Sakima kwa tungire novakondi vendi kumwe namumbyendi gomukadona gonomvhura ne. Awo kwa tungire pevega lyomugara gongawo.Ndunda zawo zowayi kwa kere kouhura womuzaro goyitji.
Sakima vivis kun siaj gepatroj kaj sia kvarjara fratino. Ili vivis sur la tereno de riĉulo. Ilia pajlo-tegmenta kabano staris je la fino de arbovico.
Apa ga gwanesere Sakima nomvhura ntatu yipo wamu gwene uvera makura meho gendi taga twika. Sakima kwa kere mumati gouhwi wokudiva usimbu yininke.
Kiam Sakima havis tri jarojn, li malsanis kaj perdis sian vidon. Sakima estis talentplena knabo.
Sakima ngarugana yininke yoyinzi eyi ngava pili kuvhura kurugana vamati vamwe vepupi lyonomvhura ntazimwe. Sihonena, nage nga hingire kumwe nomasimbi gomomukunda apa nga galiyongo kuhamena maudigu gomomukunda.
Sakima faris multajn aferojn, kiujn aliaj sesjaraj knaboj ne faris. Ekzemple li povis sidi kun la pli aĝaj vilaĝanoj kaj diskuti gravajn aferojn.
La gepatroj de Sakima laboris ĉe la domo de la riĉulo. Ili eliris la hejmon frumatene kaj revenis malfrue vespere. Sakima estis lasita kun sia fratineto.
Sakima kwa here kudimba nonsumo. Ezuva limwe ozina kwamu pulire asi, “Kupi wadi li rongera edi nonsumo Sakima?”
Sakima ŝategis kanti kantojn. Iun tagon lia patrino demandis lin, “De kie eklernis vi tiujn ĉi kantojn, Sakima?”
Sakima tava limburura asi “Ado kuwiza tupu momagano gange nane. Ame kudi zuvha tupu momutwe gwange makura tani dimbi.”
Sakima ripondis, “Ili simple venas, patrino. Mi aŭdas ilin en mia kapo kaj tiam mi kantas.”
Sakima kwa here ku dimbira mumbyendi, unene po paapa ngazi mu kwata nzara. Mpazendi nga purakene rusumo oru ga here unene omu ana kuru mudimbira mukurwendi. Age nga vhuru kulinyunganga koutovara wongovera zorusumo.
Sakima ŝatis kanti por sia fratineto, precipe se ŝi malsatis. Lia fratino aŭskultus lin kanti sian plej ŝatatan kanton. Ŝi kutimis svingiĝi laŭ la trankviliga melodio.
“Kuvhura oru dimbe kuru rugurura ngorooro Sakima,” Yimo gavhulire kumulihenga mpanzendi. Sakima nage gavhulire kuyi tambura makura taru dimbagere ngorooro.
“Ĉu vi povas kanti ĝin ree kaj ree, Sakima?” lia fratino petis lin. Sakima do akceptis kaj kantis ĝin ree kaj ree.
Ngurova zimwe apa vaka tengwire vakondi vendi kembo, Kwakere vana mwena unene. Sakima gayidivire asi poyili yina pili kuwapa.
Iun vesperon, kiam liaj gepatroj revenis hejmen, ili tre silentis. Sakima sciis ke io ne ĝustas.
“Udigu Musinke muna kara nawo Nane, Tate?” Yimo ga pulire Sakima. Sakima taya dimburura asi muna gomugara gongawo gomumati ana zumbana. Mugara kwa guvire unene tau mu gwana ulike.
“Kio ne ĝustas, patrino, patro?” Sakima demandis. Sakima sciĝis ke la filo de la riĉulo mankas. La viro estis tre malĝoja kaj soleca.
” Kuvhura nimudimbire po, age kuvhura a hafe hena,” Sakima yimo ga tanterere vakondi vendi. Nye vakondi vendi tava mu tundisa po. “Age mugara gongawo, nye ove mumati tupu gositwiku. Ove kwaku gazara asi rusumo roge taru muvatere?”
“Mi povas kanti por li. Li eble feliĉos denove,” Sakima diris al siaj gepatroj. Sed liaj gepatroj malakceptis lin. “Li estas tre riĉa. Vi nur estas blinda knabo. Ĉu vi kredas ke via kanto povos helpi lin?”
Nye nampili ngoso, Sakima kapi gali geve. Mumbyendi gomukadona tamu kwatesa ko. Yipo gahuyungire asi “Nonsumo da Sakima kuna zuvhisa nge mbili apa nina zuvhu nzara. kuvhura mugara gongawo nge dimu zuvhise mbili.”
Tamen Sakima ne rezignis. Lia fratineto subtenis lin. Ŝi diris, “La kantoj de Sakima trankviligas min, kiam mi malsatas. Ili trankviligos ankaŭ la riĉulon.”
Ezuva lya kweme ko, Sakima yipo ga puli mumbyendi gomukadona amu pitisire kembo lyomu gara gongawo.
La sekvan tagon Sakima petis sian fratineton gvidi lin al la domo de la riĉulo.
Age tasikama pevhu lyekende limwe lyenene makura ta vareke kudimba rusumo oru ga hara po unene. Nakauke mutwe gomugara gongawo tagu vareke kumoneka mekende lyenene.
Li staris sub granda fenestro kaj ekkantis sian plej ŝatatan kanton. Malrapide la kapo de la riĉulo ekaperis tra la granda fenestro.
Varugani tava hageke eyi varugene. tava purakene ko rusumo roruwa rwa Sakima. Nye mugara gumwe ta uyunga asi,” Kwato gumwe ogu kavhulire kuhengayika muhona.
La laboristoj haltigis sian laboron. Ili aŭskultis la belan kanton de Sakima. Sed unu el la viroj diris, “Neniu povis konsoli la ĉefon. Ĉu tiu blinda knabo kredas ke li povas konsoli lin?”
Sakima ta mana kudimba rusumo rwendi makura ta piruka a ze ko. Mugara gongawo ta duka a pwage makura ta tanta asi, “Nina kanderere, dimba po hena”.
Sakima finis la kantadon kaj turniĝis por foriri. Sed la riĉulo rapidis eksteren kaj diris, “Mi petas, kantu denove.”
Posiruwo sooso, Vagara vavali tava wiza po awo vana simbi gumwe gonompango. Vana ka gwana muna gomumati gongawo age vana mutoona vana musigi a rare konontere dositaura.
Ĝuste tiumomente du viroj venis portante iun sur homportilo. Ili trovis la filon de la riĉulo batitan kaj forlasitan sur la flanko de la vojo.
Mugara gongawo kwa hefe sili unene poku mona munendi hena. Yipo ga futire Sakima mokumuhengayika. Makura ta twara o Sakima namunendi kosipangero yipo sakima nage vaka verurue menho gendi yipo ga mone hena.
La riĉulo tiel ĝojis revidi sian filon. Li rekompencis Sakima por konsili lin. Li kunprenis sian filon kaj Sakima al la malsanulejo por regajnigi la vidon al Sakima.
Ursula Nafula
Peris Wachuka
Alex Kasona
kuangalia
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
