Evangogona lyokusikamekera nombesa lyopomukunda gwetu kwa kere lyoyiviyauka yoyinene yonombesa edi da zulire unene. Pevhu kwa kere po yininke yoyinzi yokuvhura kurondeka. Varondeki kwazigilire madina gomavango oku da tembe nombesa dawo.
Ĉe la malgranda bushaltejo en mia vilaĝo estis multa agado de homoj kaj superŝarĝitaj busoj. Sur la tero estis eĉ pli da ŝarĝoj. Helpantoj kriis la loknomojn kien iliaj busoj iris.
“Nkurumbara! Nkurumbara! Kuna ku za koutokero!” Ame nazuvhire murondeki ta zigire. Ezi kwa kere nye asi yizo ngano mbesa navhulire kuronda.
“Urbo! Urbo! Iranta okcidenten!” Mi aŭdis helpanton krii. Tio estis la buso, kiun mi devis kapti.
Mbesa zokonkurumbara kwa kere asi tazi hara kuzura, nye vantu simpe kwalisindayikire mokuronda. Vamwe kwarondekere nomurongero dawo monda zombesa. vamwe kwa di kambayikire moyitulikira monda.
La urba buso estis preskaŭ plena, sed pli da homoj ankoraŭ antaŭenpuŝis. Iuj enmetis sian pakaĵon sub la buso. Aliaj metis la siajn interne sur la rakojn.
Vaperami wovape kwadoderere yimbapirapulisiro mombesa oku tava papara oku nava hingira mombesa zina zulilire unene. Vakadi va kere vanonagona kwa kevererere asi va kare monaruwa monzira zawo zonde.
Novaj pasaĝeroj kroĉis siajn biletojn, dum ili serĉis ie sidiĝi en la homplena buso. Virinoj kun junaj infanoj faris ilin komfortaj por la longa vojaĝo.
Ame kwalipaterekedere pepi nekende. Muntu ogu ga likundamene name kwa kere ana dodere kondjato zosipulasitika zosinamahako. Age kwa dwere yicapa yokukurupa, mbayikisa zokutavauka, ntani age kwamonekere ana kara noutjirwe.
Mi alpremiĝis apud fenestro. Tiu, kiu sidis apud mi tenis firme verdan plastan sakon. Li portis malnovajn sandalojn, eluzitan mantelon, kaj li aspektis nervoza.
Ame kwa tere ponze zombesa ntani tani nongonona asi ame kuna kusiga mukunda gwange, evega eli nakulira. Ame kwa tembe konkurumbara zonene.
Mi rigardis eksteren el la buso kaj rimarkis ke mi forlasis mian vilaĝon, la lokon, kie mi kreskis. Mi estis survoje al la granda urbo.
Erondeko kwalimanesere ntani vaperami mo navenye kwa hingilire. Varandesi yuma simpe kwalipondangere mo ku wiza mombesa va ya randese yirandeswa yawo kovaperami mo. Nkenye gumwe kwa vhulire kuzigira mo ku tumbagura madina goyirandeswa eyi ya vhulire ku kara po. Nonkango odo kwa zuvhikilire nge ngoyininke yokuzoresa.
La ŝarĝado estis finfarita kaj ĉiuj pasaĝeroj sidis. Kolportistoj ankoraŭ enŝoviĝis en la buson por vendi siajn varojn al la pasaĝeroj. Ĉiuj kriis la nomojn de la haveblaj varoj. La vortoj sonis al mi strangaj.
Vaperami mo wongandi kwa rende yikunwa, vamwe kwa rende yikwamautovara ntani yipo va tamekere kutakina. Owo va dilire ku kara nosilinga, ngwendi nyame, kwa tere tupu.
Kelkaj pasaĝeroj aĉetis trinkaĵojn, aliaj aĉetis malgrandajn manĝetojn kaj komencis maĉi. Tiuj, kiuj ne havis monon, kiel mi, nur rigardis.
Yiviyauka nayinye oyo kwa yidonganesere po epembeso lyombesa, esi kwa kere nye silikidiso asi mbesa kuna ku katuka. Varondeki kwa harukilire varandesi yirandeswa va umburuke mo mombesa usimbu.
Ĉi tiuj agadoj interrompis la hupadon de la buso, signo ke ni pretis foriri. La helpanto kriis ke la kolportistoj eliru.
Varandesi kwalizundangwire mokulipondanga va pwage mombesa. Vamwe va geve tjindji kovarugendanzira. Vamwe va hetekerere ko kurandesa yirandeswa yoyinzi monominute dokuhulilira.
Kolportistoj puŝis unu la alian por elbusiĝi. Kelkaj redonis monŝanĝon al la vojaĝantoj. Aliaj faris lastatempajn klopodojn vendi pli da aĵoj.
Eyi zina ku katuka mbesa pevangosikameno, ame tani nokere pekende. Tani lipura nyamwange nsene ngani ka tengwira ko hena komukunda gwange.
Kiam la buso forlasis la bushaltejon, mi fiksrigardis tra la fenestro. Mi demandis min ĉu mi iam revenos al mia vilaĝo.
Eyi sina ku likoka sinano, mombesa ta mu kara upyu unene. Tani ferere komenho nositambo asi nize monompofu.
La vojaĝo progresis, kaj la interno de la buso tre varmiĝis. Mi fermis miajn okulojn esperante dormi.
Nye magano gange ta ga tengwire kembo. Onane nava kara mekeverero lyewa? Ndimba gwange nga vhura kureta mo silinga? Mukurwange nga diworoka kutekera yimenogona yange?
Sed mia menso vagis hejmen. Ĉu mia patrino estos sekura? Ĉu miaj kunikloj havigos monon? Ĉu mia frato memoros akvumi miajn ĝermintajn arbetojn?
Monzira, ame tani kwata momutwe edina lyevango oku ga tunga hekurwange monkurumbara zonene. Ame simpe kwawowotere kuhamena ko nampili papa naponyokere.
Survoje mi enmemorigis la nomon de la loko, kie mia onklo loĝis en la granda urbo. Mi ankoraŭ murmuris ĝin, kiam mi ekdormis.
Konyima zonovili ntane, ame tani hasumuka komukumo gembombaguro nezigido lyovaperami mo wokutengure komukunda gwetu. Ame tani nyangura kandjatogona kange ntani tani vatuka mo mombesa.
Naŭ horoj poste mi vekiĝis pro laŭta ekbruo kaj voko al pasaĝeroj kiuj reiros al mia vilaĝo. Mi ekprenis mian saketon kaj saltis el la buso.
Mbesa zokutengura kwazidwilire maholi usimbu-usimbu. Mosiruwogona tupu tazi tengura korwaupumezuva. Yomulyo ko pwangesi kwange ko, kwa kere asi nipapare embo lyahekurwange.
La buso veturonta reen rapide pleniĝis . Baldaŭ ĝi reiros orienten. La plej grava afero por mi nun estis serĉi la domon de mia onklo.
Lesley Koyi, Ursula Nafula
Brian Wambi
Valentin Mpasi
kuangalia
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
