Khukhu sa jo’oma koh o ǂarasi. Te tia sa koh kaice nǂuian khoe. ǀAm nǀui sa ǁ’ae te ko sa te kui ǀkaisi buru ka se sa nǀuia tahn.
Koko kaj Milpiedulo estis amikoj. Sed ili ĉiam konkuris unu kontraŭ la alia. Iun tagon ili decidis ludi futbalon por vidi, kiu estis la pli bona ludanto.
Sa ua ǀkaisi buru ǂah te coacoa te kui. Khukhu di’i te tia jo’oma di’i tahn. Khukhu ǃai buru ka ha nǂau ǂxaansi, te tia jo’oma ku ǁu ǂauan ha. Khukhu ǃka kua coa te nǃoqmi.
Ili iris al la ludkampo kaj ekludis. Koko estis rapida, sed Milpiedulo estis pli rapida. Koko piedbatis malproksimen, sed Milpiedulo piedbatis pli malproksimen. Koko eksentis sin malkontenta.
Sa kua ǁ’ae tca sa te ka kui ǃaih ǀ’u. Kxaice jo’oma koh o khipa kxao. Khukhu sin ǃaih ǀ’u ha nǀe’e. ǁAma ka o khukhu ǁ’a ha ǁ’aea ha ǃaih ǀ’an ha ǀ’ae.
Ili decidis ludi punŝoton. Unue, Milpiedulo estis la golulo. Koko gajnis nur unu golon. Tiam estis la vico de Koko gardi la golejon.
Jo’oma ǃaih buru te ha gǃa’ama. Te jo’oma kua nǂaqri te ǃaih ǀ’u. Jo’oma kua ǃ’anga ha nǀai te ha gǃa’ama. Jo’oma tahn ha sa o faif.
Milpiedulo piedbatis la pilkon kaj faris golon. Milpiedulo piedbatis la pilkon kaj faris golon. Milpiedulo kapbatis la pilkon kaj faris golon. Milpiedulo gajnis kvin golojn.
Khukhu ǃka nǃoqmi khama ha nǂhao. Ha koh jua ho a ǀ’ae nǂhao tca ǀkau. Jo’oma coa te tshi, khama ha ǂara te ǁoeh khuin ha o nǁunga.
Koko koleregis, ĉar ŝi perdis la ludon. Ŝi estis tre malbona perdanto. Milpiedulo ekridis, ĉar lia amiko faris tiom da bruo pri tio.
Khukhu koh kaice taun te kahin ha ǃ’oan caoa ha tzi te gom jo’oma.
Koko tiel koleris ke ŝi larĝe malfermis la bekon kaj forglutis la milpiedulon.
Ka khukhu tzin he ua tjuǀho, ha ho jo’oma ǁ’a taqe. Jo’oma ǁ’a taqe tsitsa’a ha te ko,” Are ca ho mi da’ama?” khukhu ǀoa nǁa tci nǀui. Jo’oma ǁ’a kaice ǂ’ang.
Dum Koko marŝis hejmen, ŝi renkontis Milpiedul-patrinon. Milpiedul-patrino demandis, “Ĉu vi vidis mian infanon?” Koko nenion diris. Milpiedul-patrino maltrankviliĝis.
Te kahin jo’oma di-nǃa’an tsa’a dohm ma tzema he ko “Aia hui mi!” ka koe tjin kxui. Jo’oma di-nǃa’an koqe te ǂae ǂae nǁhoo ha ǃ’omsi. ǁ’A dohm ma ku ǃaihan khukhu amanǃang.
Tiam Milpiedul-patrino aŭdis voĉeton. “Helpu min, panjo!” kriis la voĉo. Milpiedul-patrino ĉirkaŭrigardis kaj aŭskultis atente. La voĉo venis el ene de la koko.
Jo’oma di-nǃa’an ǃ’au “Nǂai ǁkoa ǀxana ma o a ga mi da’ama!” Jo’oma di-nǃa’an xoana ǂa’an ha ǁku ǀkau du. Te khukhu coacoa te ta’ama tca ǀkae.
Milpiedul-patrino ekkriis, “Uzu vian specialan povon, mia infano!” La milpieduloj povas fari malbonan odoron kaj malbonan guston. Koko eksentis sin malsana.
Khukhu nǁhan te ǁama te go nǁha ce ǀ’u di’ia. Te ǁama te nǂhai te gǃo’o. Te gǃo’o. Te jo’oma koh du ha nǀaq’inǀaq’iansi.
Koko ruktis. Tiam ŝi glutis kaj kraĉis. Tiam ŝi ternis kaj tusis. Kaj tusis. La milpiedulo estis naŭzega!
Khukhu sin gǃo’o gǃo’o totih ha gǃo’o gǃxa jo’oma di-nǃa’an sa ha da’ama kaa ǂxaru ǃaihn te djxoma.
Koko tusis, ĝis ŝi eltusigis la milpiedulon kiu estis en ŝia stomako. Milpiedul-patrino kaj ŝia infano suprenrampis sur arbo kaj kaŝis sin.
ǁAma ǁ’aea to’a khukhu sa jo’oma ǁa’ike ǀoa are khoe te horea khoe.
Ekde tiam la kokoj kaj la milpieduloj estis malamikoj.
