Kala kene, kwajinga kisemi kimo kyaikajilenga bingi na lusekelo.
Iam estis feliĉa familio.
Abe bantu kechi balwanga ne. Bakwashishenga bansemi yabo pa nzubo ne kumajimi.
Ili neniam interbatalis. Ili helpis siajn gepatrojn hejme kaj kampe.
Pano mino kechi bebaswishishe kuya pabwipi na mujilo ne.
Sed ili ne rajtis proksimiĝi al fajro.
Baingijilenga nkito yabo yonse kimye kya bufuku mambo babumbilwe na bupula.
Ili ĉiam devis nokte fari sian laboron. Ĉar ili estis faritaj el vakso.
Bino nsongwalume umo wakebeshenga bingi kuya mumute.
Sed unu el la knaboj sopiris eliri en la sunlumon.
Juuba jimo, lusako lwanji lwakoselako. Bakolojanji babalume baesekele kumukanya…
Iun tagon la sopiro estis tro forta. Liaj fratoj avertis lin…
Bino babanjile kumukanya! Wasungulukile namute.
Sed jam estis tro malfrue! Li fluidiĝis pro la varmega suno.
Bano baana babupula baumvwine bingi kutama pa kumona mulongo wabo wasunguluka.
La vaksinfanoj tiel malĝojis vidi sian fraton forfandiĝi.
Balangulukilepo maana akubumba abwa bupula bwasungulukile mukañonyi.
Sed ili faris planon. Ili formis la fandiĝintan vakson kaj kreis birdon.
Basendele nkasabo kañonyi ne kumutwala kumutumba.
Ili transportis sian birdo-fraton supren al alta monto.
Mute pakusama, aye watumbukile akwe saka enda nakwimba.
Kaj kiam la suno leviĝis, li forflugis kantante en la matenlumo.