ǁ’Aea Simbegwire ǁ’a ha taqe ǃai, ha ǃka koh nǃobe ta’am ǀkau. Simbegwire ǁ’a ha ba koh nǁuri ha ko ha gǀaohsi ǁ’a ha ǃ’uin ha ǂxae. Koqesi si nǃaroh ǃka nǀa’ng ko xabe ka Simbegwire ǁ’a ha taqe koara. Nǃoma nǀui woaqnke siǃa gǃho ka nǂoahn gǀa’anǃang tciasi. Gǃoah nǀui waqnke siǃa du ǀ’a siǃa waqnsi ko gǃoah ‘ma. Ka siǃa ǁka toan tansi, Simbegwire ǁ’a ha ba ku huia ha ko tjuǀho ǁkoasi.
Kiam la patrino de Simbegwire mortis, ŝi ege malĝojis. La patro de Simbegwire faris laŭeble plej bone por varti sian filinon. Malrapide ili eklernis kiel denove senti sin feliĉaj, sen la patrino de Simbegwire. Ĉiumatene ili sidiĝis kaj parolis pri la venonta tago. Ĉiuvespere ili kune preparis vespermanĝon. Post kiam ili lavis la manĝilaron, la patro de Simbegwire helpis ŝin fari sian hejmtaskon.
ǀAm nǀui, Simbegwire ǁ’a ha ba tsi ǂaeh ǂoan tca ǁxoasi ha oo tsi ǂaeha. “Mi da’ama kore a o?” ha koe ǃ’au. Simbegwire ǃaah gǀaea ha ba. Ha nǃomtsau ko ka ha se he ha ǁae dshau gǃau. “Mi kare ka a ho ju gǀaoha he, mi da’ama. Anita hin he,” ha zoma te koe nǁae.
Iun tagon, la patro de Simbegwire malfrue revenis hejmen. “Kie vi estas, mia infano?” li vokis. Simbegwire kuris al sia patro. Ŝi haltis senmove, kiam ŝi vidis ke li tenas la manon de iu virino. “Mi volas, ke vi renkontu iun specialan, mia infano. Jen Anita,” li diris ridete.
“Ehee Simbegwire, a ba nǂoahn mi ko tcisa ǂ’hai ko a tci oa,” Anita koe nǁae. Te ha tia ǀoa zoma nǀang gu dshauma gǃau. Simbegwire ǁ’a ha ba zoquin te ha ǃka tsau. Ha nǂoahn tca siǃa nǃani ku oo ǃxoana ǁkaea, kosin tca ǀxoah ku oo jan ǀ’an siǃa. “Mi ǂxae mi ǂum tca a te zaihan Anita ko tca ha te o a taqe, “ha koe nǁae.
“Saluton Simbegwire, via patro diris multe al mi pri vi,” diris Anita. Sed ŝi nek ridetis, nek prenis la manon de la knabino. La patro de Simbegwire ĝojis kaj ekscitiĝis. Li parolis pri la estonteco, kiam ili tri kune vivos, kaj kiel bona estos ilia vivo. “Mia infano, mi esperas ke vi akceptos Anita kiel patrinon,” li diris.
Simbegwire ǁ’a ha ǀxoah mani. Ha ǁa’ike koara ǁ’aea o ha ba ku nǀang ǀxoa ko nǃoma. Anita ku ǀ’an ha ko ǁkoa sa ǂhai ko ǃaoh, ka nǂai ǁ’huin ha ka ha ǀoa du ha skore ǁkoasi ko gǃoahsi. Ka ha ‘m toan gǃoa ‘ma ha sin to ka ua ha gǃahm. Ka nǀaea nǂai nǀa’nga ha ǃka o nǂahma kxae ǂ’usi he ha taqe ǀ’an ha. Simbegwire ǁ’a ha ba ko ǀoa ho tca ha ǂxae ǃka te ta’am ǀkau.
