Kombi ma nǀui nǃom tsaua e tjuǀho te ha sa nǃaoh gǀa’ain ge. Kxaǀho tcisa ǂ’hai gǁa ǀ’an ka ǀ’aesi nǃao. Nǃarikxaosi hin ku ǃ’au khoesa besisi ku nǂau ǁ’a ka ǃusi.
Ĉe la malgranda bushaltejo en mia vilaĝo estis multa agado de homoj kaj superŝarĝitaj busoj. Sur la tero estis eĉ pli da ŝarĝoj. Helpantoj kriis la loknomojn kien iliaj busoj iris.
“Doropa! Doropa! Nǃa’an ku nǂau ǁ’hanga!” Mi tsa’a ka nǃahrikxaosi ǃ’au. Ka toa koh o besi he mi koh nǂaun ǂxuru.
“Urbo! Urbo! Iranta okcidenten!” Mi aŭdis helpanton krii. Tio estis la buso, kiun mi devis kapti.
Doropa nǃa’an besi koh sin kare gǃa’in te tia ju ciniha nǁuri ǂxuru. Siǃa gesin ku paka siǃa tcisi ko besi ǂa’banǃang. Te siǃa gesin ku paka siǃa gasi ko rakasi ko besi nǃang.
La urba buso estis preskaŭ plena, sed pli da homoj ankoraŭ antaŭenpuŝis. Iuj enmetis sian pakaĵon sub la buso. Aliaj metis la siajn interne sur la rakojn.
Ju zesiin sa kare ǂxuru ku ǂxabe siǃa karatasi ka ku u nǀang ǀxoa ju nǀui. Dshausa ǁae da’abi toto ǀ’an nǃama gǂa’in.
Novaj pasaĝeroj kroĉis siajn biletojn, dum ili serĉis ie sidiĝi en la homplena buso. Virinoj kun junaj infanoj faris ilin komfortaj por la longa vojaĝo.
Mi ǁama nǁoq’obe nǀui ka gǂka’in ǀ’u mi ǀ’ae. Jua nǀanga mi ǃ’om ǁae ǃkau tcoqtcoqra o nǃu’ubu ǀauhn. Ha gǁaba nǃang nǀo ǂ’angsi, ǁaqma jaa ǀxanǀxana te ha ǂ’angsi ǀoa gǁa taqm.
Mi alpremiĝis apud fenestro. Tiu, kiu sidis apud mi tenis firme verdan plastan sakon. Li portis malnovajn sandalojn, eluzitan mantelon, kaj li aspektis nervoza.
Mi ǁama nǁoqobe te se tzi te ǂ’ang tca mi te nǁaah mi tjuǀho, he o koa mi ǃ’ama. Mi koh ua doropa nǃa’an.
Mi rigardis eksteren el la buso kaj rimarkis ke mi forlasis mian vilaĝon, la lokon, kie mi kreskis. Mi estis survoje al la granda urbo.
Tcisi nǃao toan ka ǀ’aesi te ju wece ǂxuru toan te gǃho. ǃAihndinsi nǂaiǁ’amakxaosi ciniha ǁama nǁoqbe ka nǂaiǁ’ama ju ko tcisi. Ju wece koh ǃ’au tcisa si ǁ’ama ǁ’a ka ǃusi. Ka nǂau kxuisi gǃa’an mi khoea.
La ŝarĝado estis finfarita kaj ĉiuj pasaĝeroj sidis. Kolportistoj ankoraŭ enŝoviĝis en la buson por vendi siajn varojn al la pasaĝeroj. Ĉiuj kriis la nomojn de la haveblaj varoj. La vortoj sonis al mi strangaj.
Jusa ǂxuru ǁ’a si sa ǀkoromh ǁ’ama tchi tciasi, si gesin ǁ’ama ǀkxomǀkxom te kua coa ka ǀ’om. Te si sa toa he ka koara mari, nǃana mi, ka sin se ju.
Kelkaj pasaĝeroj aĉetis trinkaĵojn, aliaj aĉetis malgrandajn manĝetojn kaj komencis maĉi. Tiuj, kiuj ne havis monon, kiel mi, nur rigardis.
Te tcisi du nǃang ka sin kxuia ko ka besi ku pinpin ha ǀ’ae, nǂai sea ko tca eǃa te ka u. Nǃarikxao ka sin ǃ’au te ko ǃaihn dinsi nǂaiǁ’amakxaosi gǃai.
Ĉi tiuj agadoj interrompis la hupadon de la buso, signo ke ni pretis foriri. La helpanto kriis ke la kolportistoj eliru.
ǃAihn dinsi nǂai ǁ’amakxaosi ku ǁahma khoe ǁ’a si gǃaia besi khoea. Si gesin ku ǀ’an cea ju ko si cintchisi. Te si gesin ko ka te o toansi te si ǂ’aun ǃaǃa ka ǁau ho mari.
Kolportistoj puŝis unu la alian por elbusiĝi. Kelkaj redonis monŝanĝon al la vojaĝantoj. Aliaj faris lastatempajn klopodojn vendi pli da aĵoj.
Te ǁ’aea besi ka nǁah hi gǁasi, Mi se ǁama nǁoqobe. Mi are mi ǂ’angsi te ko mi re koma ǀam nǀui ce tsia mi tjuǀho.
Kiam la buso forlasis la bushaltejon, mi fiksrigardis tra la fenestro. Mi demandis min ĉu mi iam revenos al mia vilaĝo.
Ka ǃauǃuh gǀai oka khoro nǃa’an nǂhaoa besi nǃang. Mi ǀu mi gǀa’asi te nǃobe gǃuu’h.
La vojaĝo progresis, kaj la interno de la buso tre varmiĝis. Mi fermis miajn okulojn esperante dormi.
Te mi ǂ’angsi tia ce ua tjuǀho. Aia re ku jan woa? Mi ǃhai re gu mari nǀui? Mi dshin re nǃhae ku sin ǂ’ang mi tci ǁa’asi tcaq?
Sed mia menso vagis hejmen. Ĉu mia patrino estos sekura? Ĉu miaj kunikloj havigos monon? Ĉu mia frato memoros akvumi miajn ĝermintajn arbetojn?
Nǃama nǃang, mi koh ce ǂ’ang totoa doropa nǃa’an ǃu ko koa mi tsu ku ǃxoana. Mi sin ku nǂau tsa’a ka ǃu te sin u tza.
Survoje mi enmemorigis la nomon de la loko, kie mia onklo loĝis en la granda urbo. Mi ankoraŭ murmuris ĝin, kiam mi ekdormis.
Ka iri sa o nexe ǂaun, mi ǂxai te ku tsa’a tca ju ku oo ǂxubia he si gesin ce ua mi tjuǀho. Mi gu mi ǀ’hainma te khu gǀaia besi nǃang.
Naŭ horoj poste mi vekiĝis pro laŭta ekbruo kaj voko al pasaĝeroj kiuj reiros al mia vilaĝo. Mi ekprenis mian saketon kaj saltis el la buso.
Te besia ku ce kua nǃaoh gǃain. Te kua nǃari nǂau ǁ’hai. Tca kaa kaice o tci gǀaoha ko mi, o coa ka kxoa mi tsu tju.
La buso veturonta reen rapide pleniĝis . Baldaŭ ĝi reiros orienten. La plej grava afero por mi nun estis serĉi la domon de mia onklo.
Lesley Koyi, Ursula Nafula
Brian Wambi
Gǂkao J. B. Kxao
suda kunga
3-a nivelo
