Kiam la formo proksimiĝis, ŝi vidis ke ĝi estas tre graveda virino.
Mwanyike nangwa waumvwine bumvu, bino wajinga nangovu kabiji waile kubwipi nakwajinga inetu bajinga najimi. Balongo bauno mwanyike wamukazhi ba ambile amba, “Tusa kumulamanga uno inetu ne mwananji bulongo.”
Sinĝena sed kuraĝa, la knabineto proksimiĝis al la virino. “Ni devas teni ŝin kun ni,” la popolo de la knabineto decidis. “Ni gardos ŝin kaj ŝian infanon sekure.”
Ĉiuj ekdisputis. “Ni diris ke ni gardus la patrinon kaj la infanon sekure, kaj tion ni faros,” diris iuj. “Sed ili alportos al ni malbonŝancon!” diris aliuloj.
Namambo aino milanguluko ya bantu, uno inetu witaine bunke jikwabo. Kechi wayukile bya kuuba nayewa mwana wabujile kulumbuluka ne. Kikwabo kekya kuuba amba kechi wayukile bya kuuba ne.
Kaj tiel la virino trovis sin sola denove. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun tiu stranga infano. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun si mem.
Sed finfine ŝi devis akcepti ke li estas ŝia infano kaj ŝi estas lia patrino.
Nanchi inge auno mwana waikeletu pakipimo kimo kwakubula kukoma, inge kyawamineko. Pano uno mbongolo wamwana wakomenengatu pakatu nyuma ya ba inanji yakeepa kabiji keakankalwe kufikamo munyuma. Nanchi nangwa waesekelenga kumwesha byubilo bya bumuntu byepi, bino kechi wakonsheshe kwikala nobe muntu ne. Onkao mambo, ba inanji jaavujishatu baikalangatu bakooka kabiji nakijikila. Kimo kimye ba inanji baubanga mingilo yafwainwa kwingila banyama.
Nu, se la infano restis same malgranda, ĉio eble okazus alie. Sed la azeninfano grandiĝis kaj grandiĝis, ĝis li ne plu trovis lokon sur la dorso de sia patrino. Kaj kiom ajn li klopodis, li ne povis konduti sin kiel homo. Lia patrino estis ofte laca kaj ĉagrenita. Iufoje ŝi devigis lin fari bestan laboron.
Kuvulañana ne bukaji byakomenenga mu uno Mbongolo. Kechi wakonsheshe kuuba kintu kiji kyonse ne. Kabiji kechi wakonsheshenga kwikala ne. Kabiji watendekele kwikala bingi nabukaji. Juuba jimo wazhingijile bingi kabiji wapanchile bainanji nakibaaka bapona ne panshi.
Konfuzo kaj kolero kreskiĝis en Azeno. Li ne faru ĉi tion kaj li ne faru tion ĉi. Li ne kondutu sin tiel kaj li ne kondutu sin tiel. Li tiel koleriĝis ke iutage li piedbatis sian patrinon al la tero.
Kiam li ĉesis kuri, estis jam nokto, kaj Azeno perdiĝis. “I-a?” li flustris al la mallumo. “I-a?” ĝi resonis al li. Li estis sola. Li buklis sin strikte en pilkoformo kaj eniris profundan kaj maltrankvilan dormadon.
Azeno vekiĝis kaj vidis strangan maljunulon, kiu fikse rigardis lin desupre. Li rigardis en la okulojn de la maljunulo kaj eksentis iom da espero.
Mbongolo waikelenga nauno mukote wamulume kabiji wamufunjishileko bintu byavula pa byo afwainwa kwikala mubwikalo. Mbongolo waumvwijilenga kabiji ne kufunda. Uno shetu mukote neaye waubilenga kintu-kimo. Bekwashanga ne kuseka pamo.
Azeno restis kun la maljunulo, kiu instruis lin pri multaj diversaj manieroj vivteni sin. Azeno aŭskultis kaj lernis, samkiel la maljunulo. Ili helpis unu la alian, kaj ili kune ridis.
Juuba jimo lukeelo, uno mukote wamulume wabujile Mbongolo kumupaapa nekumutwala peulu ya mutumba.
Iun matenon la maljunulo petis Azeno-n porti lin al montopinto.
Alte inter la nuboj ili dormiĝis. Azeno sonĝis, ke lia patrino malsanas kaj vokis lin. Kaj tiam li vekiĝis…
… makumbi azhimañene pamo namukwabo, aye mukote.
… la nuboj estis malaperintaj, kune kun lia amiko, la maljunulo.
Mbongolo ponkapo wasajile bya kuuba.
Azeno finfine sciis, kion fari.
Mbongolo wataine ba inanji bunke saka bajila mwanabo waelekele. Basambakene ne kwitala kimye kyabaya. Ponkapo Mbongolo ne ba inanji bepakachijilemo kyakosa bingi.
Azeno trovis sian patrinon, solan kaj funebrantan sian perditan infanon. Ili fikse rigardis unu la alian longtempe. Kaj tiam forte brakumis unu la alian.
Mbongolo ne ba inanji bakomejile pamo ne kutana mashinda akwikajilamo. Bisemi bikwabo byatendekele pachepache kwiya nakushimika ne kwikala konka kobekalajila.
La azeninfano kaj lia patrino kreskis kunen kaj trovis multajn manierojn vivi kune. Iom post iom aliaj familioj ekloĝis ĉirkaŭe.