Juuba jimo lukeelo, ba nkambo yanji Vusi bamwichile ne kumubuula amba, “Vusi, napopwela twala jino jike ku bansemi yobe. Bakeba kwijingijisha kulenga keeke mukatampe wapa masongola anyenga yobe.”
Frue iun matenon la avino de Vusi vokis lin, “Vusi, bonvolu porti tiun ĉi ovon al viaj gepatroj. Ili volas fari grandan kukon por la edziniĝo de via fratino.”
Byoailenga ku bansemi yanji, Vusi wasambakene bansongwalume babiji saka batolaula bipangwa. Nsongwalume umo wamwangajile Vusi jiike ne kwijimaka kukichi. Ponkapo Jiike jaalajikile.
Survoje al siaj gepatroj Vusi renkontis du knabojn kiuj kolektis fruktojn. Unu el la knaboj ekprenis la ovon de Vusi kaj pafis ĝin al arbo. La ovo rompiĝis.
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu ovo estis por kuko. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Kion diros mia fratino, se ne estos geedziĝa kuko?”
Bansongwalume baumvwine bibi pamukeyu yebaambijile Vusi. Kafwako byotwakonsha kuuba pa mambo akeeke ne, nanchi twibapatu ba nyenga yobe awe mukombo wakwendelako. Ponkapo Vusi watwajijile na lwendo lwanji.
La knaboj tre bedaŭris ke ili mokis Vusi. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen bastono por via fratino,” unu el ili diris. Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Mujishinda, wataine bashetu babiji babena kushimika nzubo. Shetu umo waipwizhe amba, “Obewa mwanyike nanchi twakonsha kwingijishako kyokyo kichi kyobe kyakosa nyi?” Bino kichi kyachimukile mambo kechi kyajinga kyakosa ne.
Survoje li renkontis du virojn kiuj konstruis domon. “Ĉu ni povas uzi tiun fortan bastonon?” demandis unu el ili. Sed la bastono ne estis sufiĉe forta, kaj ĝi rompiĝis.
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu bastono estis donaco por mia fratino. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
Bashimikilenga nzubo baumvwine kutama pakuchimuna mukombo. Umo wamulume waambile amba, “Kafwako byotwakonsha kuuba pa mambo keeke, bino tusa kukupa nsono yakuvimbila ukape nyenga yobe.” Vusi watwajijile na lwendo lwanji.
La konstruistoj tre bedaŭris ke ili rompis la bastonon. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen iom da tegmenta pajlo por via fratino,” diris unu el ili. Kaj do Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Mulwendo lwanji, Vusi wasambakene Njimi ne Ñombe. Kumvwa Ñombe waambile amba, “Ayo nsono kuwama, mwakonsha kumpapo tucheeche nje nyi?” Ñombe wajile nsono yonsetu mambo yakijilemo kunenkuma.
Survoje Vusi renkontis bieniston kaj bovinon. “Kia bongusta pajlo, ĉu mi rajtas manĝeti iomete?” demandis la bovino. Sed la pajlo estis tiel bongusta, ke la bovino manĝis ĉiom!
“Mwauba ka?” Vusi wajijiile. “Ayo nsono yajinga bupe bwa nyenga yami. Bashimika manzubo bobampele ino nsono mambo bamokwele kichi kyafumine kubatolawilenga bipangwa. Batolawilenga bipangwa bampele kino kichi mambo balajile jiike ja keeke wa nyenga yami. Keeke wajinga wapa masongola a nyenga yami. Pano kafwako jiike, kafwako ne bupe. Pano nyenga yami ukamba ambaka?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi? “Tiu pajlo estis donaco por mia fratino. La konstruistoj donis la pajlon al mi, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko de mia fratino. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
Ñombe waumvwine kutama namambo amuchima wanji walwiso. Nanchi Njimi walangulukile kupa Vusi ñombe amba akape bupe nyenga yanji. Vusi watwajijile na lwendo lwanji.
La bovino tre bedaŭris ke ŝi tiel avidis. La bienisto konsentis ke la bovino iru kun Vusi kiel donaco por lia fratino. Kaj Vusi pluiris sur la vojo.
Bino Ñombe wanyemene ne kubwela kwanjiminga Njimi pakimye kya kuja kajo ka mabanga. Akino kyalengejile Vusi kulubilamo kabiji wakelelwe kufika ku masongola a nyenga yanji. Watainwa benyi bobaichile kumasongola babena kuja ne kajo.
Sed la bovino rekuris al la bienisto je horo vespermanĝa. Kaj Vusi perdiĝis dum sia vojaĝo. Li alvenis tre malfrue por la geedziĝo de sia fratino. La gastoj jam estis manĝantaj.
“Nsakuba byepi?” Vusi wajijile. “Awa ñombe wakunyema yewajinga kyabupe mukubwezha pansono yampele bashimikilenga mazubo. Bamashimikilenga manzubo bampele ino nsono mambo bamokwele kichi kyafumine kubatolawilenga bipangwa. Batolawilenga bipangwa bampele kino kichi mambo balajile jiike jakulengela keeke wa nyenga yami. Keeke wajinga wapa masongola a nyenga yami. Pano kafwako jiike, kafwako keeke ne bupe kafwako.”
“Kion mi faru?” ekkriis Vusi. “La bovino kiu forkuris estis donaco, kompense pro la pajlo, kiun donis al mi la konstruistoj. La konstruistoj donis al mi la pajlon, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis al mi la bastonon, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco.”
La fratino de Vusi pensis iomete, tiam ŝi diris, “Vusi, mia frato, ne vere gravas al mi la donacoj. Eĉ ne la kuko! Ni ĉiuj estas kune ĉi tie, do mi ĝojas. Nun surmetu viajn bonajn vestaĵojn, kaj ni festu tiun ĉi tagon!” Kaj do Vusi tion faris.
Nina Orange
Wiehan de Jager
Ruth Kapamba, Mwitila Ntabo
kaonda
4-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
