Antaŭ longa tempo tri knabinoj eliris por kolekti brullignon.
Khoe koh khui te siǃa u ǁ’a siǃa gǀae dcxaa siǃa kui ǀxoa gǃu te khu taqm.
Varmegis, do ili iris malsupren al la rivero por naĝi. Ili ludis kaj ŝprucis kaj naĝis en la akvo.
Nǃo’osi siǃa kua, ho te ǀam toan. Te kua coa te ua tjuǀho.
Subite ili ekkonsciis ke estas jam malfrue. Ili rapidis hejmen al la vilaĝo.
Ka siǃa tsi to’oma tjuǀho. Nozibele ǁua ha gǃau ko ha ǃain. Ha ǂ’ari ha ǃainǁaqmatcia! “Iǃa ǀxom ce ǀxoa mi!” Te ha ǂarasih ko ǁ’ae te toan.
Kiam ili preskaŭ alvenis hejmen, Nozibele metis sian manon sur la kolon. Ŝia kolĉeno estis forgesita! “Mi petas, revenu kun mi!” ŝi petis siajn amikojn. Sed ŝiaj amikoj diris ke estis jam tro malfrue.
Te Nozibele o nǀe’e te ce ua ǃxum. Ha gǀae ho ha ǃainǁaqmatcia te nǃo’o te gu ka te nǃo’o te ua ǃoah, Xabe ha nǃan jojoma nǃangsi.
Do Nozibele reiris sola al la rivero. Ŝi trovis la kolĉenon kaj rapidis hejmen. Sed ŝi perdiĝis en la mallumo.
ǂXansi ha ho da’a ku ǁ’an ǃaoh khoea. Ha nǃo’o ǀxoa da’a toa te to’oma te ǃoǃo tjutzi.
Malproksime ŝi vidis lumon el kabano. Ŝi rapidis al ĝi kaj frapis je la pordo.
Ha koh area khoe ko ha ǂ’angsi, gǂhuin ǃ’oan tjutzi te ko, “Hatcere a kare?” “Mim nǃan te kxoa koa mi cua,” Nozibele koe nǁae. “Gǃa’ama, kana mi nǃai a!” Gǀhuin koe nǁae. Te Nozibele gǃa’ama.
Surprize al ŝi, hundo malfermis la pordon kaj diris, “Kion vi volas?” “Mi perdiĝas kaj bezonas lokon por dormi,” diris Nozibele. “Eniru, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele eniris.
Gǂhuin ko, “nǀoan ǀ’an mi!” “Xabe ka mi hin he, okaa mi cinniha ǀoa nǀoan ǀ’an gǂhiun,” ha koe mani kxui. “Nǀoan kana mi nǃai a!” Gǂhuin koe nǁae. Te ǁama ǁ’aka Nozibele nǀoan ǀ’an Gǂhuin ko ‘m khoe ma.
Tiam la hundo diris, “Kuiru por mi!” “Sed mi neniam kuiris por hundo antaŭe,” ŝi respondis. “Kuiru, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele kuiris iom da manĝaĵo por la hundo.
ǁAma gǂhuin ko, “Du ǀ’an mi ko khara!” Nozibele mania ha,” Mi m ciniha sin ǀoa khara ǀ’an gǂhuin.” “Khara kana mi nǃai a!” Gǂhuin koe nǁae. Te ǁama Nozibele khara.
Tiam la hundo diris, “Ordigu la liton por mi!” Nozibele respondis, “Mi neniam ordigis liton por hundo.” “Ordigu la liton, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele ordigis la liton.
ǀAmnǀui waqnhe ha ǂ’aun nǀoan ka ǁxai ka ǁka ǀ’an gǂhuin. ǀAmnǀui gǂhuin ko, “Nozibele, ǀama he mi ka ǀ’hoo ǂara gesin. ǁXai tjunǃang, nǀoan ‘msi nǀang ǁka mi tcisi ko ǁ’aea mi gǀae.”
Ĉiutage ŝi devis kuiri kaj balai kaj lavi por la hundo. Tiam, iun tagon, la hundo diris, “Nozibele, hodiaŭ mi devas viziti iujn amikojn. Balau la domon, kuiru la manĝaĵon kaj lavu miajn vestaĵojn antaŭ ol mi revenos.”
Nǃo’osi tjin toan gǂhuin oo ua ha nǃo’o te ǂhoe ǃkui nǃani ko ha nǀai. Ha ǀ’ua ǃkui nǀui ko gǃahm ǂahbatanǃang, ka nǀui ha nǁah tjutzi ǃ’onǃang te ka nǀui ha nǁah ǃhu nǃang. ǁAma ha ǃaah nǃo’o te ua tjuǀho.
Tuj kiam la hundo foriris, Nozibele prenis tri harojn de sia kapo. Ŝi metis unu haron sub la liton, unu malantaŭ la pordon kaj unu en la ĉirkaŭbarejon. Tiam ŝi kuris hejmen laŭeble plej rapide.
Ka gǂhuin ce ha kxoa Nozibele. “Nozibele koere a gea?” Ha ǃ’au. “Mi he te gea gǃahmǂahbanǃang,” ǃkuia o kxaice koe nǁae. “Mi he te gea tjutzi ǃ’onǃang,” ǃkuia nǂaitsan koe nǁae. “Mim he, te gea ǃhunǃang,” ǃkuia nǂainǃani koe nǁae.
Kiam la hundo revenis, li serĉis Nozibele. “Nozibele, kie vi estas?” li kriis. “Mi estas ĉi tie, sub la lito,” diris la unua haro. “Mi estas ĉi tie, malantaŭ la pordo,” diris la dua haro. “Mi estas ĉi tie, en la ĉirkaŭbarejo,” diris la tria haro.
ǁAma gǂhuin ǃ’han tca Nozibele te kuia ha. Te ha koh ǃaah ua tjuǀho nǀui wagnke. Xabe Nozibele ǁ’a ha ǃosin ge te ǃhai ǀxoa gǂhuin ko ǃahin ǃaeǃae. Ka gǂhuin gǀae se ǃahin ǁae ǀ’an ka ǀ’ae ko ha, okaa gǂhuin ǃaah ce te ǁxoa gǁa’ama ǀoa ho ha ǀ’ae.
Tiam ekkonsciis la hundo ke Nozibele trompis lin. Do li kuris kaj kuris la tutan vojon al la vilaĝo. Sed la fratoj de Nozibele atendis tie kun grandaj bastonoj. La hundo turnis sin kaj forkuris, kaj poste ĝi ne revidiĝis.
Tessa Welch
Wiehan de Jager
Kileni A. Fernando
suda kunga
3-a nivelo
