Ogu yige Khalai. Nomvhura dedi ntambali.Edina lyendi kutanta asi’ gomuwa’ meraka lyawo lyoru Lubukusu.
Jen Khalai. Ŝi havas sep jarojn. Ŝia nomo signifas “la bonulo” en ŝia lingvo, la lubukusa.
Khalai ana pinduka kuna kuuyungisa sitji somaguni.”Nakanderere sitji somaguni kura yipo ngo tu pe maguni gomanzi gokupya”.
Khalai vekiĝas kaj parolas al la oranĝujo. “Oranĝujo, mi petas, kresku granda kaj donu al ni multe da maturaj oranĝoj.”
Khalai kwa kugenda aze kosure.Monzira zendi ta uyungisa wayi.”Nakandere wayi kura sinamahako waha kukuta”.
Khalai piediras al la lernejo. Survoje ŝi parolas al la herbo. “Herbo, mi petas, kresku verda kaj ne sekiĝu.”
Khalai ta piti ponombya domowiza.”Nakandere nombya, temuneni ngorooro yipo ni mu ture monohuki dange”.
Khalai preterpasas sovaĝajn florojn. Floroj, mi petas, daŭre floru, tiel ke mi povos meti vin en mian hararon.
Posure, Khalai ta uyunga nositji sopokatji keharango lyosure.”Nakandere sitji kara nonomutayi dononene yipo nga tu resere monda zomundwire goge.”
En la lernejo Khalai parolas al la arbo en la centro de la korto. “Arbo, mi petas, kreskigu grandajn branĉojn, tiel ke ni povas legi sub via ombro.”
Khalai ta uyungisa rugumbo rwakundurukida sure, “Nakanderere kara nononkodo dokukondera vantu wovadona va ha hwilira monda zo sure.”
Khalai parolas al la arbedo, kiu ĉirkaŭas ŝian lernejon. “Mi petas, kresku forta kaj haltigu la malbonulojn enveni.”
Apa ga tengwire Khalai kembo a tunde kosure, ta dingura sitji soma guni.”Maguni goge gana pi nare ndi?” yimo ga pulire Khalai.
Kiam Khalai revenas hejmen de la lernejo, ŝi vizitas la oranĝujon. “Ĉu viaj oranĝoj jam estas maturaj?” demandas Khalai.
“Maguni simpe mavihu, “yimo ga ga mwene Khalai.” Ngatu limona mungura sitji somaguni,” yimo ga uyungire Khalai.”Nampo ngani ya gwana ko eguni lyokupya!”
“La oranĝoj estas ankoraŭ verdaj,” Khalai suspiras. “Mi morgaŭ revidos vin, oranĝujo,” Khalai diras. “Eble tiam vi havos maturan oranĝon por mi!”