Iam Kokino kaj Aglo estis amikoj. Ili vivis en paco kun ĉiuj aliaj birdoj. Neniu el ili sciis flugi.
Ezuva limwe, erumbu lyakere ko mosirongo. Mpungu yipo za gendere sinano sosire zika gwane nondja. Apa zaka tengwire zina roroka unene. “Zakona kukara po nkedi zonderu zokugenda” Yizo Mpungu.
Iun tagon regis malsato en la lando. Aglo devis paŝi tre malproksimen por trovi manĝaĵon. Ŝi revenis tre laca. “Devas esti pli facila maniero vojaĝi!” diris Aglo.
Konyima zokurara nawa masiku, Nhunhwa kwakere nomagano gomawa unene. Nhunhwa yipo za varekere kupongayika nohunga da gwa koyidira yikwawo. “Tudi honzereni kumwe keguru lyonohunga edi twakara nado.” Yimo ga uyungire. “Nampo nayiturerupa pokugenda”
Post bona dormo Kokino havis brilan ideon. Ŝi komencis kolekti la falintajn plumojn el ĉiuj siaj birdaj amikoj. “Ni kudru ilin kunen super niaj propraj plumoj,” ŝi diris. “Eble tio faros vojaĝi pli facila afero.”
Mpungu yizo zelike za wekere nsonga momukunda, makura tazi howo kulihonzera. Makura tazi liruganene zene mavava gavali gomawa gomanene ntani tazi tuka unene keguru lyonhunhwa. Nhunhwa tazi hundire nsonga nye tazi roroka usimbu mokuhonza. Tazi sigi nsonga peguru lyosikopa makura tazi zi mokombisa zika wapayikire vana vazo nondja.
Aglo estis la sola en la vilaĝo kun kudrilo, do ŝi komencis kudri unue. Ŝi faris al si paron da belaj flugiloj kaj flugis alta super Kokino. Kokino prunteprenis la kudrilon, sed ŝi baldaŭ laciĝis pri kudrado. Ŝi lasis la kudrilon sur la ŝranko kaj iris en la kuirejon por prepari manĝaĵon por siaj infanoj.
Nye yidira yimwe ya mwene Mpungu omu zina ku tuka zi ze ure. Tayi hundire nsonga konhunhwa nayo yipo yili honzere nohunga komavava gayo. Konyima zoka ruwogona taku ku kara yidira yoyinzi yina ku teremba meguru namunye.
Sed la aliaj birdoj vidis Aglon flugi for. Ili petis Kokinon prunti al ili la kudrilon por fari flugilojn ankaŭ por ili mem. Baldaŭ birdoj flugis ĉie supre en la ĉielo.
Apa sidira sokuhulilira sa tengwidire nsonga ezi va hundilire konhunhwa, Nhunhwa azo pwato. Makura vana vazo tava gusa nsonga va vareke kuzi danesa. Apa yarorokere kudanesa nsonga yinhunhwagona, tayi zi zumbu momuheke.
Kiam la lasta birdo redonis la pruntitan kudrilon, Kokino ne estis tie. Do ŝiaj infanoj prenis la kudrilon kaj ekludis kun ĝi. Kiam ili laciĝis pri la ludo, ili lasis la kudrilon en la sablo.
Konyima kositenguko, Mpungu tazi katengura. Tazi hundire nsonga yipo zi wapekeseko nohunga dazo dina kuzegeza mokutuka kwazo. Nhunhwa tazi tara tara posikopa. Tazi ya tara tara hena mokombisa. Nhunhwa tazi papara mevango nalinye, nye nsonga kutupu oku vazigwene.
Poste tiun posttagmezon, Aglo revenis. Ŝi petis la kudrilon por ripari iujn plumojn kiuj malfiksiĝis sur ŝia vojaĝo. Kokino rigardis la ŝrankon. Ŝi rigardis en la kuirejon. Ŝi rigardis en la korton. Sed la kudrilo troviĝis nenie.
“Penge ko tupu ezuva limwe,” Tali kwambere koMpungu. “Makura to wapeke mavava goge yipo ngo tuke oka gwane nondja hena.” Ezuva limwe tupu ninakugweda ko,” Yimo ana kutanta mpungu. “Nsene kapi nogwana nsonga, to penge po sitjiyo tjiyo soge simwe zikare mfuto zoge.
“Nur donu al mi tagon,” Kokino petegis Aglon. “Tiam vi povos ripari vian flugilon kaj flugi por akiri manĝaĵon denove.” “Nur unu tagon pli,” diris Aglo. “Se vi ne trovos la kudrilon, vi devos doni al mi unu el viaj idoj kiel pagon.”
Apa zaka wizire Mpungu ezuva lyoku kwama ko, tazi ya gwana Nhunhwa kwaku hada momuheke, nye nsonga kwato. Makura Mpungu tazi kukura unene kugenderera pepi nevhu tazi nyangura po sitjiyo tjiyo simwe. Makura tazi sitwarerere, Konyima zoyo, Nkenye siruwo apa azi moneka Mpungu, kugwana sinhunhwa aso kuna ku hada mevhu.
Kiam Aglo venis la venontan tagon, ŝi trovis Kokinon skrapantan en la sablo, sed neniu kudrilo. Do Aglo flugis tre rapide kaj kaptis unu el la idoj. Ŝi forportis ĝin. Ĉiam post tiam, kiam ajn Aglo aperas, ŝi trovas Kokinon skrapantan en la sablo por la kudrilo.
Nkenye apa nsene zi mona mundunduma gomavava ga Mpungu gana kuli toona pevhu, Nhunhwa tazi rondora vanavazo. “Tundeni poruzera nepevega lyomutenya”. Awo tava limburura asi “Ose kapisi magova. Natu duka”
Kiam la ombro de la flugilo de Aglo falas sur la kampo, Kokino avertas siajn idojn. “Eliru el la nuda kaj seka tereno.” Kaj ili respondas, “Ni ne estas malsaĝuloj. Ni kuros.”
Ann Nduku
Wiehan de Jager
Alex Kasona
kuangalia
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
