Goaq nǀui khukhudi sa ǁAoha koh o ǂarasi. Sa koh ǁau ku ǃxoana ǀxoa tzama gesin si nǀuia koh ku nǃom koara.
Iam Kokino kaj Aglo estis amikoj. Ili vivis en paco kun ĉiuj aliaj birdoj. Neniu el ili sciis flugi.
ǀAm nǀui, dshau tci ooasi koh gea nǃore nǃang. ǁAoha ku ǂ’aun nǂaoh nǂau koa nǃobe ǂxan ka ho ‘msi. Ka nǃobe ǁ’huin ka ce. “Ka ǂ’aun ka ǂ’ang nǀuia soah he o ǃau nǁo ma ge!” ǁAoha koe nǁae.
Iun tagon regis malsato en la lando. Aglo devis paŝi tre malproksimen por trovi manĝaĵon. Ŝi revenis tre laca. “Devas esti pli facila maniero vojaĝi!” diris Aglo.
Gǀu nǀuia gǃuh koh nǃobe nǀ’ang, khukhudi ho ǂ’ang nǀuia nǃobe jan. Ha coacoa te ku ǂ’an nǁo ǃkuisa o ha tzama ǂara gesin gasi sa koh taqm nǁo. “Kxoe nǀang mǃa gǃai ǁaoa ka ko mǃa ǃkuisi ǁ’ahsi,” ha koe nǁae. “Khoe nǀui ka ku gǀea hui ko ǃau nǁo.”
Post bona dormo Kokino havis brilan ideon. Ŝi komencis kolekti la falintajn plumojn el ĉiuj siaj birdaj amikoj. “Ni kudru ilin kunen super niaj propraj plumoj,” ŝi diris. “Eble tio faros vojaĝi pli facila afero.”
ǁAoha nǀe’esi hi kxaea naqni ko ǁ’a tjuǀhoa, te kahin ha ku ǂ’an ka coacoa gǃai. Ha du ǀ’an ha ǀ’ae ko nǃabu tsan sa ǀohm te tsau te nǃoma khukhudi ǁ’ansi. Khukhudi ǀxobe naqni te tia nǃoa ǁ’huian gǃai. Ha nǁah naqni ko kas ǃ’o te ua kombi ǁ’a ha u toto ǀ’an da’abi ko ‘msi.
Aglo estis la sola en la vilaĝo kun kudrilo, do ŝi komencis kudri unue. Ŝi faris al si paron da belaj flugiloj kaj flugis alta super Kokino. Kokino prunteprenis la kudrilon, sed ŝi baldaŭ laciĝis pri kudrado. Ŝi lasis la kudrilon sur la ŝranko kaj iris en la kuirejon por prepari manĝaĵon por siaj infanoj.
Te tzama gesin ho tca ǁAoha ku oo nǃom ua. Siǃa gǂara naqni ko khukhudi ǁ’a si xabe gǃai ǀ’an si ǀ’aesi ko nǃabu gesin. Te nǃosi ǁ’aka tzama kua gǃain nǀa’an te nǃom nǁo.
Sed la aliaj birdoj vidis Aglon flugi for. Ili petis Kokinon prunti al ili la kudrilon por fari flugilojn ankaŭ por ili mem. Baldaŭ birdoj flugis ĉie supre en la ĉielo.
Ka tzama o toansi ku tani ce naqni, khukhudi koara. Te ha da’abisi gu naqni te coa te kui ǀxoa. Ka siǃa toan ǀxoa ǁ’a kui tsima, siǃa sin nǁah naqni ko kxaǀho.
Kiam la lasta birdo redonis la pruntitan kudrilon, Kokino ne estis tie. Do ŝiaj infanoj prenis la kudrilon kaj ekludis kun ĝi. Kiam ili laciĝis pri la ludo, ili lasis la kudrilon en la sablo.
Koh ka ǀam gǁore, ǁAoha ce. Ha tsitsa’a tu naqni ǁ’a ha gǃai ǁao ce ǃkui sa koh khoara ko ǁ’aea toa ha koh ku nǃom nǁo. Khukhudi kxoa naqni ko kas ǃ’o. Ha kxoa ha ko kombi nǃang. Ha kxoa ha ko darah nǃang. Te khoe nǀuia ha hoa naqni koara.
Poste tiun posttagmezon, Aglo revenis. Ŝi petis la kudrilon por ripari iujn plumojn kiuj malfiksiĝis sur ŝia vojaĝo. Kokino rigardis la ŝrankon. Ŝi rigardis en la kuirejon. Ŝi rigardis en la korton. Sed la kudrilo troviĝis nenie.
“Sin na ǀam nǃang,” Khukhudi koe ǀxom ǁAoha. “Nǀang a ce gǃai a nǃabusi nǀang kxoa nǁo ‘msi.” “Ka ǀam nǀui ce ku ǁua.” ǁAoha koe nǁ’ae. “Ka a ǀoa ho naqni, a ku na a da’ama nǀe’e ko ǀxao kxama.”
“Nur donu al mi tagon,” Kokino petegis Aglon. “Tiam vi povos ripari vian flugilon kaj flugi por akiri manĝaĵon denove.” “Nur unu tagon pli,” diris Aglo. “Se vi ne trovos la kudrilon, vi devos doni al mi unu el viaj idoj kiel pagon.”
ǀAma ǁua he ǁAoha ce tsi gǃa, ha ho tca khukhudi te ge ku nǂaqri kxa, te naqni koara. Te ǁAoha kua nǃom khauru tca nǃo te gu khukhuma nǀui. Ha ǁ’ae ha te u ǀxoa ha. Te ǁohma ǁ’a ǁ’ae hin toa, ka ǁAoha ku tsi, ha ho ka khukhudi ku nǂaqri kxoa naqni ko kxa ǃka.
Kiam Aglo venis la venontan tagon, ŝi trovis Kokinon skrapantan en la sablo, sed neniu kudrilo. Do Aglo flugis tre rapide kaj kaptis unu el la idoj. Ŝi forportis ĝin. Ĉiam post tiam, kiam ajn Aglo aperas, ŝi trovas Kokinon skrapantan en la sablo por la kudrilo.
Ka ǃharia o ǁAoha nǃobusi ga ku hoa ka ǀ’ae ko kxaǀoh, khukhudi nǂai ǀkuri ha da’abisi. “Gǃaia koa toa nǀang tsia kxa ǃxau.” Te siǃa ǁoaq ha. “Eǃa m ǀoa o nǁuhnsi. Eǃa ku ǃaah.”
Kiam la ombro de la flugilo de Aglo falas sur la kampo, Kokino avertas siajn idojn. “Eliru el la nuda kaj seka tereno.” Kaj ili respondas, “Ni ne estas malsaĝuloj. Ni kuros.”