Ka koh o da’amadima hoa ǃkamsia ǀoa o se tamatama ko koa ǂxan.
Estis knabineto kiu unue vidis la misteran formon en la malproksimo.
Ka ǃkamsi sih ku tzi to’oma, ha se te ka o dshaua nǃobe gǃko.
Kiam la formo proksimiĝis, ŝi vidis ke ĝi estas tre graveda virino.
Ku kare tokhom xabe ǁ’ang ha ǃka, dshauma tsi to’oma ǁ’a dshaua. “Mǃa ǂ’aun ǁae ha,” dshaumaǃo ǁ’ae te ko, “Mǃa ǁae ha kota da’ama ka ǃ’uin.”
Sinĝena sed kuraĝa, la knabineto proksimiĝis al la virino. “Ni devas teni ŝin kun ni,” la popolo de la knabineto decidis. “Ni gardos ŝin kaj ŝian infanon sekure.”
Da’ama nǃo’o te ko nǁae. “ǁahm!” “Tani nǂahmsi!” “Gǃu!” “ǁaaaaahhhhmmm!!!”
La infano baldaŭ ekvenis. “Puŝu!” “Alportu kovrilojn!” “Akvo!” “Puuuuuŝŝŝŝŝuuu!!!”
Te ka si ho da’ama ju waqnhe khu ce te ǂxain. “Dongi re?!”
Sed kiam ili vidis la infaneton, ĉiuj saltis malantaŭen ŝokite. “Azeno?!”
Ju waqnhe coa te nǂuia khoe. “Mǃa ko m te ǁaea dongidi kota ha da’ama ko koqesi, te ka o tca mǃa du,” Siǃa gesin koe nǁae, “Xabe sa ǀ’an mǃa ko ǃxoo!” Siǃa gesin koe nǁae.
Ĉiuj ekdisputis. “Ni diris ke ni gardus la patrinon kaj la infanon sekure, kaj tion ni faros,” diris iuj. “Sed ili alportos al ni malbonŝancon!” diris aliuloj.
Te dshau ce te ho ha nǀe’esi ko ǁ’akoa. Ha are ha ǂ’angsi ko tca ha o dua da’ama ǀkaua he. Ha ǀoa ǃ’han tca ha oo dua ha ǀ’ae.
Kaj tiel la virino trovis sin sola denove. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun tiu stranga infano. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun si mem.
Te toansi ha zaina tca ha te o ha da’ama te ha o ha taqe.
Sed finfine ŝi devis akcepti ke li estas ŝia infano kaj ŝi estas lia patrino.
Kahinke, xabe ka da’ama khuian ha oo tzema gea okaa, tci nǀuiwaqnke gǀae ǂ’asara. Te dongi ma ǃ’am te ǃ’am ua koa ha gǀae ǀoa ǂ’aun gǁoba o ha taqe ma. Ka ǀoa nǁan tci nǀui xabe ka ha ku nǁuri, ha ǀoa ǁae ǂoan ha ǀ’ae ko ju. Ha taqe koh ǁhuin te ǁxuǁxuu. ǁ’Ae gesin ha du ka ha du ǁkoasa ǃhamhi ǂ’aun du.
Nu, se la infano restis same malgranda, ĉio eble okazus alie. Sed la azeninfano grandiĝis kaj grandiĝis, ĝis li ne plu trovis lokon sur la dorso de sia patrino. Kaj kiom ajn li klopodis, li ne povis konduti sin kiel homo. Lia patrino estis ofte laca kaj ĉagrenita. Iufoje ŝi devigis lin fari bestan laboron.
Nǃainǃai kota taun du tsaua ka ǀ’ae ko dongi nǃang. Ha ka ǀoa du tca ke te ǀoa du tca toa. Ha ka ǀoa kare tca ke te ǀoa kare tca toa. Ha ka ho ha ǀ’ae te taun, te ǀam nǀui, ha ǁu ǃaoa ha taqe ko kxaǀho.
Konfuzo kaj kolero kreskiĝis en Azeno. Li ne faru ĉi tion kaj li ne faru tion ĉi. Li ne kondutu sin tiel kaj li ne kondutu sin tiel. Li tiel koleriĝis ke iutage li piedbatis sian patrinon al la tero.
Ha ho ha ǀ’ae te tokhom. Ha ǃaah nǃhae ǁ’akoa ko gǀaohsi.
Azeno pleniĝis de honto. Li forkuris tiom malproksimen kaj tiom rapide kiom li povis
Ka ha u nǃomtsau okaa gǀu nǀang, te dongi nǃaan. “Hi haq?” ha ǂ’auce gogoma gǀunǃang. “Hi haq?” ka ce te nǁae ce. Ha ko nǀe’e. Ha nǂhom te nǃun ǂoa buru, gǃuh gu ha te ha ǀoa tsa’a jan.
Kiam li ĉesis kuri, estis jam nokto, kaj Azeno perdiĝis. “I-a?” li flustris al la mallumo. “I-a?” ĝi resonis al li. Li estis sola. Li buklis sin strikte en pilkoformo kaj eniris profundan kaj maltrankvilan dormadon.
Dongi ǂxai te ho horekxaoa nǂhao khauru ǀxoa ha. Ha se ǁ’a ha gǀa’asi te ho tcisa ǂaqbe.
Azeno vekiĝis kaj vidis strangan maljunulon, kiu fikse rigardis lin desupre. Li rigardis en la okulojn de la maljunulo kaj eksentis iom da espero.
Dongi u ge ǀxoa nǃaunǃa’an, jua nǃaroha ha ko tci ǃ’haoǃ’haosi du ǀxoa ǀxoah. Dongi ǂaeǂae te nǃaroh, te khuian nǃau o ǁaea ha. Sa huia khoe te tshi ǁkae.
Azeno restis kun la maljunulo, kiu instruis lin pri multaj diversaj manieroj vivteni sin. Azeno aŭskultis kaj lernis, samkiel la maljunulo. Ili helpis unu la alian, kaj ili kune ridis.
Nǃo’oma nǀui, nǃaunǃa’an gǂara dongi ǁ’a ha tani ǃ’an ha ko nǃomnǀai ǃka.
Iun matenon la maljunulo petis Azeno-n porti lin al montopinto.
Gǁaoa gǃaǃkui ǃ’o sa tza. Dongi ǃ’un tca ha taqe te ǀkae te ǃ’au ha. Te ka ha ǂxai…
Alte inter la nuboj ili dormiĝis. Azeno sonĝis, ke lia patrino malsanas kaj vokis lin. Kaj tiam li vekiĝis…
…gǃaǃkhuisi koara ǀxoa ha ǂara, nǃaunǃa’an.
… la nuboj estis malaperintaj, kune kun lia amiko, la maljunulo.
Toansi dongi ǃ’han tca ha ǂ’aun du.
Azeno finfine sciis, kion fari.
Dongi ho ha taqe, ha taqe tjian ha da’ama koh nǃan, sa sea khoe ko ǁ’aea gǂain. Te nǃahmma ǀ’ua khoe.
Azeno trovis sian patrinon, solan kaj funebrantan sian perditan infanon. Ili fikse rigardis unu la alian longtempe. Kaj tiam forte brakumis unu la alian.
Dongima sa ha taqe ǃ’am ǁkae te ho nǃam sa ǂhai, sa gǀea ǃansi kosin ǃansi. ǂ’Auce, tcisa ge nǁhomi sa, ju xabe coa te ǃxoana.
La azeninfano kaj lia patrino kreskis kunen kaj trovis multajn manierojn vivi kune. Iom post iom aliaj familioj ekloĝis ĉirkaŭe.
