Kiam la patrino de Simbegwire mortis, ŝi ege malĝojis. La patro de Simbegwire faris laŭeble plej bone por varti sian filinon. Malrapide ili eklernis kiel denove senti sin feliĉaj, sen la patrino de Simbegwire. Ĉiumatene ili sidiĝis kaj parolis pri la venonta tago. Ĉiuvespere ili kune preparis vespermanĝon. Post kiam ili lavis la manĝilaron, la patro de Simbegwire helpis ŝin fari sian hejmtaskon.
Juuba jimo bashanji Simbegwire kechi babwelele kunzubo bukiji nobe byonka byobaubanga kimye kyonse ne. “Baipwizhe amba, “Ujipi mwanami? Simbegwire wanyemejile kuba shanji. Simbegwire waimenetu zhoo byoamwene amba bashanji bakwachile kuboko kwa babakazhi. Ba shanji bamulumbulwijile amba, “mwanami mbena kukeba namba uyuke uno muntu wakilamo kunema. Uno muntu jizhina janji ye Anita,” ba ambile nakumwemwesela.
Iun tagon, la patro de Simbegwire malfrue revenis hejmen. “Kie vi estas, mia infano?” li vokis. Simbegwire kuris al sia patro. Ŝi haltis senmove, kiam ŝi vidis ke li tenas la manon de iu virino. “Mi volas, ke vi renkontu iun specialan, mia infano. Jen Anita,” li diris ridete.
“Byepi Simbegwire, bashobe bambula bintu byavula bingi pe obewa,” Anita waambile. Bino Anita kechi wamwemwesejile nangwa kukwata kuboko kwakwa Simbegwire ne. Bashanji Simbegwire batemenwe ne kusangalala bingi. Besambile pabwikalo bwabo bwakulutwe bonse basatu. Ba shanji bamwambijile mwanabo amba, “Mwanami, naketekela usa kwibaswa ba Anita kwikala bainobe.”
“Saluton Simbegwire, via patro diris multe al mi pri vi,” diris Anita. Sed ŝi nek ridetis, nek prenis la manon de la knabino. La patro de Simbegwire ĝojis kaj ekscitiĝis. Li parolis pri la estonteco, kiam ili tri kune vivos, kaj kiel bona estos ilia vivo. “Mia infano, mi esperas ke vi akceptos Anita kiel patrinon,” li diris.
Bwikalo bwa kwa Simbegwire bwa pimpwilwe. Kechi wajingapo na kimye kyakwikalapo nabashanji kimye kya lukeelo ne. Ba Anita bamupelenga mingilo yavula yapa nzubo kyakuuba keakankalwe ne kunemba mingilo ya kusukuulu mabanga namambo akukooka. Simbegwire wayangatu nakulaala panyuma yakuja kajo ka mabanga. Kyamutekeneshangatu kemwemba wanji wawama wamushijile bainanji. Bino ba shanji Simbegwire kechi bayukile amba mwanabo wajinga nabulandane.
La vivo de Simbegwire ŝanĝiĝis. Ŝi ne plu havis tempon por sidi matene kun sia patro. Anita donis tiom da hejmtaskoj al ŝi, ke ŝi estis tro laca por fari siajn lernejajn taskojn vespere. Post la vespermanĝo ŝi tuj enlitiĝis. Ŝia sola konsolo estis ŝia kolora lankovrilo, kiun ŝia patrino donis al ŝi. La patro de Simbegwire ŝajne ne rimarkis, ke lia filino malĝojas.
Pakupitapo bañondo bacheeche, bashanji Simbegwire babujile Simbegwire ne bainanji amba bakafumapo panzubo moba aavula. Bebalaile amba “nkayanga ku mingilo. Bino nayuka mukelamatu bulongo.” Simbegwire wamwesheshe kilungi kyabulanda, bino bashanji kechi bamwene ne. Anita aye kechi waambilepo kintu kiji kyonse ne. Kabiji kechi wamwemwesheshe kiji kyonse nangwa kubula kusangalala ne.
Post kelkaj monatoj la patro de Simbegwire diris al ili ke li foriros iom da tempo. “Mi devas vojaĝi por mia laboro,” li diris. “Sed mi scias ke vi ambaŭ prizorgos unu la alian.” La vizaĝo de Simbegwire malridetis, sed ŝia patro ne rimarkis pri tio. Anita nenion diris. Ankaŭ ŝi ne ĝojis.
