Onhele ya finana yomafikameno oubesa vanini momukunda wetu oya li i yadi ovanhu neebesa da londeka sha pitilila. Pedu opa li eendongelwa da ndubalala da telela okulondekwa. Ovalondeki okwa li tava ingida omadina eenhele oko okwa yuka eebesa davo.
Ĉe la malgranda bushaltejo en mia vilaĝo estis multa agado de homoj kaj superŝarĝitaj busoj. Sur la tero estis eĉ pli da ŝarĝoj. Helpantoj kriis la loknomojn kien iliaj busoj iris.
“Koshilando! Koshilando! Otwa yuka koutokelo!” Onda uda omulondeki ta ingida. Obesa ei oyo nda pumbwa okulefa.
“Urbo! Urbo! Iranta okcidenten!” Mi aŭdis helpanton krii. Tio estis la buso, kiun mi devis kapti.
Obesa ya yuka koshilando konyala oi yadi, ashike natango ovanhu vahapu okwa li tave lifininike va hala okulonda. Vamwe ova li va longela eendongelwa davo koshi yobesa. Vamwe okwa li va longela eendongelwa davo momakololo omeni lobesa.
La urba buso estis preskaŭ plena, sed pli da homoj ankoraŭ antaŭenpuŝis. Iuj enmetis sian pakaĵon sub la buso. Aliaj metis la siajn interne sur la rakojn.
Ovatwaalelwa vape ova li va kumatela outekete vavo pefimbo tava kongo apa tava kala omutumba mobesa i yadi ngofenya. Ovakulukadi ava va li nounona ova li tave va ningi nawa noku va longekidila olweendo.
Novaj pasaĝeroj kroĉis siajn biletojn, dum ili serĉis ie sidiĝi en la homplena buso. Virinoj kun junaj infanoj faris ilin komfortaj por la longa vojaĝo.
Ame nde lifininika lwopekende. Omunhu ou twa shaama naye okwa li e kwate onailona yaye ingeline e i diinina. Okwa li a djala eenghaku deesandala da kulupa, nondjafa ya pomboka, ye okwa li ta monika a mbadapala.
Mi alpremiĝis apud fenestro. Tiu, kiu sidis apud mi tenis firme verdan plastan sakon. Li portis malnovajn sandalojn, eluzitan mantelon, kaj li aspektis nervoza.
Onda tala pondje yobesa nonda koneka nhumbi handi fii po omukunda wetu, onhele omo nda kulila. Okwa li nda yuka koshilando shinene.
Mi rigardis eksteren el la buso kaj rimarkis ke mi forlasis mian vilaĝon, la lokon, kie mi kreskis. Mi estis survoje al la granda urbo.
Okulondeka eendongelwa okwa pwa, novatwaalelwa aveshe ova li omutumba. Ovalandifi natango ova li tave lifininike va hala okuya meni lobesa va ka landife oilandifomwa yavo kovatwaalelwa. Keshe umwe okwa li ta ingida edina laasho a li ta landifa. Oitya oya li iyolifa kwaame.
La ŝarĝado estis finfarita kaj ĉiuj pasaĝeroj sidis. Kolportistoj ankoraŭ enŝoviĝis en la buson por vendi siajn varojn al la pasaĝeroj. Ĉiuj kriis la nomojn de la haveblaj varoj. La vortoj sonis al mi strangaj.
Ovatwaalelwa vomuvalu munini ova landa oikunwa, vo vamwe tava lande oukokotomwa ndele tava tameke tava taafina. Ava vali vehe na oimaliwa ngaashi ame otwa kala ashike hatu ondola omesho.
Kelkaj pasaĝeroj aĉetis trinkaĵojn, aliaj aĉetis malgrandajn manĝetojn kaj komencis maĉi. Tiuj, kiuj ne havis monon, kiel mi, nur rigardis.
Elipyakidilo eli okwa li la piyaanekwa keshiko lombeda yobesa, okuulika kutya obesa otai katuka. Ovalondeki ova ingida opo ovalandifi va dje mo va ye pondje.
Ĉi tiuj agadoj interrompis la hupadon de la buso, signo ke ni pretis foriri. La helpanto kriis ke la kolportistoj eliru.
Ovalandifi ova li tava undulafana va yuka pondje tava d mo mobesa. Vamwe ova yandja eeshendja koonakuya mondjila. Omanga vamwe natango ova li tava kendabala nokulandifa shihapu.
Kolportistoj puŝis unu la alian por elbusiĝi. Kelkaj redonis monŝanĝon al la vojaĝantoj. Aliaj faris lastatempajn klopodojn vendi pli da aĵoj.
Obesa oya katuka okudja pokapale, onda li handi tale mekende. Okwa li nda limbililwa ngeenge onandi ka alukile ko ngaho komukunda wetu.
Kiam la buso forlasis la bushaltejon, mi fiksrigardis tra la fenestro. Mi demandis min ĉu mi iam revenos al mia vilaĝo.
Molweendo, meni lobesa okwa li mwa pupyala neenghono. Onda fifikina nelineekelo ngeno ndi kofe po.
La vojaĝo progresis, kaj la interno de la buso tre varmiĝis. Mi fermis miajn okulojn esperante dormi.
Omadilaadilo ange okwe lishuna keumbo. Meme ota kala ngaho meameno? Oundiba vange otava eta ngaho oimaliwa? Omumwamememati ota dimbulukwa tuu a tekele oumuti vange?
Sed mia menso vagis hejmen. Ĉu mia patrino estos sekura? Ĉu miaj kunikloj havigos monon? Ĉu mia frato memoros akvumi miajn ĝermintajn arbetojn?
Mondjila yokuya, onda kala handi lidimbulukifa edina lonhele oko tatekulu ha kala moshilando shinene. Onda li natango handi li tumbula nokweendulula omadina aa pefimbo olo handi lendenga keemhofi.
Survoje mi enmemorigis la nomon de la loko, kie mia onklo loĝis en la granda urbo. Mi ankoraŭ murmuris ĝin, kiam mi ekdormis.
Konima yeevili omuowoi, onda penduka keingido nengwadjaulo laavo tava kongo ovo va hala ovatwaalelwa ava tava tava i komukunda tava di moshilando. Onda vakula po okandjato kange ndele handi heluka mo mobesa.
Naŭ horoj poste mi vekiĝis pro laŭta ekbruo kaj voko al pasaĝeroj kiuj reiros al mia vilaĝo. Mi ekprenis mian saketon kaj saltis el la buso.
Mepakumo leisho obesa yokushuna ovanhu komikunda oya hada meendelelo. Otai ninngi i katuke nokuli ya yuka koushilo oko ya dile. Osho shi na oshilonga kwaame paife okutameka okukonga opo pa ama eumbo latatekulu.
La buso veturonta reen rapide pleniĝis . Baldaŭ ĝi reiros orienten. La plej grava afero por mi nun estis serĉi la domon de mia onklo.
Lesley Koyi, Ursula Nafula
Brian Wambi
Fritz David
kuanjama
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
