Antaŭ longa tempo tri knabinoj eliris por kolekti brullignon.
Nũndũ sua nĩyaĩte mũno nĩmaendie
ũsĩnĩ kũthambĩa.
Nĩmathaũkie na kũtivũa kĩw’ũ na
kũthambĩa.
Varmegis, do ili iris malsupren al la rivero por naĝi. Ili ludis kaj ŝprucis kaj naĝis en la akvo.
Kwa mĩtũkĩ nĩmamanyie kana
nĩmaseleetwe kwĩnũka.
Nĩmekalatile masyoka ndũanĩ.
Subite ili ekkonsciis ke estas jam malfrue. Ili rapidis hejmen al la vilaĝo.
Mevakuvĩ na mũsyĩ Nozimbele
nĩwakwatie ngingo yake na amanya
kana nĩũlilwe nĩ ĩsoa yake!
Nĩwesũvie anyanyae make akĩmea,
“aũme ndũngei.” ĩndĩ anyanyae
make nĩmaleile makyasya nĩkũtukie.
Kiam ili preskaŭ alvenis hejmen, Nozibele metis sian manon sur la kolon. Ŝia kolĉeno estis forgesita! “Mi petas, revenu kun mi!” ŝi petis siajn amikojn. Sed ŝiaj amikoj diris ke estis jam tro malfrue.
Kwou Nonzimbele nĩwasyokie ũsĩnĩ
eweka.
Nĩwosie ĩsoa yake na asemba
enũke.
Ĩndĩ nĩwoie nũndũ wa kĩvindu.
Do Nozibele reiris sola al la rivero. Ŝi trovis la kolĉenon kaj rapidis hejmen. Sed ŝi perdiĝis en la mallumo.
Nĩwonie kyeni kĩkumĩla kanyũmbanĩ
kũndũ kũasa.
Nĩwekalatile na akũna oti mwangonĩ
wa kanyũmba kau.
Malproksime ŝi vidis lumon el kabano. Ŝi rapidis al ĝi kaj frapis je la pordo.
Kwa ũsenyo ngitĩ nĩyavingũie
mwango na yamũkũlya, “wenda
kyaũ?”
Nĩwasũngĩie asya, “nĩnũie na
nendaa vandũ va kũkoma.
“Lika nzĩnĩ kana ngũũme,” ngitĩ
nĩyaisye ũu.
Nonzimbele nĩwalikile kanyũmbanĩ.
Surprize al ŝi, hundo malfermis la pordon kaj diris, “Kion vi volas?” “Mi perdiĝas kaj bezonas lokon por dormi,” diris Nozibele. “Eniru, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele eniris.
Tiam la hundo diris, “Kuiru por mi!” “Sed mi neniam kuiris por hundo antaŭe,” ŝi respondis. “Kuiru, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele kuiris iom da manĝaĵo por la hundo.
Tiam la hundo diris, “Ordigu la liton por mi!” Nozibele respondis, “Mi neniam ordigis liton por hundo.” “Ordigu la liton, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele ordigis la liton.
Kĩla mũthenya auwaa na kũtuta na
kũthambĩsya ngitĩ.
Mũthenya ũmwe ngitĩ nĩyaisye,
“Nonzimbele ũmũnthĩ nonendaa
kũkethya anyanyae makwa. Tutaa,
ua lĩu na wĩthambya syĩndũ syakwa
ndanasyokethya.
Ĉiutage ŝi devis kuiri kaj balai kaj lavi por la hundo. Tiam, iun tagon, la hundo diris, “Nozibele, hodiaŭ mi devas viziti iujn amikojn. Balau la domon, kuiru la manĝaĵon kaj lavu miajn vestaĵojn antaŭ ol mi revenos.”
Ngitĩ aumala oou Nonzimbele
nĩwosie nzwĩĩ itatũ kuma mũtweni
wake.
Nĩwaiie ũswĩĩ ũmwe uungu wa
kĩtanda, ũngĩ mwĩlingĩlĩlo wa
mwango na ũngĩ kyũũnĩ.
Na ĩndĩ nĩwasembie ũndũ ũla ũtonya
enũka.
Tuj kiam la hundo foriris, Nozibele prenis tri harojn de sia kapo. Ŝi metis unu haron sub la liton, unu malantaŭ la pordon kaj unu en la ĉirkaŭbarejon. Tiam ŝi kuris hejmen laŭeble plej rapide.
Ĩla ngitĩ yasyokie nĩyamanzie
Nonzimbele.
“Nonzimbele wĩva?” nĩyakũmũkie.
“Nĩvaa uungu wa kĩtanda,” ũswĩĩ wa
mbee nĩwaisye.
“Nĩvaa mwĩlingĩlo wa mwango,”
ũswĩĩ wa kelĩ nĩwaisye.
“Nĩvaa kyũũnĩ,” ũswĩĩ wa katatũ
nĩwaisye.
Kiam la hundo revenis, li serĉis Nozibele. “Nozibele, kie vi estas?” li kriis. “Mi estas ĉi tie, sub la lito,” diris la unua haro. “Mi estas ĉi tie, malantaŭ la pordo,” diris la dua haro. “Mi estas ĉi tie, en la ĉirkaŭbarejo,” diris la tria haro.
Ngitĩ nĩyamanyie kana Nonzimbele
nũmĩkengie.
Nĩyasembie na yasemba ndũanĩ ya
andũ.
Ĩndĩ nĩyakitisye aamwanainya ma
Nonzimbele mamyetele na mĩtĩ.
Ngitĩ nĩyalyũkile yasemba na kuma
mũthenya ũsu ndĩaoneka ĩngĩ.
Tiam ekkonsciis la hundo ke Nozibele trompis lin. Do li kuris kaj kuris la tutan vojon al la vilaĝo. Sed la fratoj de Nozibele atendis tie kun grandaj bastonoj. La hundo turnis sin kaj forkuris, kaj poste ĝi ne revidiĝis.
Tessa Welch
Wiehan de Jager
Anna Kula
kambaa
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