La vivo de Simbegwire ŝanĝiĝis. Ŝi ne plu havis tempon por sidi matene kun sia patro. Anita donis tiom da hejmtaskoj al ŝi, ke ŝi estis tro laca por fari siajn lernejajn taskojn vespere. Post la vespermanĝo ŝi tuj enlitiĝis. Ŝia sola konsolo estis ŝia kolora lankovrilo, kiun ŝia patrino donis al ŝi. La patro de Simbegwire ŝajne ne rimarkis, ke lia filino malĝojas.
Ka nǃui sa ǀkoromh ǂaun, Simbegwire ǁ’a ba ǃoa sa te ko ha te kxaice nǁah tjuǀho ka u ko ǁ’aema ǃoma. “Mi u ǁkoasi tcioa,” ha koe nǁae. “Mi ǃ’han tca itsa te ǁau ǃ’uian khoe.” Simbegwire ǀ’hotzana, ha ba ǀoa ǃ’han. Anita sin ǀoa nǁa tci nǀui. Ha ǃka xabe koh ǀoa nǀa’ng.
Post kelkaj monatoj la patro de Simbegwire diris al ili ke li foriros iom da tempo. “Mi devas vojaĝi por mia laboro,” li diris. “Sed mi scias ke vi ambaŭ prizorgos unu la alian.” La vizaĝo de Simbegwire malridetis, sed ŝia patro ne rimarkis pri tio. Anita nenion diris. Ankaŭ ŝi ne ĝojis.
Tcisi ǀoa ǁau jan ǀ’an Simbegwire. Ka ha ǀoa du toan ǃaoh ǁkoasi, he nǁan gǃxa ha tih, Anita nǂam ha. Te gǃoa ‘ma, ha dshau ku ‘m ‘ma nǃa’an. Ka nǁah ǀ’an ha ko ‘ma tzema. Ko gǀu gǃoah waqnsi Simbegwire gǀae tjin tjin ka ǁahǁah ha ǀ’ae ko ha taqe nǂahm ka cu.
La situacio malboniĝis por Simbegwire. Se ŝi ne finfaris siajn taskojn, aŭ ŝi plendis iomete, Anita batis ŝin. Kaj dum la vespermanĝo, la virino manĝis la plejparton de la manĝaĵo, lasante nur kelkajn restaĵojn por Simbegwire. Ĉiuvespere Simbegwire ploris, ĝis ŝi ekdormis, brakumanta la lankovrilon de sia patrino.
ǀAm nǀui, Simbegwire ǀoa ǂxai ko ha gǃahm ǃ’o. “A o dshauma ǀkanǀkana!” Anita koe ǃ’au. Te ǁhai khaurua Simbegwire ko gǃahm ǃ’o. Te nǂahm ǂam ha ǀkai ǃ’uru te ǁaq’in nǃang tsaqn.
Iun matenon Simbegwire malfrue ellitiĝis. “Vi estas pigrulino!” Anita kriis. Ŝi eltiris Simbegwire el la lito. La valora lankovrilo kroĉiĝis sur najlo kaj duoniĝis.
Simbegwire ǃka koh ho te ta’am ǀkau. Ha ǁ’ae te ko ha te ku gǀaia ǃaoh. Ha nǀhui ha taqe nǂahm ǃabisi, te nǀhui ‘m mh gesin te u. Ha nǃuan nǃama ha ba koh nǂau ǁkoasi he nǃuan.
Simbegwire malĝojegis. Ŝi decidis forkuri de sia hejmo. Ŝi prenis la pecojn de la lankovrilo de sia patrino, pakis iom da manĝaĵo kaj foriris el la domo. Ŝi sekvis la vojon, kiun prenis ŝia patro.
Te ka ha tsia gǃoah, ha ǂxuru ǃaihan gǂa’in ko gǃu tzi, te dua gǃahm ko ǃaihn ǁ’hausi. Te ka du ǀ’an tza, ha ge’e: “Aiia, Aiia, Aiia, a nǁah mi. A nǁah me te sin ǀoa ce nǀm ǀam. Mba ǁa’ike ǀoa are me. Aia, ǁ’aea nere a ce tsi? A nǁah mi.”
