Nǃoma nǃa’an nǀui Vusi ǁ’a ha txun ǃau ha, “Vusi, mi ǀxom a nǀang a gu khukhu nǃua ke nǀang tani ua nǃauasi. Si kare xaia nǃa’an kuru ǀ’an a ǃui ǃkom ǀama.”
Frue iun matenon la avino de Vusi vokis lin, “Vusi, bonvolu porti tiun ĉi ovon al viaj gepatroj. Ili volas fari grandan kukon por la edziniĝo de via fratino.”
Ka ha gea nǃama he ua ha nǃauasi, Vusi ǁxae ǀxoa nǁaqe tsan sa ku ǂ’han nǃoma-da’a. ǃHoan nǀe’e tsxatsxabi gǃxa Vusi ko khukhu nǃu te txan ka ko ǃahin. Te khukhu nǃuu ǃhara.
Survoje al siaj gepatroj Vusi renkontis du knabojn kiuj kolektis fruktojn. Unu el la knaboj ekprenis la ovon de Vusi kaj pafis ĝin al arbo. La ovo rompiĝis.
“Hatce re a du?” Vusi koe ǃ’au. “Khukhu nǃua to’a o xai ga. Te ǀ’a xaia to’a o mi ǃui ǃxom ma. Mi ǃui re gǀae ko hatce ko ka ǃxom xaiaa koara?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu ovo estis por kuko. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Kion diros mia fratino, se ne estos geedziĝa kuko?”
Nǁaqe hoa Vusi ko ǀxoma ko ǁohre tcia to’a. “Etsa ǀoa hui ko xai tci ooa, te tia ǃahian o nǂaoh ga ke he o a ǃui ga,” ha nǀe’e koe nǁae. Vusi sin tsin ǃa’an ǀxoa ha nǃama.
La knaboj tre bedaŭris ke ili mokis Vusi. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen bastono por via fratino,” unu el ili diris. Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Te nǃama ǃan ha ǁxae ǀxoa nǁaqe tsan sa ku kuru tju. “Etsa re koma ku nǂai ǁkoa ǃahin ǀaoha to’a?” Ha nǀe’e gǂara. Te tia ǁ’a ǃahian ǀoa gǀoah ǀ’an tju kuru, te ǃ’oa.
Survoje li renkontis du virojn kiuj konstruis domon. “Ĉu ni povas uzi tiun fortan bastonon?” demandis unu el ili. Sed la bastono ne estis sufiĉe forta, kaj ĝi rompiĝis.
“Hatce re a du?” Vusi koe ǃau. “ǃahian to’a ǀ’an ka ǀ’ae ko mi ǃui. Nǃoma da’a ǂ’an kxaosi ǀ’an mi ko ǃahiam to’a kama sa du ǃ’hara khukhu nǃu he o xai ga. Xaia o mi ǃui ǁ’a ha ǃxom ma. Te khukhu nǃu ka koara, xai koara te xaro tcia koara. Mi ǃui re ka ko hatce?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu bastono estis donaco por mia fratino. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
“Tju kuru kxaosi ho ǀxoma ko tca nǁae he ǃahin ǃ’oa. Etsa ǀoa hui ko xai, te tia ǁ’ai gesin ke sa o a ǃui gasi.” Ha nǀe’e koe nǁae. Te khuian Vusi sin tsin ǃa’an ǀxoa ha nǃama.
La konstruistoj tre bedaŭris ke ili rompis la bastonon. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen iom da tegmenta pajlo por via fratino,” diris unu el ili. Kaj do Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Te nǃama nǃan, Vusi ǁxae ǀxoa farama kxao kota gumidi. “Hatce ko ǁ’a ǁ’ai nǀangsa ke, mi re koma ho ka khoe nǀui?” Gumi koe gǂara kxui. Te tia ǁ’a ǁ’aisa nǃobe nǀang te gumi di ‘m ka waqnsi!
