Nale nale, Oxuxwa nonhwa ova li ookaume. Ova li ve na ombili needila. Kapa li nande odila ya li i shii okutuka.
Iam Kokino kaj Aglo estis amikoj. Ili vivis en paco kun ĉiuj aliaj birdoj. Neniu el ili sciis flugi.
Efimbo limwe, moshilongo omwe ya ondjala. Onhwa oya li ina okweenda oshinano shile i ka konge oikulya. Ohai aluka ya loloka neenghono. “Ope na ngaho okukala pe na omukalo umwe mupu wokweenda!” Onhwa osho ye lipopile.
Iun tagon regis malsato en la lando. Aglo devis paŝi tre malproksimen por trovi manĝaĵon. Ŝi revenis tre laca. “Devas esti pli facila maniero vojaĝi!” diris Aglo.
Ongula eshi va penduka va kofolokwa nawa, Xuxwa okwa li e na ondungediladilo imwe ya dengambada. Okwa ongela omalwenya aeshe oo a li a duduka keedila dookaume kavo “Natu hondjeleni omalwenya aa kombada yomalwenya etu,” osho ya lombwele ookaume kayo ya ti: “Pamwe otashi ka pupaleka ngaho okweenda kwetu.”
Post bona dormo Kokino havis brilan ideon. Ŝi komencis kolekti la falintajn plumojn el ĉiuj siaj birdaj amikoj. “Ni kudru ilin kunen super niaj propraj plumoj,” ŝi diris. “Eble tio faros vojaĝi pli facila afero.”
Onhwa oyo aike ya li i na mo ongwiya momukunda, onghee oyo ya tameka okuhondja tete. Okwe li hondjela epando lomavava liwa kuhe na vali ndele tali tuka mombada mokule lidule oxuxwa. Oxuxwa oya indila ongwiya nayo i hondjife omavava ayo, ashike oya loloka diva. Oya pungula ongwiya moshikopa ndele tai i kepata i ka longekidile ouxuxwena vayo oikulya.
Aglo estis la sola en la vilaĝo kun kudrilo, do ŝi komencis kudri unue. Ŝi faris al si paron da belaj flugiloj kaj flugis alta super Kokino. Kokino prunteprenis la kudrilon, sed ŝi baldaŭ laciĝis pri kudrado. Ŝi lasis la kudrilon sur la ŝranko kaj iris en la kuirejon por prepari manĝaĵon por siaj infanoj.
Eedila dikwao oda mona eshi onhwa tai tuka. Oda pula oxuxwa i di pe ongwiya, opo di lihondjele yo omavava. Diva diva ewangadjo oli yadi eedila tadi tuka nokutelaana.
Sed la aliaj birdoj vidis Aglon flugi for. Ili petis Kokinon prunti al ili la kudrilon por fari flugilojn ankaŭ por ili mem. Baldaŭ birdoj flugis ĉie supre en la ĉielo.
Odila yaxuuninwa eshi ya ka alula ongwiya, oxuxwa inai hangwa mo meumbo. Ouxuxwena ova pewa ongwiya ndee tava tameke oku i danena. Eshi va loloka okudanauka, ove i kanifila medu ndee tava i.
Kiam la lasta birdo redonis la pruntitan kudrilon, Kokino ne estis tie. Do ŝiaj infanoj prenis la kudrilon kaj ekludis kun ĝi. Kiam ili laciĝis pri la ludo, ili lasis la kudrilon en la sablo.
Lwanima komatango fiku olo, onhwa oya aluka. Oya pula i kwafelwe ongwiya i pameke nawa omalwenya ayo amwe oo a yululukila molweendo laye. Oxuxwa oya konga ongwiya moshikopa. Oya tala yo kepata. Oya talaatala yo vali mehalandjadja loluumbo alishe, ashike ongwiya ine i mona.
Poste tiun posttagmezon, Aglo revenis. Ŝi petis la kudrilon por ripari iujn plumojn kiuj malfiksiĝis sur ŝia vojaĝo. Kokino rigardis la ŝrankon. Ŝi rigardis en la kuirejon. Ŝi rigardis en la korton. Sed la kudrilo troviĝis nenie.
“Pe nge ashike efiku limwe alike ndi konge natango,” Oxuxwa osho ya ilikana onhwa. “Ove u dule okuninga nawa omavava ove u shiive u tuke uye kokule u ka konge vali oikulya.” “Efiku limwe alike ohandi li ku pe”. Onhwa osho a ti: “Ngeenge ongwiya oyo owa kala ino i mona, ou na ashike okukala wa pa nge po kamwe komouxuxwena voye ongofuto.”
“Nur donu al mi tagon,” Kokino petegis Aglon. “Tiam vi povos ripari vian flugilon kaj flugi por akiri manĝaĵon denove.” “Nur unu tagon pli,” diris Aglo. “Se vi ne trovos la kudrilon, vi devos doni al mi unu el viaj idoj kiel pagon.”
Onhwa eshi ya aluka mefiku la shikula ko, oya hanga oxuxwa tai hade medu ndele ongwiya inai i mona. Onhwa oya tuka neendelelo, ndee tai vakula po okaxuxwena kamwe. Oye ka humbata po ndele tali i nako. Okudja tuu kefiku olo, shimha oxuxwa ya mono onhwa ohai hovele tai hade ongwiya yovanhu medu.
Kiam Aglo venis la venontan tagon, ŝi trovis Kokinon skrapantan en la sablo, sed neniu kudrilo. Do Aglo flugis tre rapide kaj kaptis unu el la idoj. Ŝi forportis ĝin. Ĉiam post tiam, kiam ajn Aglo aperas, ŝi trovas Kokinon skrapantan en la sablo por la kudrilo.
Shimha tuu oxuxwa ya mono omudidimbe wonhwa pedu, ohai okulondwele ouxuxwena vayo. “Fikameni mu dje moluhaela nomedu olo likukutu lihe na sha.” Vo ohava nyamukula tava ti: “Fyee katu fi omalai. Ohatu faduka po.”
Kiam la ombro de la flugilo de Aglo falas sur la kampo, Kokino avertas siajn idojn. “Eliru el la nuda kaj seka tereno.” Kaj ili respondas, “Ni ne estas malsaĝuloj. Ni kuros.”
Ann Nduku
Wiehan de Jager
Fritz David
kuanjama
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
