Koko kaj Milpiedulo estis amikoj. Sed ili ĉiam konkuris unu kontraŭ la alia. Iun tagon ili decidis ludi futbalon por vidi, kiu estis la pli bona ludanto.
Ili iris al la ludkampo kaj ekludis. Koko estis rapida, sed Milpiedulo estis pli rapida. Koko piedbatis malproksimen, sed Milpiedulo piedbatis pli malproksimen. Koko eksentis sin malkontenta.
Milpiedulo piedbatis la pilkon kaj faris golon. Milpiedulo piedbatis la pilkon kaj faris golon. Milpiedulo kapbatis la pilkon kaj faris golon. Milpiedulo gajnis kvin golojn.
Koko tiel koleris ke ŝi larĝe malfermis la bekon kaj forglutis la milpiedulon.
wa’Ngoko abere anemughenda akasuba eka, amasangana mama wa kinyangongolho. Mama wakinyangongolho amabulya oko, “wanabwene omwana waghe kinyangongolho?” Wankoko mwayihunira. Mama wa Kinyangongolho neryo amatsuka eribya nobulighe.
Dum Koko marŝis hejmen, ŝi renkontis Milpiedul-patrinon. Milpiedul-patrino demandis, “Ĉu vi vidis mian infanon?” Koko nenion diris. Milpiedul-patrino maltrankviliĝis.
Neryo mama wa Kinyangongolho mwowa akalenge kake ikanemubugha kati, “mama unzunire”. Mama we Kinyangongolho amahulikirira ndeke, eriyowa akalenge ikakalhwa omwanda ya wa’Ngoko.
Tiam Milpiedul-patrino aŭdis voĉeton. “Helpu min, panjo!” kriis la voĉo. Milpiedul-patrino ĉirkaŭrigardis kaj aŭskultis atente. La voĉo venis el ene de la koko.
Mama wa Kinyangongolho mwabirikira, “mwanawange, kolesaya amaghezi awembaghane,” Ebinyangongolho bikabeha kutsibu neryo ibyalhuma omonda. wa’Ngoko neryo akendilhwalha omonda.
Milpiedul-patrino ekkriis, “Uzu vian specialan povon, mia infano!” La milpieduloj povas fari malbonan odoron kaj malbonan guston. Koko eksentis sin malsana.