Lwali lumu nga
Wakayima atambula
kulubalama lw’omugga
Iun tagon Kuniklo marŝis laŭ la riverbordo.
Envubu nayo yaliwo
ng’eyimiride era nga
bw’erya kumuddo
ogwakiragala ogwali
gulabika obulungi.
Hipo ankaŭ estis tie, kie li promenis kaj manĝis iom da bongusta verda herbo.
Envubu teyalaba
wakayima, era
mubutanwa Envubu
n’erinnya kukigere kya
Wakayima.
Wakayima n’akaaba
nga bw’alekaanira
Envubu nti “Nvubu gwe,
tolaba nti onninye
kukigere ?”
Hipo ne vidis ke Kuniklo estis tie kaj ŝi senintence paŝis sur la piedo de Kuniklo. Kuniklo ekkriis al Hipo, “Vi, Hipaĉo! Ĉu vi ne vidis ke vi paŝas sur mia piedo?”
Envubu ne yetondera
Wakayima nti;
“Ow’omukwano bambi
nsonyiwa, mbade
sikulabye.”
Wakayima teyawuliriza
Nvubu, era mu
ddoboozi eryawaggulu
nagidamu nti
“Okigenderedde! era
olunaku lumu ojja
kukisasulira”.
Hipo pardonpetis al Kuniklo, “Mi tre bedaŭras. Mi ne vidis vin. Mi petas vian pardonon!” Sed Kuniklo ne volis aŭskulti kaj li kriis al Hipo, “Vi faris tion intence! Iutage vi vidos! Vi pagos!”
Awo Wakayima n’agenda ew’ Omuliro nagugamba nti,
“Genda oyokye Envubu bwe banga evude ku mugga okulya
omuddo. Kubanga eninye kukigere kyange!”
K’Omuliro nti “tewali buzibu, Wakayima, mukwano gwange
Kuniklo iris trovi Fajron kaj diris, “Iru kaj bruligu Hipon, kiam ŝi elvenis de la akvo por manĝi herbon. Ŝi paŝis sur min!” Fajro respondis, “Neniu problemo, Kuniklo, mia amiko. Mi laŭ via demando faros.”
Oluvanyuma Envubu
yali erya omuddo nga
y’esuddeko akabanga
okuva awali omuga,
Enimi z’Omuliro ne
zigwa ku Nvubu ne
zitandika okwokya
obwoya bw’Envubu
zonna.
Poste Hipo estis manĝante herbon malproksime de la rivero, kiam, “Vus!” Fajro ekflamiĝis. La flamoj ekbruligis la hararon de Hipo.
Envubu netandika
okukaaba nga
bw’edduka okuyingira
mu mazzi g’omugga.
Obwoya bw’Envubu
bwona nga busiriride
mu muliro.
Envubu nekaaba nnyo.
“Obwoya bwange
bwonna bujjiride mu
muliro”
“Obw’okyeza”
“Obwoya bwange
bwona obulungi
Hipo ekploris kaj kuris al la akvo. Ŝia hararo tute forbrulis per la fajro. Hipo senĉese kriis, “Mia hararo forbrulis en la fajro! Mia hararo estas forbrulinta! Mia bela hararo!”
Y’ensonga lwaki Envubu tegenda wala okuva okumpi
n’amazzi olwokutya okwokebwa omuliro.
Era Wakayima yasanyuka nnyo ngabweyewana; “Nange
mwesasuza.”
Kuniklo ĝojis ke la hararo de Hipo estis forbrulinta. Kaj ĝis nun, pro timo de fajro, la hipopotamoj neniam iras malproksime de la akvo.
Basilio Gimo, David Ker
Carol Liddiment
Joshua Waswa Mwesigwa
ganda
2-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
