Ĩvinda ya tene na tene,
vaĩna musyĩ wekalaa na
ũtanu.
Iam estis feliĉa familio.
Mayaũkitanaa ene kwa
ene. Nimatetheesyaa
asyai moo musyĩ na
mĩundani.
Ili neniam interbatalis. Ili helpis siajn gepatrojn hejme kaj kampe.
Ĩndĩ mayanengetwe
mwanya wakũthi vakuvĩ
na mwaki.
Sed ili ne rajtis proksimiĝi al fajro.
Maĩlĩte kũthũkũma wĩa
woo w’onthe ũtukũ.
Nũndũ mĩĩ yoo yaseovetw’e na mũvũa!
Ili ĉiam devis nokte fari sian laboron. Ĉar ili estis faritaj el vakso.
Ĩndĩ mwana ũmwe aĩ na
mea ma kũthi nza
kwĩanĩkĩa kyeni kya sua.
Sed unu el la knaboj sopiris eliri en la sunlumon.
Mũthenya ũmwe
nĩwethĩiw’e na mea asu
ma kũthi nza muno.
Ĩndĩ aamwanainya
nĩmamũkanisye…
Iun tagon la sopiro estis tro forta. Liaj fratoj avertis lin…
Ũũi! Mwana ũsu
ndaatetheka.
Nĩwanyinyũkie nũndũ
wa ũvyuvu wa sua.
Sed jam estis tro malfrue! Li fluidiĝis pro la varmega suno.
Syana sya mũvũa
nĩsyakwatiwe ni kyeva
nũndũ wa kwona
mwanaainya
ainyinyuka.
La vaksinfanoj tiel malĝojis vidi sian fraton forfandiĝi.
Ĩndĩ nĩmethĩiw’e na
mũvango. Nĩmosie
mũndo wa mũvũa ula
wanyinyukie maseovya
kasũni.
Sed ili faris planon. Ili formis la fandiĝintan vakson kaj kreis birdon.
Nĩmosie mwanaainya
kasũni mamũlĩsya ĩũlu
wa kĩĩma kĩtũlu.
Ili transportis sian birdo-fraton supren al alta monto.
Na sua ĩkuuma
nĩwolũkile athi kũu
akwina kyeninĩ kya
kĩoko.
Kaj kiam la suno leviĝis, li forflugis kantante en la matenlumo.