Sakima ǃxoana ǀxoa ha nǃauasi kota ha ǃuia ha barashsi o tsan-koh-tsan. Siǃa ǃxoana nǃ’hoan o ǁ’aiha ǁ’a ha kxaǀho. Siǃa ǁ’aisi tjuama koh nǃuhan ǃahin sa gǃhoa nǀae nǃang toansi.
Sakima vivis kun siaj gepatroj kaj sia kvarjara fratino. Ili vivis sur la tereno de riĉulo. Ilia pajlo-tegmenta kabano staris je la fino de arbovico.
ǁ’Aea Sakima koh o barah nǃani, ha gu ǀkae te ha gǀa’asi ǀoa ǁkoa. Sakima koh nǃobe ǃ’han tcisi.
Kiam Sakima havis tri jarojn, li malsanis kaj perdis sian vidon. Sakima estis talentplena knabo.
Sakima du tcisa ǂ’hai he nǁaqemhi gesin sa si barahsi ǃ’hun gǃau kota tci nǀe’e xabe ǀoa du. Ko nǃana, ha xoana nǀang ǀxoa tjuǀho juasi ka si nǂoahn tci ǃaeǃae.
Sakima faris multajn aferojn, kiujn aliaj sesjaraj knaboj ne faris. Ekzemple li povis sidi kun la pli aĝaj vilaĝanoj kaj diskuti gravajn aferojn.
Sakima ǁ’a ha nǃauasi ku ǁkoa ǁ’aiha ǃhao. Sa ku nǃoma nǂhun ka u ka ku ce tsia tjuǀho ko gǀu lata. Sakima koh nǁah ǀxoa ha ǀ’ae ko ha tshin dima.
La gepatroj de Sakima laboris ĉe la domo de la riĉulo. Ili eliris la hejmon frumatene kaj revenis malfrue vespere. Sakima estis lasita kun sia fratineto.
Sakima are ku ge’e tzisi. ǀAm nǀui ha taqe tsitsa’a ha, “Kore a nǃaroha ǁama tzi sa ke, Sakima?”
Sakima ŝategis kanti kantojn. Iun tagon lia patrino demandis lin, “De kie eklernis vi tiujn ĉi kantojn, Sakima?”
Sakima ǁoaq. “Ka-m sin ku tsi, aia. Mi ku tsa’a ka ko mi nǀai nǃang ka sin ku ge’e ka.”
Sakima ripondis, “Ili simple venas, patrino. Mi aŭdas ilin en mia kapo kaj tiam mi kantas.”
Sakima are ku ge’e ǀ’an ha tshin dima, khoe ko ka ha tsa’a ǁahbe. Ha tshin ku ǂaeǂae tca ha ku oo ge’ea ha tzima o are-are. Ha djxani ge’e ǃahin kxuisi.
Sakima ŝatis kanti por sia fratineto, precipe se ŝi malsatis. Lia fratino aŭskultus lin kanti sian plej ŝatatan kanton. Ŝi kutimis svingiĝi laŭ la trankviliga melodio.
“A re koma ceka ge’e ka ge’e ka, Sakima,” ha tshin koe ǀxom kxui ha. Sakima zahin ka ge’e ce-cea khoe ko ka.
“Ĉu vi povas kanti ĝin ree kaj ree, Sakima?” lia fratino petis lin. Sakima do akceptis kaj kantis ĝin ree kaj ree.
Gǀu nǀui ka ha nǃauase ce tsia tjuǀho, sa koh kaice gǂom. Sakima ǃ’han te tci nǀui ǀoa jan.
Iun vesperon, kiam liaj gepatroj revenis hejmen, ili tre silentis. Sakima sciis ke io ne ĝustas.
“Hatce re ǀoa jan, aia, mba?” Sakima tsitsa’a. Sakima nǃaroh tca ǁ’aiha ǁ’a ha ǃ’han te nǃaan. Te ǁ’a nǃhoan ha ǃka koh nǃobe ta’m ǀkau te ha sin o nǀe’e.