La situacio malboniĝis por Simbegwire. Se ŝi ne finfaris siajn taskojn, aŭ ŝi plendis iomete, Anita batis ŝin. Kaj dum la vespermanĝo, la virino manĝis la plejparton de la manĝaĵo, lasante nur kelkajn restaĵojn por Simbegwire. Ĉiuvespere Simbegwire ploris, ĝis ŝi ekdormis, brakumanta la lankovrilon de sia patrino.
Iun matenon Simbegwire malfrue ellitiĝis. “Vi estas pigrulino!” Anita kriis. Ŝi eltiris Simbegwire el la lito. La valora lankovrilo kroĉiĝis sur najlo kaj duoniĝis.
Simbegwire malĝojegis. Ŝi decidis forkuri de sia hejmo. Ŝi prenis la pecojn de la lankovrilo de sia patrino, pakis iom da manĝaĵo kaj foriris el la domo. Ŝi sekvis la vojon, kiun prenis ŝia patro.
Byokyafikile kimye kya mabanga, wakanjijile ku kichi kyalepa kwipi namukola ne kunengezha pakulaala mumisampi. Saka akyangye kulaala watendekele kwimba lwimbo amba. “Maama, maama, maama, mwansha mwabunke. Mwanshile kwakubula kubwela ne. Ba taata kechi bantemwa byobantemenwe ne. Maama nanchi mukabwela ñanyi kimye? Mwansha bunke.”
Kiam vesperiĝis, ŝi surgrimpis altan arbon apud rivereto kaj pretigis liton por si mem en la branĉoj. Dormonte, ŝi kantis, “Panjo, panjo, panjo, vi forlasis min. Vi forlasis min kaj neniam revenis. Paĉjo ne plu amas min. Panjo, kiam vi revenos? Vi forlasis min.”
Juuba jalondejilepo, Simbegwire waimbilenga yenka uno lwimbo jikwabo. Bainetu baishile nakuchapa bivwalo kukakola, baumvwine muntu saka emba lwimbo wa bulanda kufuma kukichi kyalepa. Balangulukile amba kampe mwelatu wasunkanyinyenga mabula kabiji batwajijile na mingilo yabo. Bino umo inetu watelekeshe bingi bulongo ku uno lwimbo.
La sekvan tagon Simbegwire kantis la kanton denove. Kiam la virinoj venis por lavi siajn vestaĵojn en la rivereto, ili aŭdis la malfeliĉan kanton, kiu eliris de la alta arbo. Ili kredis, ke tio estas nur la vento, kiu susuras en la folioj, kaj daŭre faras sian laboron. Sed unu el la virinoj aŭskultis atente la kanton.
Uno inetu watajishishe bingi kukichi. Wamwene mwanyike wamukazhi ne bipimvwa byanji bya mwemba saka abena kujila. Ponkapo wabijikile amba, “Simbegwire, mwana kolojami wamulume!” Bainetu bakwabo balekele kuchapa ne kukwasha Simbegwire kwikila kukichi. Ba shanji-nkazhi bamukumbachile kabiji baesekele kumutekenesha.
Tiu virino suprenrigardis en la arbon. Kiam ŝi vidis la knabinon kaj la pecojn de la kolora lankovrilo, ŝi ekkriis, “Simbegwire, infano de mia frato!” La aliaj virinoj haltigis la lavadon kaj helpis Simbegwire grimpi malsupren el la arbo. Ŝia onklino brakumis la knabineton kaj klopodis konsoli ŝin.
Ba shanji-nkazhi bamusendele Simbegwire kunzubo yabo. Ba mupeele Simbegwire byakuja byakaba ne kumuvweta bulongo mumwemba wa mupeele bainanji. Abwa bufuku Simbegwire wajijile bingi saka akyangye kuponena mutulo. Bino wajijilenga mipolo yalusekelo. Wayukile amba ba shanji-nkazhi bakamulama bulongo.
La onklino de Simbegwire portis la infanon al sia hejmo. Ŝi donis varman manĝaĵon kaj enlitigis ŝin per la kovrilo de ŝia patrino. Tiu nokto Simbegwire ploris, ĝis ŝi ekdormis. Sed tiuj estis larmoj de malŝarĝiĝo. Ŝi sciis, ke ŝia onklino vartos ŝin.