Kiam vesperiĝis, ŝi surgrimpis altan arbon apud rivereto kaj pretigis liton por si mem en la branĉoj. Dormonte, ŝi kantis, “Panjo, panjo, panjo, vi forlasis min. Vi forlasis min kaj neniam revenis. Paĉjo ne plu amas min. Panjo, kiam vi revenos? Vi forlasis min.”
Te nǃoma, Simbegwire cete ge’e ǁ’a ge’ea. Te ǁ’ae dshausi tsi ǂaeha dohm, ǁ’a si ǁka ǃxaisi si ku tsa’a ǃka ta’am ǀkau ge’ea ǁama ǃaihan gǂa’in nǀai ǃka. Si koh ǂ’ang te ko ka te ǃaihn nǃu’ubusi sa ǃaihn te tia ge te du tca si ǁkoa. Te ǁau te ǂaeǂae ǁ’a ge’ea.
La sekvan tagon Simbegwire kantis la kanton denove. Kiam la virinoj venis por lavi siajn vestaĵojn en la rivereto, ili aŭdis la malfeliĉan kanton, kiu eliris de la alta arbo. Ili kredis, ke tio estas nur la vento, kiu susuras en la folioj, kaj daŭre faras sian laboron. Sed unu el la virinoj aŭskultis atente la kanton.
Dshaua he se ǃ’an ǃaihn ǃ’o. Te ka ha se dshauma kota nǂahm ǃabia kxae ǂ’usi, ha tjin, “Simbegwire mi ǃo ǁ’a ǂxae!” Dshau gesin nǃom tuih ǀxoa tcisi ǁka te siǃa hui ha ko ǃaihn khaurua. Ha ǁaq nǃama ha te kare ha ǃka nǂai nǀa’anga.
Tiu virino suprenrigardis en la arbon. Kiam ŝi vidis la knabinon kaj la pecojn de la kolora lankovrilo, ŝi ekkriis, “Simbegwire, infano de mia frato!” La aliaj virinoj haltigis la lavadon kaj helpis Simbegwire grimpi malsupren el la arbo. Ŝia onklino brakumis la knabineton kaj klopodis konsoli ŝin.
Simbegwire ǁ’a ha gǁaq gu ha te tani ua ha ko ha ǃaoh. Ha ǀ’an ha ko ‘msa ǁ’un, te ǁahǁah gǁxuan ha ko gǃahm ko ha taqe nǂahm. Gǀu to’a Simbegwire sin tjin nǂai tza ha ǀ’ae. Ka koh gǀa’a ǃusa ku ǁae khauru ha. Te ha hin ǃ’han tca ha gǁaq te ku ǁau ka ǃ’uin ha.
La onklino de Simbegwire portis la infanon al sia hejmo. Ŝi donis varman manĝaĵon kaj enlitigis ŝin per la kovrilo de ŝia patrino. Tiu nokto Simbegwire ploris, ĝis ŝi ekdormis. Sed tiuj estis larmoj de malŝarĝiĝo. Ŝi sciis, ke ŝia onklino vartos ŝin.
ǁ’Aea Simbegwire ǁ’a ha ba ce tsia tjuǀho, ha gǀae h te da’ama tju nǃang sin ǀ’hoan. “Hatce re ǃan, Anita?” Ha tsisa’a ǀxoa ǃka khui. Dshau ǃoa sara ha ko tca da’ama te ǃaah u. “Mi kare ka ha ǂum mi,” ha koe nǁae. “Xabe mi hin koh kare ka ha sin to.” Simbegwire ǁ’a ha ba ǁama ǃaoh te tsin ǁxam ǁ’a dohma khoea. Te sin ǂaun ua ha tshin tjuǀho ǁ’a ha gǀae tsisa’a ha he ko ha re ca ho Simbegwire.