“Kio ne ĝustas, patrino, patro?” Sakima demandis. Sakima sciĝis ke la filo de la riĉulo mankas. La viro estis tre malĝoja kaj soleca.
“Mi ku ge’e ǀ’an ha, khoe nǀui ha ǃka ceka nǀang,” Sakima koe ǃoa kxui ha nǃauasi. Te ha nǃauasi nǂhuin ha. “Ha nǃobe o ǁ’aiha. A sin o nǃhoan ma jaoh. A re ǂ’ang te ko a ge’esih te hui ha?”
“Mi povas kanti por li. Li eble feliĉos denove,” Sakima diris al siaj gepatroj. Sed liaj gepatroj malakceptis lin. “Li estas tre riĉa. Vi nur estas blinda knabo. Ĉu vi kredas ke via kanto povos helpi lin?”
Te mara, Sakima ǀoa ǂani. Ha tshin dima hui ha. Ha ko, “Sakima ge’esi ku ǂxami ǁ’aiha.”
Tamen Sakima ne rezignis. Lia fratineto subtenis lin. Ŝi diris, “La kantoj de Sakima trankviligas min, kiam mi malsatas. Ili trankviligos ankaŭ la riĉulon.”
ǀAma ku ǁua, Sakima gǂara ha tshin dima ha tani gǃa ha ko ǁ’aiha tjuǀho.
La sekvan tagon Sakima petis sian fratineton gvidi lin al la domo de la riĉulo.
Ha nǃuan nǁaqbe nǃa’an nǃui din te coacoa te ge’e tzima are-are. ǁ’Aiha ǁ’a ha nǀai nǂaoha ka ǀ’ae ta txuria nǁoqbe nǃa’an khoea.
Li staris sub granda fenestro kaj ekkantis sian plej ŝatatan kanton. Malrapide la kapo de la riĉulo ekaperis tra la granda fenestro.
ǁKoa kxaosi ǂani ǀxoa tca sih koh du. Si ku ǂaeǂae ge’e tzi nǀanga o Sakima ga. Te nǃoahn nǀui ko, “Ju nǀuia ciniha ǂxami ǁ’aiha koara. Nǃoahn ma djaoa he re ko ha te ǂxami ha?”
La laboristoj haltigis sian laboron. Ili aŭskultis la belan kanton de Sakima. Sed unu el la viroj diris, “Neniu povis konsoli la ĉefon. Ĉu tiu blinda knabo kredas ke li povas konsoli lin?”
Sakima ge’e toan te mani ǁ’a ha ce u. Te ǁ’aiha nǃo’o te gǀai te ko, “Mi ǀxom a nǀang a ce ge’e.”
Sakima finis la kantadon kaj turniĝis por foriri. Sed la riĉulo rapidis eksteren kaj diris, “Mi petas, kantu denove.”
Te ǁ’a ǁ’ae nǃang nǀe’ea hin to’a, nǁaqe tsan ǃae ju nǀui te ha sin tsxoantsoan cu. Si ho ǁ’aiha ǁ’a ha nǃhan he nǂ’am ha ǀ’ae he cua dao ǃan.
Ĝuste tiumomente du viroj venis portante iun sur homportilo. Ili trovis la filon de la riĉulo batitan kaj forlasitan sur la flanko de la vojo.
ǁ’Aiha ǃka nǃobe nǀang ko ceka se ha ǃ’han. Ha ǀ’an Sakima ko ǀxoakxama ko tca nǁae he ha ǂxami ha. Ha tani ua ha ǃ’han kota Sakima ko nǀom tjua nǃa’an nǀang kxoe nǀang Sakima ce nǀang ho khoe.
La riĉulo tiel ĝojis revidi sian filon. Li rekompencis Sakima por konsili lin. Li kunprenis sian filon kaj Sakima al la malsanulejo por regajnigi la vidon al Sakima.
Ursula Nafula
Peris Wachuka
Kaqece Kallie N!ani
suda kunga
3-a nivelo
