Frue iun matenon la avino de Vusi vokis lin, “Vusi, bonvolu porti tiun ĉi ovon al viaj gepatroj. Ili volas fari grandan kukon por la edziniĝo de via fratino.”
Jawallan Madu tadawa yindi
tadakǝska cawurdi nayayen. Tada
faldǝ ngǝwul maduyedǝa cǝmoye
kǝskadǝro gǝpkeyen. Ngǝwul
falgada.
Survoje al siaj gepatroj Vusi renkontis du knabojn kiuj kolektis fruktojn. Unu el la knaboj ekprenis la ovon de Vusi kaj pafis ĝin al arbo. La ovo rompiĝis.
«Awi sǝddǝm attǝ?» yeno Madu
tadadǝro. Ngǝwul tilan biskit larusa
yeiyaniye cadi. Adǝ bawoa awi
yeiyani wulji?
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu ovo estis por kuko. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Kion diros mia fratino, se ne estos geedziĝa kuko?”
Tadawadǝ awo cadǝnaye
kashshanju cadi.
«Rangiye biyanjiyewawo, amman
ngo ka Njuttuwuye yeiyanǝmbo ye
yeno tada faldǝ». Madu kǝla
fuwunna giya.
La knaboj tre bedaŭris ke ili mokis Vusi. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen bastono por via fratino,” unu el ili diris. Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Jawalnin,am yindi ngim catandia
kattadǝra.
«Rangiye ka adǝn faidadiye» yeno
kam faldǝ.Kadǝ duno bawoa,
namngada.Ngim cәtandiwawo.
Survoje li renkontis du virojn kiuj konstruis domon. “Ĉu ni povas uzi tiun fortan bastonon?” demandis unu el ili. Sed la bastono ne estis sufiĉe forta, kaj ĝi rompiĝis.
«Awi diwi?» yeno Maduye. «Ka adǝ
yeiyaniro kǝnjo caddo.Tadakǝska
fǝrdowu ka adǝa wuro sado,
ngǝwulni faljanadǝro biskit dioro.
Biskitdǝ yeiyaniye. Kuwa ngǝwul-a
biskit -a kǝnjo caddǝnadǝ-a samma
bawo. Yeiyani awi wulji.»
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu bastono estis donaco por mia fratino. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
Tandowudǝ kadǝa namjanadǝro
karwunja kuttu.
Biskitdǝro rangiye awima
yiddiyewawo, amma.ngo kajǝm
yeiyanǝmbo ye, yeno falnjaye.
Madu Jawalnju jǝgane leyeno.
La konstruistoj tre bedaŭris ke ili rompis la bastonon. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen iom da tegmenta pajlo por via fratino,” diris unu el ili. Kaj do Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Survoje Vusi renkontis bieniston kaj bovinon. “Kia bongusta pajlo, ĉu mi rajtas manĝeti iomete?” demandis la bovino. Sed la pajlo estis tiel bongusta, ke la bovino manĝis ĉiom!
«Awi dim?» yeno Maduye.
«Kajǝm adǝ kǝnjo yeiyaniro caddo.
Tandowudǝ kajǝm sado, don ka
tadakǝska fǝrdowudǝ namjanaro.
Tadakǝska fǝrdowu ka sado don
nguwul biskit yeiyaniro caddidǝa
faljanadǝro. Kuwa ngǝwul-a biskit -a
kǝnjo caddǝnadǝ samma
bawo.Yeiyani awi wulji.»
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi? “Tiu pajlo estis donaco por mia fratino. La konstruistoj donis la pajlon al mi, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko de mia fratino. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
Kǝmbomaro walje kajǝmdǝa cotto
jǝwuna nangaro fedǝ karwunju
kuttu. Kulomadǝ Maduro fenju ce
yeiyanjuro cado yeno. Madu
Jawalnju giya.
La bovino tre bedaŭris ke ŝi tiel avidis. La bienisto konsentis ke la bovino iru kun Vusi kiel donaco por lia fratino. Kaj Vusi pluiris sur la vojo.
Amma, sa masǝnaye kidǝnniya, fe
ngǝrǝmje kǝmanjuyero leyeno.
Madu jawalnin fakkeyeno.
Jama dojana masǝna dio cadi
duwon larusa yeiyanjuro kadio.
Sed la bovino rekuris al la bienisto je horo vespermanĝa. Kaj Vusi perdiĝis dum sia vojaĝo. Li alvenis tre malfrue por la geedziĝo de sia fratino. La gastoj jam estis manĝantaj.
«Awi dikki?» yeno Maduye.
«Fe cǝgasǝnadǝye kundiro tandowu
kajǝm sado, don ka tadakǝskaye
fǝrdowudǝ namjanaro. Tadakǝska
fǝrdowu ka sado don nguwul biskit
yeiyaniro caddidǝa faljanadǝro.
Kuwa ngǝwul-a biskit -a kǝnjo
caddǝnadǝ-a samma bawo. Yeiyani
awi wulji? Tandowudǝ kajǝm sado,
don ka tadakǝska fǝrdowudǝa
namjanaro. Tadakǝska fǝrdowu ka
sado don nguwul biskit yeiyaniro
caddidǝa faljanadǝro. Biskitdǝ
larusaye, biskit -a kǝnjo caddǝnadǝa samma bawo.
“Kion mi faru?” ekkriis Vusi. “La bovino kiu forkuris estis donaco, kompense pro la pajlo, kiun donis al mi la konstruistoj. La konstruistoj donis al mi la pajlon, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis al mi la bastonon, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco.”
Yeiya Maduye sa laa tacce yeno,
«Madu kannani, kǝnjowadǝ-a
biskitdǝ-a bawo yaye nankamnde
mbeji, kǝji fanǝkki. Kuwa lene
kajumunǝm ngǝla yakke, ku sala
nangaro.»
Madu awo yeiyanju wuljinadǝa kido.
La fratino de Vusi pensis iomete, tiam ŝi diris, “Vusi, mia frato, ne vere gravas al mi la donacoj. Eĉ ne la kuko! Ni ĉiuj estas kune ĉi tie, do mi ĝojas. Nun surmetu viajn bonajn vestaĵojn, kaj ni festu tiun ĉi tagon!” Kaj do Vusi tion faris.
Nina Orange
Wiehan de Jager
kanura
4-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