Kiam la patro de Simbegwire revenis hejmen, li trovis ke ŝia ĉambro estas malplena. “Kio okazis, Anita?” li demandis pezkore. La virino klarigis ke Simbegwire jam forkuris. “Mi nur volis ke ŝi respektu min,” ŝi diris. “Sed eble mi tro severis.” La patro de Simbegwire foriris el la domo kaj iris en la direkto de la rivereto. Li daŭre iris al la vilaĝo de sia fratino por sciiĝi, ĉu ŝi vidis Simbegwire.
Simbegwire koh ge te kui ǀxoa ha tsoma sin. ǁ’Aea ha hoha ba ko koa ǂxan. Ha koh koqa tca ha te taun, te kahin ha ǃaah gǃa’ama tju nǃang ǁ’a ha gǀae djxoma. Te ka ha ba gǀae ha ko, “Simbegwire, a ho ǀ’ae a ǀ’ae ko a taqe jan. He o ha nǀe’ea are he ku ǁau ǂae ǂae a. Mi ǃka kaice nǀa’ng ǀxoa a te mi are a.” Siǃa tsa’a khoe tca Simbegwire te ku sin ǃxoana ǀxoa ha gǁaq ko tca ha ku oo karea.
Simbegwire ludis kun siaj kuzoj, kiam ŝi vidis malproksime sian patron. Ŝi timis ke li eble koleras, do ŝi kuris en la domon por kaŝi sin. Sed ŝia patro iris al ŝi kaj diris, “Simbegwire, vi jam trovis perfektan patrinon por vi mem. Iu, kiu amas vin kaj komprenas vin. Mi fieras pri vi kaj mi amas vin.” Ili konsentis ke Simbegwire restu kun sia onklino tiom longe, kiom ŝi volos.
Ha ǁa’ike ǀ’hoo ha ko ǀam wece. Xabe ǁoeh sa Anita ku ǁkae. Ha gu Simbegwire gǃau te gǂara ǁae ǀ’an. “ǁae na tcima ǃo mi koh nǃobe du,” ha koe tjin. “A ku kxoe ka mi cea du se?” Simbegwire se ha ba ǀho te ho tca ha ba ǀho te mani. Te kahin ha ǂ’auce te nǃun tsi ǃ’an te nǃama Anita.
Lia patro vizitis ŝin ĉiutage. Fine li venis kune kun Anita. Ŝi etendis sin kaj prenis la manon de Simbegwire. “Mi tre bedaŭras, mia etulo, mi eraris,” ŝi kriis. “Ĉu vi jam permesos min reprovi?” Simbegwire rigardis sian patron kaj lian maltrankvilan vizaĝon. Tiam ŝi paŝis malrapide antaŭen kaj ĉirkaŭbrakis Anita.
Te bekea gǀae, Anita ǀ’ho Simbegwire, ǁae ǀxoa ha tsuma sin kota ha gǁaq sin, ko ǃaoh ‘m ǁkaea. Hatce re jan ǀ’an ‘m ǁkae! Anita toto Simbegwire ǁ’a ha ǃka nǃang ‘masi, ju nǀui waqn to’a ‘m te ǁka. Te ǁama da’abi ge te kui te nǃausi ge te nǂoahn. Simbegwire kxae ǃka nǀ’ang te nǃun gǀaoha. Ha ǁ’ae te ǁ’ae to’om he nǃobe to’om te ha ce ua tjuǀho ka gǀae ǃxoana ǀxoa ha ba sa taqe gǁaq.
La sekvan semajnon Anita invitis Simbegwire, kune kun ŝiaj kuzoj kaj onklino, al la domo por manĝi. Kia manĝego ĝi estis! Anita pretigis ĉiujn el la plej amataj manĝaĵoj de Simbegwire, kaj ĉiuj manĝis ĝis sato. Poste la infanoj ludis, dum la plenkreskuloj diskutis. Simbegwire sentis sin feliĉa kaj kuraĝa. Ŝi decidis ke post nelonge ŝi revenos hejmen por vivi kune kun sia patro kaj duonpatrino.
