Sakima okwa kala novakulunhu vaye osho yo okamwainakadona ka li ke na omido nhee. Ova kala monhele yomukengeli umwe. Onduda yavo ya uvilikwa nomwiidi oya li kexulilo lomukweyo womiti.
Sakima vivis kun siaj gepatroj kaj sia kvarjara fratino. Ili vivis sur la tereno de riĉulo. Ilia pajlo-tegmenta kabano staris je la fino de arbovico.
Pefimbo Sakima a li e na omido nhatu, okwa kwatelwe kouvela ndele ta kanifa omesho. Sakima okwa li okamati ke na omaano.
Kiam Sakima havis tri jarojn, li malsanis kaj perdis sian vidon. Sakima estis talentplena knabo.
Sakima eshi a wanifa omido hamano,okwa ninga oinima ihapu oyo ihai dulu okuningwa koumati vakwao vepupi laye. Oshihopaenenwa, Okwa li ha dulu okukala omutumba novakulunhu momukunda ndele tava kundufana oinima ya fimana.
Sakima faris multajn aferojn, kiujn aliaj sesjaraj knaboj ne faris. Ekzemple li povis sidi kun la pli aĝaj vilaĝanoj kaj diskuti gravajn aferojn.
Ovakulunhu vaSakima okwa li hava longo meumbo lomulumenhu woshipuna. Ohava penduka mo ongula inene vo tava aluka konguloshi kwa toka lela. Sakima okwa li ha fyaala po nokamwainakadona.
La gepatroj de Sakima laboris ĉe la domo de la riĉulo. Ili eliris la hejmon frumatene kaj revenis malfrue vespere. Sakima estis lasita kun sia fratineto.
Sakima okwa li e hole okwiimba omaimbilo. Efiku limwe ina okwe mu pula, “Omaimbilo oo owe e lihonga peni, Sakima?”
Sakima ŝategis kanti kantojn. Iun tagon lia patrino demandis lin, “De kie eklernis vi tiujn ĉi kantojn, Sakima?”
“Oha e lieta ashike meme. Ohandi a udu ashike momutwe wange ame handi hovele oku a imba.”Sakima ta nyamukula,
Sakima ripondis, “Ili simple venas, patrino. Mi aŭdas ilin en mia kapo kaj tiam mi kantas.”
Sakima okwa li e hole okwiimbila po okamwainakadona, unene tuu ngeenge ka fya ondjala. Okamwainakadona ohaka kala ke mu pwilikina eshi ta imbi omaimbilo oo a li e hole. Oha ke linyenge mo taka shikula omutono weimbilo.
Sakima ŝatis kanti por sia fratineto, precipe se ŝi malsatis. Lia fratino aŭskultus lin kanti sian plej ŝatatan kanton. Ŝi kutimis svingiĝi laŭ la trankviliga melodio.
“Imba po vali natango imba po vali, Sakima,” Okamwainakadona osho haka kala noku mu indila. Sakima oha dimine ye ta imbi ta endulula mo oikando noikando.
“Ĉu vi povas kanti ĝin ree kaj ree, Sakima?” lia fratino petis lin. Sakima do akceptis kaj kantis ĝin ree kaj ree.
Onguloshi imwe manga ovakulunhu vali mondjila yokushuna keumbo, ova li va mwena. Sakima okwa li a dididlika kutya pe na sha shimwe sha puka.
Iun vesperon, kiam liaj gepatroj revenis hejmen, ili tre silentis. Sakima sciis ke io ne ĝustas.
“Oshike shapuka meme, tate?” Sakima osho a pula. Sakima okwa kundana kutya okamonamati koshipuna oka kana. Omushamane okwa li a ponga nokwa nyika oluhodi neenghono.
“Kio ne ĝustas, patrino, patro?” Sakima demandis. Sakima sciĝis ke la filo de la riĉulo mankas. La viro estis tre malĝoja kaj soleca.
“Ohandi dulu oku ke mu imbila po. Ota dulu okukala a hafa natango,” Sakima osho a lombwela ovakulunhu vaye. Ashike ovakulunhu vaye inave shi tambula ko. “Winya omukengeli. Ove okamenhu kongaho okanaulema komesho. Oto diladila kutya eimbilo loye otali ke mu kwafa sha?”
“Mi povas kanti por li. Li eble feliĉos denove,” Sakima diris al siaj gepatroj. Sed liaj gepatroj malakceptis lin. “Li estas tre riĉa. Vi nur estas blinda knabo. Ĉu vi kredas ke via kanto povos helpi lin?”
Nonande ongaho, Sakima ina fya ounye. Okamwainakadona oke mu twa omukumo taka ti, “Omaimbilo aSakima ohaa talaleke nokuudifa nge nawa ngeenge nda fya ondjala. Otaa ka pupaleka nokuxunga omwenyo omulumenhu woshipuna.”
Tamen Sakima ne rezignis. Lia fratineto subtenis lin. Ŝi diris, “La kantoj de Sakima trankviligas min, kiam mi malsatas. Ili trankviligos ankaŭ la riĉulon.”
Efiku la shikula ko, Sakima okwa pula okandenge kaye ke mu findikile keumbo loshipuna.
La sekvan tagon Sakima petis sian fratineton gvidi lin al la domo de la riĉulo.
Okwa fikama pekende lakula ndele ta tameke ta imbi eimbilo laye olo kwa li e hole. Kanini nakanini oshipuna osha pitifa mo omutwe mekende linene.
Li staris sub granda fenestro kaj ekkantis sian plej ŝatatan kanton. Malrapide la kapo de la riĉulo ekaperis tra la granda fenestro.
Ovanailonga ova efa oilonga aishe oyo kwa li tava i longo. Ova li tava pwilikine keimbilo liwa laSakima. Omulumenhu umwe okwa ti, “Kape na nande omunhu a pondola okuhekeleka omunghona. Okamati aka kokanaulema womesho otaka diladila kutya otaka dulu oku mu hekeleke?”
La laboristoj haltigis sian laboron. Ili aŭskultis la belan kanton de Sakima. Sed unu el la viroj diris, “Neniu povis konsoli la ĉefon. Ĉu tiu blinda knabo kredas ke li povas konsoli lin?”
Sakima eshi a xulifa eimbilo laye okwa tengunuka a ye. Ashike oshipuna osha endelela shi uye pondje ndele tashi ti, “Alikana imba po vali.”
Sakima finis la kantadon kaj turniĝis por foriri. Sed la riĉulo rapidis eksteren kaj diris, “Mi petas, kantu denove.”
Pefimbo tuu opo, ovalumenhu vavali ove uya va humbata omunhu kolutala. Omonamati woshipuna ove mu hanga a dengwa ndele ta fiwa pomukunghulo wondjila.
Ĝuste tiumomente du viroj venis portante iun sur homportilo. Ili trovis la filon de la riĉulo batitan kaj forlasitan sur la flanko de la vojo.
Omulumenhu woshipuna okwa li a nyakukwa okumona omonamati. Okwa pandula Sakima eshi e mu hekeleka. Okwa twala omonamati naSakima koshipangelo, Sakima a hakulwa omesho ndele ta kala vali ha mona ko.
La riĉulo tiel ĝojis revidi sian filon. Li rekompencis Sakima por konsili lin. Li kunprenis sian filon kaj Sakima al la malsanulejo por regajnigi la vidon al Sakima.
Ursula Nafula
Peris Wachuka
Fritz David
kuanjama
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