Survoje Vusi renkontis bieniston kaj bovinon. “Kia bongusta pajlo, ĉu mi rajtas manĝeti iomete?” demandis la bovino. Sed la pajlo estis tiel bongusta, ke la bovino manĝis ĉiom!
“Hatce re a du?” Vusi koe ǃau. “ǁ’Aisa to’a o mi ǃui xaro ǁ’aiasa. Tju kuru kxaosi koh na ǁ’a ǁ’aisa kama sa du ǃ’oa ǃahian ǁama nǃoma da’a ǂ’an kxaosi. Nǃoma da’a ǂ’an kxaosi na ǁ’a ǃahian kama sa du ǃ’ara khukhu nǃu he du ǀxoa ka ǀ’ae ko xaia o mi ǃui ma. ǁ’A xaia o mi ǃui ǃxom ma. Te ka khukhu nǃu koara, te xaro tcia koara. Mi re ko hatce?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi? “Tiu pajlo estis donaco por mia fratino. La konstruistoj donis la pajlon al mi, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko de mia fratino. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
Gumidi ho ǀxoma ko tca nǁae ha ‘m toan ǁ’aisi. Farama kxao zahin te ko gumidi te ǁxam Vusi ka o ha ǃui xaro tcia. Te ǁ’a tca Vusi sin oo ua.
La bovino tre bedaŭris ke ŝi tiel avidis. La bienisto konsentis ke la bovino iru kun Vusi kiel donaco por lia fratino. Kaj Vusi pluiris sur la vojo.
Te gumi di tia ǃaah ce ua farama kxao ko gǃoa ‘m ǁ’aea. Te Vusi gǀae nǃaan ha nǃama. Ha nǃobe lata ua ha ǃui ǃxom khoea. ǀ’Hoo kxao koh coa te ‘m.
Sed la bovino rekuris al la bienisto je horo vespermanĝa. Kaj Vusi perdiĝis dum sia vojaĝo. Li alvenis tre malfrue por la geedziĝo de sia fratino. La gastoj jam estis manĝantaj.
“Mi re du hatce?” Vusi koe ǃ’au kxui. “Gumi dia ǃaah u koh o mi ǃui ǁ’a ha xaro tcia, ko ǁama ǁ’aisa tju kuru kxao koh ǀ’an mi. Tju kuru kxaosi koh na ǁ’aisi khama sa du ǃoa ǃahian nǃoma-da’a ǂ’han kxaosi koh na. Nǃoma da’a ǂ’han kxaosi koh na ǃahin khama sa du ǃ’ara khukhu nǃua o xai ga. ǁ’A xaia koh o ǃxom ma. Te ka khukhu nǃuu koara, xai koara te xaro tcia koara.”
“Kion mi faru?” ekkriis Vusi. “La bovino kiu forkuris estis donaco, kompense pro la pajlo, kiun donis al mi la konstruistoj. La konstruistoj donis al mi la pajlon, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis al mi la bastonon, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco.”
Vusi ǁ’a ha ǃui kxaice ǂ’ang tcima, te kahin ha ko, “Vusi mi tshin, mi sin ǀ’ae ǀoa ǁ’ae xaro tciasi. Mi xabe cete ǀoa ǁ’ae xai! Kahin ke a ǂ’aun gǀae ǁaqma ǃxaisa ǀhom nǀang mh ka zoqin ǁxae ǀam a he!” Te khuian Vusi oo dua.
La fratino de Vusi pensis iomete, tiam ŝi diris, “Vusi, mia frato, ne vere gravas al mi la donacoj. Eĉ ne la kuko! Ni ĉiuj estas kune ĉi tie, do mi ĝojas. Nun surmetu viajn bonajn vestaĵojn, kaj ni festu tiun ĉi tagon!” Kaj do Vusi tion faris.
Nina Orange
Wiehan de Jager
Sylvia Fernandu
suda kunga
4-a nivelo
