
gyabwe mu budde
obw’ekiro.
Kubanga baali baakolebwa mu nvumbo.
Ili ĉiam devis nokte fari sian laboron. Ĉar ili estis faritaj el vakso.
Omu ku balenzi
yayagalanga nnyo
okugendako mu
musana.
Sed unu el la knaboj sopiris eliri en la sunlumon.
Olunaku lumu, omwana
omulenzi oyo yawulira
ng’ayagala nnyo
okugenda mu musana
naye baganda be ne
bamulabula…
Iun tagon la sopiro estis tro forta. Liaj fratoj avertis lin…
Naye omulenzi ono yali
yagenze dda mu
musana.
Omulenzi oyo era
yasaanuukira mu
musana ogwali gwaka
ennyo.
Sed jam estis tro malfrue! Li fluidiĝis pro la varmega suno.
Baganda be ne
banakuwala nnyo olwa
muganda waabwe
okusaanuuka.
La vaksinfanoj tiel malĝojis vidi sian fraton forfandiĝi.
Naye ne bayiiya
okubaako kye bakola.
Olwo ne bakola
ekinyonyi okuva
nvumbo eyasaanuuka
okuva mu muganda
waabwe.
Sed ili faris planon. Ili formis la fandiĝintan vakson kaj kreis birdon.
Ekinyonyi ekyo kye bo
kye baalaba nga
muganda waabwe ne
bakitwala ku lusozi
oluwanvu ne bakiteeka
eyo.
Ili transportis sian birdo-fraton supren al alta monto.
Awo omusana bwe
gwayaka ne kibuuka
nga bwe kiyimba mu
kitangaala ky’oku
makya.
Kaj kiam la suno leviĝis, li forflugis kantante en la matenlumo.