Khalai hin he. Ha o barahsa o sewe. Ha ǃu ku nǁa tca oo he ha te o ju jan ko si thari nǃang, Lubukusu.
Jen Khalai. Ŝi havas sep jarojn. Ŝia nomo signifas “la bonulo” en ŝia lingvo, la lubukusa.
Khalai ǂxai te ku nǂoahn ǀxoa nǃoh ǃaihna. “ǀXom a nǃoh ǃahina, ǃ’am nǃa’an ka ǀ’an e ko nǃoh sa nǃom he ǂhai.”
Khalai vekiĝas kaj parolas al la oranĝujo. “Oranĝujo, mi petas, kresku granda kaj donu al ni multe da maturaj oranĝoj.”
Khalai nǂhao gǃa skore. Te nǃama nǃang ha ku nǂoahn ǀxoa ǁ’aisi. “ǁ’A isi mi ǀxom i, ǃ’am nǀang kaice ǀauhn nǀang nǁau ǃkau.”
Khalai piediras al la lernejo. Survoje ŝi parolas al la herbo. “Herbo, mi petas, kresku verda kaj ne sekiĝu.”
Khalai ǂaun tzi goasi. “Go mi ǀxom i, sin ku ǁ’an nǀang mi gǁaoa i ko mi nǀai ǃkuisi.”
Khalai preterpasas sovaĝajn florojn. Floroj, mi petas, daŭre floru, tiel ke mi povos meti vin en mian hararon.
Skore khoara, Khalai kokxui ǀxoa ǃaihan nǀanga ǁ’ami. “Mi ǀxom a ǃaihn, du coe a ǁ’hausa ǂ’hai nǀang kxoe nǀang eǃa ku gea ka ǃharisi ka nǁaqara.”
En la lernejo Khalai parolas al la arbo en la centro de la korto. “Arbo, mi petas, kreskigu grandajn branĉojn, tiel ke ni povas legi sub via ombro.”
Khalai kokxui ǀxoa tarah o skore ga. “A re ca ku ǃ’am gǀaoha ko ǃ’aia ju ǀkainǀkainsi ko gǃa’ama skore tarah nǃang.”
Khalai parolas al la arbedo, kiu ĉirkaŭas ŝian lernejon. “Mi petas, kresku forta kaj haltigu la malbonulojn enveni.”
Te ka Khalai ǁama skore he gǃa tjuǀho, ha ǀ’hoo gǀae nǃoh ǃaihan. “A nǃohsi re ciniha ǀoa nǃom?” Khalai koe tsitsa’a.
Kiam Khalai revenas hejmen de la lernejo, ŝi vizitas la oranĝujon. “Ĉu viaj oranĝoj jam estas maturaj?” demandas Khalai.
“Nǃoh cinihaǀauhn,” Khalai koe se kxui. “Mi ku nǃo’omaǃo se a nǃoh ǃaihan.” Khalai koe nǁae. “Khoe nǀui a gǀae kxae na nǃoh nǀuia nǃom!”
“La oranĝoj estas ankoraŭ verdaj,” Khalai suspiras. “Mi morgaŭ revidos vin, oranĝujo,” Khalai diras. “Eble tiam vi havos maturan oranĝon por mi!”
Ursula Nafula
Jesse Pietersen
Kaqece Kallie N!ani
suda kunga
2-a nivelo
