Antaŭ longa tempo tri knabinoj eliris por kolekti brullignon.
Akasana kaali kaaka nyo so ne
bagenda ku mugga okuwuga.
Baazanya nga bwe beesammuliza
amazzi era nga bwe bawuga.
Varmegis, do ili iris malsupren al la rivero por naĝi. Ili ludis kaj ŝprucis kaj naĝis en la akvo.
Tebaalwa ne balaba ng’obudde
bubayiseeko.
Baayanguwa mangu okuddayo mu
eka.
Subite ili ekkonsciis ke estas jam malfrue. Ili rapidis hejmen al la vilaĝo.
Baba banaatera okutuuka eka,
Nakku n’akwata mu bulago bwe era
n’akizuula nti yali yeerabbidde
omukuufu gwe! Ky’ava asaba banne
nti, “Bambi munnyambe tuddeyo
ffena!” Naye mikwano gye ne
bamuddamu nti obudde bwali
buyise nnyo.
Kiam ili preskaŭ alvenis hejmen, Nozibele metis sian manon sur la kolon. Ŝia kolĉeno estis forgesita! “Mi petas, revenu kun mi!” ŝi petis siajn amikojn. Sed ŝiaj amikoj diris ke estis jam tro malfrue.
Kati Nakku n’addayo ku mugga
yekka.
Omukuufu yagufuna era
n’ayanguwa okuddayo eka. Wabula
bambi ekkubo lyamubula
olw’enzikiza.
Do Nozibele reiris sola al la rivero. Ŝi trovis la kolĉenon kaj rapidis hejmen. Sed ŝi perdiĝis en la mallumo.
Bwe yatunula mu maaso gy’alaga
n’alaba ekitangaala mu kasiisira.
Yayanguwa okukatukako era
n’akonkona ku luggi.
Malproksime ŝi vidis lumon el kabano. Ŝi rapidis al ĝi kaj frapis je la pordo.
Ekyamwewuunyisa kwe kulaba nga
Wambwa y’aggulawo oluggi era
n’amubuuza nti, “Oygala ki?” Ko
Nakku nti, “Mbuze era njagala
kufuna w’akusula!”
Wambwa n’amuddamu nti, “Yingira
awatali ekyo nja kukuluma!”
Nakku n’ayingira mu nda.
Surprize al ŝi, hundo malfermis la pordon kaj diris, “Kion vi volas?” “Mi perdiĝas kaj bezonas lokon por dormi,” diris Nozibele. “Eniru, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele eniris.
Tiam la hundo diris, “Kuiru por mi!” “Sed mi neniam kuiris por hundo antaŭe,” ŝi respondis. “Kuiru, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele kuiris iom da manĝaĵo por la hundo.
Tiam la hundo diris, “Ordigu la liton por mi!” Nozibele respondis, “Mi neniam ordigis liton por hundo.” “Ordigu la liton, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele ordigis la liton.
Buli lunaku yalina okufumba,
okwera n’okwoleza Wambwa. Lwali
lumu Wambwa n’amugamba nti,
“Nakku, olwaleero ηηenda kukyalira
ku mikwano gyange. Yere
ennyumba, fumba emmere, era
oyoze n’ebintu byange nga
sinnadda.”
Ĉiutage ŝi devis kuiri kaj balai kaj lavi por la hundo. Tiam, iun tagon, la hundo diris, “Nozibele, hodiaŭ mi devas viziti iujn amikojn. Balau la domon, kuiru la manĝaĵon kaj lavu miajn vestaĵojn antaŭ ol mi revenos.”
Tuj kiam la hundo foriris, Nozibele prenis tri harojn de sia kapo. Ŝi metis unu haron sub la liton, unu malantaŭ la pordon kaj unu en la ĉirkaŭbarejon. Tiam ŝi kuris hejmen laŭeble plej rapide.
Wambwa bwe yakomawo,
n’anoonya Nakku. N’atandika
okuyita nti, “Nakku, Nnaku, oli ludda
wa?” Oluviiri olwasooka ne
lwanukula nti, “Ndi wano wansi
w’ekitanda.” Olw’okubir ne lugamba
nti, “Ndi mabega wano emabega
w’oluggi.”
N’oluviiri olw’okusatu ne lugamba
nti, “Ndi wano mu kiraalo.”
Kiam la hundo revenis, li serĉis Nozibele. “Nozibele, kie vi estas?” li kriis. “Mi estas ĉi tie, sub la lito,” diris la unua haro. “Mi estas ĉi tie, malantaŭ la pordo,” diris la dua haro. “Mi estas ĉi tie, en la ĉirkaŭbarejo,” diris la tria haro.
Tiam ekkonsciis la hundo ke Nozibele trompis lin. Do li kuris kaj kuris la tutan vojon al la vilaĝo. Sed la fratoj de Nozibele atendis tie kun grandaj bastonoj. La hundo turnis sin kaj forkuris, kaj poste ĝi ne revidiĝis.
Tessa Welch
Wiehan de Jager
Rev Joseph M Katabaro
ganda
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
