Okakadona kanini oko ka mona tete eholoko loshinima shi li molupe likumwifa shi li okanano oku dja opo ka li.
Estis knabineto kiu unue vidis la misteran formon en la malproksimo.
Olupe loshinima eshi ola enda tali ehena popepi, okakadona oka dimbulukwa kutya mboli omukulukadi e li meteelelo ledalelwapeni, li he na efiku inali dalwa.
Kiam la formo proksimiĝis, ŝi vidis ke ĝi estas tre graveda virino.
Noupenda ashike oke na ouxwenge, okakadona aka kanini oka ehena komukulukadi. “Otu na oku mu kaleka pufye,” ovakwao vokakadona osho va tokola. “Ohatu mu file oshisho opamwe nokaana kaye.”
Sinĝena sed kuraĝa, la knabineto proksimiĝis al la virino. “Ni devas teni ŝin kun ni,” la popolo de la knabineto decidis. “Ni gardos ŝin kaj ŝian infanon sekure.”
Efimbo lokaana lokudalwa osho la fiki. “Likena” “Eteni omakumbafa!” “Omeva!” “Udula wa diinina!!”
La infano baldaŭ ekvenis. “Puŝu!” “Alportu kovrilojn!” “Akvo!” “Puuuuuŝŝŝŝŝuuu!!!”
Eshi va mona okaana oko ka dalwa, keshe umwe okwa nhuka nokweehena ko molwonghumwe! “Okandongwina?!”
Sed kiam ili vidis la infaneton, ĉiuj saltis malantaŭen ŝokite. “Azeno?!”
Omadiladilo avo ova hovela oku a pataneka. “Otwa udaneka oku fila ina pamwe nokaana kaye oshisho, na otu na ashike oku shi ninga,” vamwe osho va ti. “Ava otave tu etele oshipwe!” vamwe tava i mo vali.
Ĉiuj ekdisputis. “Ni diris ke ni gardus la patrinon kaj la infanon sekure, kaj tion ni faros,” diris iuj. “Sed ili alportos al ni malbonŝancon!” diris aliuloj.
Omukulukadi okwe lihanga e li mouwike natango. Okwa li a limbililwa kutya oku na oku ninga ngahelipi nokaana kaye aka ka kumwifi. Okwa li yo e na omalimbililo kutya ye mwene ote liningi ngahelipi.
Kaj tiel la virino trovis sin sola denove. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun tiu stranga infano. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun si mem.
Lwaxuuninwa okwa tambula, kutya aka okanona kaye, na oye ina yako.
Sed finfine ŝi devis akcepti ke li estas ŝia infano kaj ŝi estas lia patrino.
Paife okaana ngeno oka kalele ashike kanini nokefike ashike opo kefike eshi ka dalwa, nena ngeno osha kala shi li nawa. Ashike okanona oka kula notaka kulu fiyo itaka dulu vali okukumininwa modikwa yaina. Okanona koovene nande ona ka kendabale, kakwa li taka dulu okulihumbata ngaashi omunhu. Ina okwa li alushe a loloka nokwa lulilwa. Efimbo limwe ohe ka longifa oilonga oyo hai longwa koinamwenyo.
Nu, se la infano restis same malgranda, ĉio eble okazus alie. Sed la azeninfano grandiĝis kaj grandiĝis, ĝis li ne plu trovis lokon sur la dorso de sia patrino. Kaj kiom ajn li klopodis, li ne povis konduti sin kiel homo. Lia patrino estis ofte laca kaj ĉagrenita. Iufoje ŝi devigis lin fari bestan laboron.
Engwangwano nehandu oya li tai fuluka momwenyo wokandongwina aka. Kakwa li taka dulu okuninga eshi ile shinya. Itaka dulu okukala ngaha ile ngahenya. Efiku limwe oka pwiduka noka lyata ina ndele take mu pundulile pedu.
Konfuzo kaj kolero kreskiĝis en Azeno. Li ne faru ĉi tion kaj li ne faru tion ĉi. Li ne kondutu sin tiel kaj li ne kondutu sin tiel. Li tiel koleriĝis ke iutage li piedbatis sian patrinon al la tero.
Ndongi okwa li a fya ohoni. Okwa faduka po naanaa ngaashi ta dulu ndele tai kokule.
Azeno pleniĝis de honto. Li forkuris tiom malproksimen kaj tiom rapide kiom li povis
Eshi a ka kanghama mokutondoka kwaye, Ndongi kakwa li a puka naapa e li ke shii po okwa li oufiku nokwa laula. “Oooih, oooih?” Ewi laye ole mu alukila “Oooih, oooih?” Okwa li oye aeke. Okwe litonya ndele ta kofa eemhofi doshitula ashike ka da li diwa.
Kiam li ĉesis kuri, estis jam nokto, kaj Azeno perdiĝis. “I-a?” li flustris al la mallumo. “I-a?” ĝi resonis al li. Li estis sola. Li buklis sin strikte en pilkoformo kaj eniris profundan kaj maltrankvilan dormadon.
Ndongi okwa penduka ndele ta mono omulumenhu womweendanandjila omukulupe mu kumwifa te mu tongolola. Okwa tala omulumenhu ou odikilila ta hovele okumona omukumo mupe.
Azeno vekiĝis kaj vidis strangan maljunulon, kiu fikse rigardis lin desupre. Li rigardis en la okulojn de la maljunulo kaj eksentis iom da espero.
Ndongi okwa ya ndee ta kala pomulumenhu ou womukulupe, oye e mu longa omikalo dihapu nghene e na okuxupa. Ndongi okwa pwilikina nawa nokulihonga, nomukulupe naye okwe lihonga sha muye. Ova kwafafana nova hafela pamwe.
Azeno restis kun la maljunulo, kiu instruis lin pri multaj diversaj manieroj vivteni sin. Azeno aŭskultis kaj lernis, samkiel la maljunulo. Ili helpis unu la alian, kaj ili kune ridis.
Ongula yefiku limwe omulumenhu okwa pula Ndongi e mu humbate noku mu twale koxulo yondudu.
Iun matenon la maljunulo petis Azeno-n porti lin al montopinto.
Mombadambada mokati koilemo aveshe va kwatwa keemhofi ndele tava kofa. Ndongi okwa twa ondjodi ina ta vele nokwa li te mu ifana. Eshi a papuduka meemhofi…
Alte inter la nuboj ili dormiĝis. Azeno sonĝis, ke lia patrino malsanas kaj vokis lin. Kaj tiam li vekiĝis…
…oilemo nakaume kaye womukulupe ova kana po.
… la nuboj estis malaperintaj, kune kun lia amiko, la maljunulo.
Lwaxuuninwa Ndongi okwa shiiva osho e na okuninga.
Azeno finfine sciis, kion fari.
Okwa hanga ina e li mouwike ta lili omona oo a kana. Ova talafana momesho efimbo lile ndee tava papatelafana va diininafana.
Azeno trovis sian patrinon, solan kaj funebrantan sian perditan infanon. Ili fikse rigardis unu la alian longtempe. Kaj tiam forte brakumis unu la alian.
Okandongwina naina ova kulila pamwe nove lihonga omikalo dihapu nghene tava dulu okukala pamwe. Kanini nakanini aveshe ovo va li momudingonoko wopopepi navo ova hovela oku va tambula ko.
La azeninfano kaj lia patrino kreskis kunen kaj trovis multajn manierojn vivi kune. Iom post iom aliaj familioj ekloĝis ĉirkaŭe.
Lindiwe Matshikiza
Meghan Judge
Bertha Haimbodi
kuanjama
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
