Fikulimwe okandiba okwa li taka ende komunghulo womulonga.
Iun tagon Kuniklo marŝis laŭ la riverbordo.
Ondjabameva nayo oya hangwa tai endaenda yo tai li omwiidi wa hapa nawa.
Hipo ankaŭ estis tie, kie li promenis kaj manĝis iom da bongusta verda herbo.
Ndjabameva ina mona kutya Kandiba naye opo e li ponhele oyo, ohaluka okwa lyata Kandiba kekasha lako. Kandiba okwa tameka ta ingida, Ove Ndjabameva! Ku wete hano kutya owa lyata nge?”
Hipo ne vidis ke Kuniklo estis tie kaj ŝi senintence paŝis sur la piedo de Kuniklo. Kuniklo ekkriis al Hipo, “Vi, Hipaĉo! Ĉu vi ne vidis ke vi paŝas sur mia piedo?”
Ndjabameva ta yandje ombili, “Ombili inandi ku mona. Dimine nge po!” Ashike Kandiba ka li a hala okupwilikina notambula ombili. Okwa ingida Ndjabameva ta ti:, “Owe shi ningila owina! Ou na ashike okutalela mulimwe lomomafiku! Ou na okufuta!”
Hipo pardonpetis al Kuniklo, “Mi tre bedaŭras. Mi ne vidis vin. Mi petas vian pardonon!” Sed Kuniklo ne volis aŭskulti kaj li kriis al Hipo, “Vi faris tion intence! Iutage vi vidos! Vi pagos!”
Kandiba okwa ka konga Mundilo ndele te mu lombwele ta ti, “Inda u ka xwike Ndjabameva ngeenge a di mo momeva eshi te uya komutunda a lye omwiidi. Okwa lyata nge! “Kape na oupyakadi opo, kaume kange Kandiba, ohandi shi ningi ngaashi wa pula.”Mundilo osho a nyamukula.
Kuniklo iris trovi Fajron kaj diris, “Iru kaj bruligu Hipon, kiam ŝi elvenis de la akvo por manĝi herbon. Ŝi paŝis sur min!” Fajro respondis, “Neniu problemo, Kuniklo, mia amiko. Mi laŭ via demando faros.”
Konima yefimbo, Ndjabameva fimbo okwa li ta li omwiidi kokule kanini okudja pomulonga, ohaluka omundilo owa tukuka. “Wuu!” Omundilo owa hovela okuxwika ko olududi laNdjabameva.
Poste Hipo estis manĝante herbon malproksime de la rivero, kiam, “Vus!” Fajro ekflamiĝis. La flamoj ekbruligis la hararon de Hipo.
Ndjabameva okwa faduka po ye ta kwena a yuka momeva. Olududi laye alishe okwa li la pya ko komundilo. Ndjabameva okwa kala ta kwena, “Olududi lange alishe ola pya ko komundilo! Olududi lange alishe la pya ko filu kaku na sha vali! Olududi lange liwa!”
Hipo ekploris kaj kuris al la akvo. Ŝia hararo tute forbrulis per la fajro. Hipo senĉese kriis, “Mia hararo forbrulis en la fajro! Mia hararo estas forbrulinta! Mia bela hararo!”
Kandiba okwa li a hafa eshi olududi laNdjabameva la pya ko. Okudja kefiku olo ohai tila omundilo, noiha kala vali kokule nomeva.
Kuniklo ĝojis ke la hararo de Hipo estis forbrulinta. Kaj ĝis nun, pro timo de fajro, la hipopotamoj neniam iras malproksime de la akvo.
Basilio Gimo, David Ker
Carol Liddiment
Fritz David
kuanjama
2-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
