Kaju ‘bero na, ku Sukuri seku
Yugu saka ku gele ku toli’ba ku
kpenya ku’de kilo.
Kara konda kuliyata kine giri
kugele.
Kpenya na ŋiyoro ku kopuko de
bayi kasi ko ididiŋiini.
Iam Kokino kaj Aglo estis amikoj. Ili vivis en paco kun ĉiuj aliaj birdoj. Neniu el ili sciis flugi.
Luŋa le’de gele, kana a’dukia
rile.
Yugu utuji pajo i galadu na
nyosu.
Lepe yite iboni ku a kanya.
“Kiko le’de laga lo woworoniki
wulewule kata!” Yugu lo kuliya.
Iun tagon regis malsato en la lando. Aglo devis paŝi tre malproksimen por trovi manĝaĵon. Ŝi revenis tre laca. “Devas esti pli facila maniero vojaĝi!” diris Aglo.
Ibona toto naga ana’bu, Sukuri
a yo’yurame laga a lo’bu.
Lepe apoki ipependa na kupi ti
kpenya laga worisi kasi kara
laga atatuwa kilo.
“Kuyi ripe kuwo kugele kaya
kupi kinie,” lepe na kuliya.
“’Diya yi i woworo wulewule.”
Post bona dormo Kokino havis brilan ideon. Ŝi komencis kolekti la falintajn plumojn el ĉiuj siaj birdaj amikoj. “Ni kudru ilin kunen super niaj propraj plumoj,” ŝi diris. “Eble tio faros vojaĝi pli facila afero.”
I bileji katayu, Yugu laga ku
libira ‘du, kuwa de lepe nyelo
‘doya riba na anje.
Wuleŋa gele lepe a ŋiyoro kaŋo
ku kopuko naga a na’bu na’bu a
koloro sukuri kayu.
Sukuri tete akanya riba na.
Lepe a koloki libiralo i kabati
kiyu duga utu i koku yu ku
derakinda ŋaji kanye kilo ‘dilo.
Aglo estis la sola en la vilaĝo kun kudrilo, do ŝi komencis kudri unue. Ŝi faris al si paron da belaj flugiloj kaj flugis alta super Kokino. Kokino prunteprenis la kudrilon, sed ŝi baldaŭ laciĝis pri kudrado. Ŝi lasis la kudrilon sur la ŝranko kaj iris en la kuirejon por prepari manĝaĵon por siaj infanoj.
‘Bo ku’de kilo kpenya ameri
Yugu i ŋiyoro yu.
Kara a magu Sukuri i tikinda
nase libira lo se kukundi kopuko
kase.
Wuleŋa kpenya rodi apoki
iŋiŋiyutu i’diko yu.
Sed la aliaj birdoj vidis Aglon flugi for. Ili petis Kokinon prunti al ili la kudrilon por fari flugilojn ankaŭ por ili mem. Baldaŭ birdoj flugis ĉie supre en la ĉielo.
Kpenyati na teyitundo libira
a’dute na, aku momorani Sukuri
i ‘baa yu.
Kuwa de ŋaji ti lepe kine
a’dumara libiralo i bironiki, kara
akoloki libiralo i sinyaki kata.
Kiam la lasta birdo redonis la pruntitan kudrilon, Kokino ne estis tie. Do ŝiaj infanoj prenis la kudrilon kaj ekludis kun ĝi. Kiam ili laciĝis pri la ludo, ili lasis la kudrilon en la sablo.
Inu lu’baŋa de, Yugu ayite.
Lepe lepe a magu libira lonye lo
kuSukindi kupi laga a
kpokpoyiga kanye woro yu kile.
Sukuri aga ‘yu libira lo i koku
yu, lepe kaga’yu i ‘baa kata yu.
‘Bo libira lo aku riye.
Poste tiun posttagmezon, Aglo revenis. Ŝi petis la kudrilon por ripari iujn plumojn kiuj malfiksiĝis sur ŝia vojaĝo. Kokino rigardis la ŝrankon. Ŝi rigardis en la kuirejon. Ŝi rigardis en la korton. Sed la kudrilo troviĝis nenie.
“Inga tikina luŋa gele,” Sukuri
na ma’yu mugu ku Yugu.
“Do bulo sukindo kopuko konu
kine modo ŋiyoro konu ga’yu na
nyosu yu ‘do.”
“Luŋa gele ‘du,” Yugu lo kuliya.
“Kudo aku riyo libira liyolo, do i
titikinda na ŋiro nonu naga gele
na arope.”
“Nur donu al mi tagon,” Kokino petegis Aglon. “Tiam vi povos ripari vian flugilon kaj flugi por akiri manĝaĵon denove.” “Nur unu tagon pli,” diris Aglo. “Se vi ne trovos la kudrilon, vi devos doni al mi unu el viaj idoj kiel pagon.”
Loŋa lo bo lo kuyeŋundi, lepe a
ku momorani Sukuri kunu
kokodu kaana i sinyaki kata yu
‘bo libira lo ‘bayi.
Kuwa de Yugu asurunda kani i
tore na Sukuri gele na kini
duga’do ‘dokoro lepe.
Ŋiyu ilu luŋa de tojo i tinade,
kuYugu lo poonda, lepe
momorani Sukuri kunu kokodu
kaana isinyaki kata yu.
Kiam Aglo venis la venontan tagon, ŝi trovis Kokinon skrapantan en la sablo, sed neniu kudrilo. Do Aglo flugis tre rapide kaj kaptis unu el la idoj. Ŝi forportis ĝin. Ĉiam post tiam, kiam ajn Aglo aperas, ŝi trovas Kokinon skrapantan en la sablo por la kudrilo.
Ku kodudo na kopukoni na Yugu
na ‘duu, Sukuri tepijo torila
kanye kine, “Yoŋeta ‘beri kaŋo i
kaa naga renjele na ku a natiyo
kaŋo.”
Duga kara rugo adi, “Yi ani
gbo’da mamalini. Yi wowoke.”
Kiam la ombro de la flugilo de Aglo falas sur la kampo, Kokino avertas siajn idojn. “Eliru el la nuda kaj seka tereno.” Kaj ili respondas, “Ni ne estas malsaĝuloj. Ni kuros.”
Verkita de: Ann Nduku
Ilustrita de: Wiehan de Jager
Tradukita de: Jonathan Aloro Nyaga, Aga Khan Foundation
Ann Nduku
Wiehan de Jager
Jonathan Aloro Nyaga, Aga Khan Foundation
kakva
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
