Kuri sa o kxaice ju ǀoa ǃ’han tcisi. Ju ǀoa ǃ’han ǁxara, kana gǃai ǃxaisi, kana ǃaqsi kuru ǀxoa. ǃXu o Nyame gea nǀa’an kxae ǂ’ang waqnsa o kxaǀho masi. Ha ǀ’ua ha ko gǂkakxo nǃang.
Longe, longe antaŭe la homoj ne sciis ion ajn. Ili ne sciis kiel farmi kultivaĵojn aŭ kiel teksi tukojn aŭ kiel fari ferajn ilojn. La dio Nyame supre en la ĉielo havis ĉiun saĝecon de la mondo. Li tenis ĝin sekura en argila kruĉo.
ǀAm nǀui, Nyame ǁ’ae te ko ha te ǀ’an Anansi ko kxoa o ǂ’angsi ga. ǀAm nǀui waqnhe ha se kxo nǃang, ha nǃaroh tci nǀhuia o ka ze. Te ka koh ho ka ǀ’ae te jan!
Unu tagon, Nyame decidis ke li donos la kruĉon de saĝeco al Anansi. Ĉiam kiam Anansi rigardis en la argilan kruĉon, li lernis ion novan. Ĝi estis tiel ekscita!
Anansi ǃka ǂxansi, “ǂ’ang te ko, Mi ǁua kxoa ke ko ǃahin ǃ’o koa gǂa’in. Ka kxoe ka mi nǀaesi ǃ’han ka tciooa!” Ha tani ǂ’anga ha du, ha ǁ’ang ǁua kxo ko ha gǃu. Te coa te ǂxuru ǃaihn. Te ka gǀaoh ko ǂxuru ǀxoa kxo ko ha gǃu ka ha kare ǂxuru ha gǃxoasi ǃ’ae khama ka te ǃ’ang kxo.
Avida Anansi pensis, “mi tenos la kruĉon ĉe la supro de alta arbo. Tiel mi povas havi ĉion por mi mem!” Li ŝpinis longan fadenon, bobenis ĝin ĉirkaŭ la argilan kruĉon kaj ligis ĝin al sia stomako. Li komencis grimpi la arbon. Sed estis malfacile grimpi la arbon kun la kruĉo frapanta liajn genuojn la tutan tempon.
ǁ’A woaqn to’a Anansi ǁ’a ha ǃ’han nǃun te se ǃ’an ha ko ǃaihn ǃ’o khoea. Ha ko, “ka re ca soahn ko ka a ǁ’ang ǁua kxo ko a ǃ’o he ǂxuru ǀxoa?” Anansi ǁua kxoa ǁae ǁ’ai kosin ǂ’ang kxae ko ha ǃ’o te ka kaice soahn ǀ’an ǂxuru.
La tutan tempon la juna filo de Anansi estis observanta malsupre ĉe la trunko de la arbo. Li diris, “Ĉu ne estus pli facile grimpi se vi anstataŭe ligus la kruĉon al via dorso?” Anansi provis ligi la argilan kruĉon plenan de saĝeco al sia dorso, kaj tio vere estis multe pli facila.
Ko ǁ’aea koara nǃangsi ha gea ǃaihn ǃ’o. Te nǃom tsau te ǂ’ang, “Mi nǀe’esi ku ǂ’aun kxae ǁ’ae, te mi ǃ’han tia kaa kxae ǂ’ang tahn mi!” Anansi koh ho ha ǀ’ae te taun te nǃo’oan khauru gǂkakxo ko kxaǀho.
Tujtuje li atingis la supron de la arbo. Sed tiam li haltis pensante, “mi devus esti tiu kiu havas ĉiun saĝecon sed jen mia filo estis pli lerta ol mi!” Anansi estis tiel kolera pri tio ĉi ke li ĵetis la argilan kruĉon malsupren for de la arbo.
Te ka nǂhao te sarakhoe ko kxa ǀho. Te ǂ’anga to’a ka khoara ǀ’an ju waqnhe. Te ka o tca ju o nǃaroha gǃai ǃxaisi, kuru ǃaqsi te cete du tci gesin sa ju du.
Ĝi frakasiĝis en pecojn sur la tero. La saĝeco estis libera por dividiĝi inter ĉiuj. Kaj tiel la homoj lernis farmi, teksi tukojn, fari ferajn ilojn, kaj ĉiujn aliajn aferojn kiujn homoj scias fari.
Ghanaian folktale
Wiehan de Jager
Cwi Debe
suda kunga
3-a nivelo