Ba shanji Simbegwire byo babwelele kunzubo, batainetu mu kibamba moalaalanga ufwamo. “Kika kyamwekele, Anita?” Bashikishe na muchima wa bulanda. Anita walumbulwile amba Simbegwire wanyemene. “Nakebelengatu namba a anemekenga,” wakumbwile. “Kampepo nakizhizhemo bukaji.” Ba shanji Simbegwire balupukile munzubo ne kuya mwaya kakola. Batwajijile kuya kumuzhi waba nyenga yabo nakukeba kuyuka inge ba mumwenepo Simbegwire.
Kiam la patro de Simbegwire revenis hejmen, li trovis ke ŝia ĉambro estas malplena. “Kio okazis, Anita?” li demandis pezkore. La virino klarigis ke Simbegwire jam forkuris. “Mi nur volis ke ŝi respektu min,” ŝi diris. “Sed eble mi tro severis.” La patro de Simbegwire foriris el la domo kaj iris en la direkto de la rivereto. Li daŭre iris al la vilaĝo de sia fratino por sciiĝi, ĉu ŝi vidis Simbegwire.
Simbegwire wakailenga nabavyala banji kimye kyoamwene bashanji paleepa. Waumvwine moyo amba kampe ba shanji basa kumukajipila. Onkao mambo, wanyemejile munzubo nakufyama. Bino ba shanji bayile koajinga ne kumwambila amba, “Simbegwire, kyawama watanapo bainobe bawama muchima. Bano bakutemwa kabiji bakuyuka byouji. Nji bingi nalusekelo neobewa kabiji nakutemwa.” Baswañene amba Simbegwire ekalenga naba shanji-nkazhi monka moakebela.
Simbegwire ludis kun siaj kuzoj, kiam ŝi vidis malproksime sian patron. Ŝi timis ke li eble koleras, do ŝi kuris en la domon por kaŝi sin. Sed ŝia patro iris al ŝi kaj diris, “Simbegwire, vi jam trovis perfektan patrinon por vi mem. Iu, kiu amas vin kaj komprenas vin. Mi fieras pri vi kaj mi amas vin.” Ili konsentis ke Simbegwire restu kun sia onklino tiom longe, kiom ŝi volos.
Ba shanji bayanga nakumupempula moba onse. Juuba jimo ba shanji baile nakumupempula saka bajine Anita. Anita wakwachile kuboko kwakwa Simbegwire. “Ndekeleko mambo, nalubankenye,” Anita waambile. “Kana wakonsha kunswisha ngesekeko jikwabo nyi?” Simbegwire watajile ba shanji nakilungi kya bulanda. Simbegwire wanyamukile pachepache ne kukumbata Anita.
Lia patro vizitis ŝin ĉiutage. Fine li venis kune kun Anita. Ŝi etendis sin kaj prenis la manon de Simbegwire. “Mi tre bedaŭras, mia etulo, mi eraris,” ŝi kriis. “Ĉu vi jam permesos min reprovi?” Simbegwire rigardis sian patron kaj lian maltrankvilan vizaĝon. Tiam ŝi paŝis malrapide antaŭen kaj ĉirkaŭbrakis Anita.
Mulungu walondejilepo, Anita waichile Simbegwire, bavyala banji ne ba shanji-nkazhi kunzubo na kujiila byakuja pamo. Anita wanengezhezhe konse kajo ko atemenwe kuja Simbegwire kabiji bonse bajile nekwikuta. Banyike baile na kukaya bino bakulumpe besambilenga. Simbegwire waumvwine bulongo ne moyo wapwile. Nanchi wafukwilepo kubwela kunzubo nakwikala na ba shanji ne bainanji bakumushinda.
La sekvan semajnon Anita invitis Simbegwire, kune kun ŝiaj kuzoj kaj onklino, al la domo por manĝi. Kia manĝego ĝi estis! Anita pretigis ĉiujn el la plej amataj manĝaĵoj de Simbegwire, kaj ĉiuj manĝis ĝis sato. Poste la infanoj ludis, dum la plenkreskuloj diskutis. Simbegwire sentis sin feliĉa kaj kuraĝa. Ŝi decidis ke post nelonge ŝi revenos hejmen por vivi kune kun sia patro kaj duonpatrino.
Rukia Nantale
Benjamin Mitchley
Ruth Kapamba, Mwitila Ntabo
kaonda
5-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
